ΤΑΞΙΚΑ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

ΤΑΞΙΚΑ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΕ ΟΡΑΜΑ ΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ
"AMAT VICTORIA CURAM"="H ΝΙΚΗ ΑΠΑΙΤΕΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ"
για επικοινωνία και για τις αναρτήσεις,
τις σκέψεις και τις γνώμες σας,στο: predatorus_preda@easy.com

Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

«ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ» ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΓΙΑΤΡΩΝ - «ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ» Να σαρωθούν με αγώνες η αντιλαϊκή πολιτική και όσοι την εφαρμόζουν


Από πρόσφατη κινητοποίηση της «Αγωνιστικής Συσπείρωσης Δικηγόρων» στην Αθήνα
«Κάτω η κυβέρνηση της φτώχειας και της εξαθλίωσης του λαού - Εξω η τρόικα από την Ελλάδα - Αποδέσμευση από την ΕΕ - μονομερής διαγραφή του χρέους με λαϊκή εξουσία».
Αυτό τονίζουν με κοινή ανακοίνωσή τους η «Πανεπιστημονική» Μηχανικών και Γιατρών και η «Αγωνιστική Συσπείρωση Δικηγόρων» με αφορμή την επίθεση της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου στο σύνολο των εργαζομένων.
Ολόκληρη η ανακοίνωση έχει ως εξής:
«Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για αυταπάτες και εφησυχασμό. Η κυβέρνηση του "μαύρου μετώπου" κλιμακώνει αποφασιστικά την επίθεσή της στο σύνολο των εργαζομένων, μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της άρχουσας τάξης και της ΕΕ. Το σύνολο των λαϊκών δικαιωμάτων στο μισθό, το εισόδημα, τη φορολογία, τις εργασιακές σχέσεις, τα ασφαλιστικά δικαιώματα, η Υγεία και η Παιδεία δέχονται συντριπτικά χτυπήματα και το μέλλον για τους εργαζόμενους προδιαγράφεται εφιαλτικό. Στο πλαίσιο αυτό, οι εργαζόμενοι επιστήμονες δέχονται κι αυτοί επίθεση, όπως και όλος ο κόσμος της εργασίας.
  • Ως μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα βλέπουν να συντρίβεται ο μισθός και οι συλλογικές συμβάσεις, η ελαστική εργασία να γίνεται ακόμα πιο βάρβαρη, οι απολύσεις και η ανεργία να γίνονται ο καθημερινός εφιάλτης.
  • Ως δημόσιοι υπάλληλοι βλέπουν τις επιπτώσεις από το μισθολόγιο πείνας, την τρομοκρατία της εφεδρείας και των απολύσεων, τη δαμόκλειο σπάθη της "αξιολόγησης", τη συρρίκνωση και διάλυση του δημόσιου τομέα, για να ανοίξει ο δρόμος στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.
  • Ως αυτοαπασχολούμενοι βλέπουν τη δραματική συρρίκνωση του επαγγελματικού τους αντικειμένου να συνδυάζεται με τη μέγγενη των χαρατσιών της εφορίας, των δόσεων στις τράπεζες, την "απελευθέρωση" που οδηγεί στη βίαιη καταστροφή τους και στην παράδοση των κλάδων αυτών δραστηριότητας στον πλήρη έλεγχο των μονοπωλιακών ομίλων.
  • Ως ασφαλισμένοι βλέπουν να εκτοξεύονται οι ασφαλιστικές εισφορές για μια ακόμη φορά, να συρρικνώνονται οι συντάξεις, να επεκτείνονται τα όρια ηλικίας, να διαλύονται οι ιατροφαρμακευτικές παροχές τώρα και λόγω της βίαιης συμπίεσης της φαρμακευτικής δαπάνης. Βλέπουν τις συνέπειες της πολιτικής της ανταποδοτικότητας που έφεραν στο ΕΤΑΑ οι αντιασφαλιστικοί νόμοι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και ειδικά οι νόμοι 3518/06, 3655/08, ο νόμος Λοβέρδου κλπ. και μάλιστα με ακόμα χειρότερες προοπτικές, σήμερα που τα αποθεματικά των Ταμείων θα υποστούν κυριολεκτικά σφαγή λόγω του PSI. Εκεί οδηγούν επίσης και οι "επενδυτικές" μπίζνες με την Τράπεζα Αττικής, την Εθνική, την όλο και βαθύτερη εμπλοκή του Ταμείου στο χρηματοπιστωτικό "τζόγο".
Τεράστιες οι ευθύνες των ηγεσιών ΤΕΕ - ΔΣΑ και ΙΣΑ
Η κυβέρνηση συσκοτίζει τους πραγματικούς στόχους της πολιτικής της και καλεί τους εργαζόμενους σε "ομοψυχία" και "συστράτευση" για να βγει η χώρα από την κρίση. Η κρίση δεν είναι φυσικό φαινόμενο, δεν ήρθε τυχαία, ούτε είναι προϊόν απληστίας κάποιων ασυνείδητων κερδοσκόπων. Είναι κρίση ενός δρόμου ανάπτυξης που έχει συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο: Είναι κρίση του καπιταλισμού και εκδηλώνεται σε όλα τα κέντρα του. Τα μέτρα που παίρνονται, δήθεν, στο όνομα του χρέους και της κρίσης ήταν προαποφασισμένα και έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αρχίσει να προωθούνται, όλο το προηγούμενο διάστημα, από τις δυνάμεις του ευρωμονόδρομου, τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, με την αμέριστη συμπαράσταση του ΛΑ.Ο.Σ. Πρόκειται για μέτρα που λαμβάνονται σε όλες της χώρες της ΕΕ, είτε έχουν υψηλό είτε χαμηλό δημόσιο χρέος, είτε βρίσκονται στην Ευρωζώνη είτε όχι. Το σύνολο των μέτρων αυτών έχουν ως στόχο τη διασφάλιση φθηνότερης εργατικής δύναμης για να μπορέσουν τα μονοπώλια της ΕΕ να ανταγωνιστούν τα μονοπώλια άλλων χωρών, όπως η Κίνα και η Ινδία, με πολύ φθηνότερη εργατική δύναμη. Είναι μέτρα απαραίτητα στα μονοπώλια, για να θωρακισθεί η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία τους και για το λόγο αυτό η μοναδική διέξοδος προοπτικής βρίσκεται στην ανατροπή και ρήξη με την εξουσία τους.
Οι ηγεσίες των επιστημονικών φορέων, όπως του ΤΕΕ, του ΔΣΑ και του ΙΣΑ, που σήμερα εμφανίζονται να "αντιδρούν" στην πολιτική αυτή, έχουν τις δικές τους τεράστιες ευθύνες. Τα προηγούμενα χρόνια στήριξαν πολύμορφα την πολιτική αυτή με κάθε τρόπο. Αλλά και σήμερα συγκαλύπτουν την αιτία της επίθεσης, τα μονοπώλια, το ρόλο της ΕΕ, της τρόικας και των αστικών κομμάτων και προβάλλουν αποσπασματικούς, συντεχνιακούς στόχους και αυταπάτες ότι μπορεί ένας μεμονωμένος κλάδος, επιστημονικός, επαγγελματικός ή άλλος να "γλιτώσει" μόνος του, όταν τριγύρω όλοι οι άλλοι κλάδοι βουλιάζουν. Την ώρα που είναι πια κοινή συνείδηση όλων των εργαζομένων η ανάγκη να κλιμακωθεί αποφασιστικά ο αγώνας με πολιτικά αιτήματα και στόχο την ανατροπή της πολιτικής αυτής και όσων την υλοποιούν και τη στηρίζουν, οι ηγεσίες αυτές επιμένουν στο "δρόμο" του "διαλόγου" με τα υπουργεία, της "διαπραγμάτευσης" με την κυβέρνηση των μονοπωλίων, της φτώχειας και του εξευτελισμού της ζωής και της τιμής του λαού. Αυτή δεν είναι γραμμή αγώνα, δεν είναι γραμμή κλιμάκωσης, είναι γραμμή ΗΤΤΑΣ. Οι ηγεσίες αυτές είναι μέρος του προβλήματος για τους εργαζόμενους επιστήμονες, όχι μέρος της διεξόδου!
Οργάνωση της αντεπίθεσης των εργαζομένων
Είναι ώρα οι εργαζόμενοι επιστήμονες να βγάλουν τα συμπεράσματά τους για τους φίλους και τους εχθρούς τους. Η οργάνωση της αντεπίθεσης δεν μπορεί να γίνει παρά με τις δυνάμεις που όλο το προηγούμενο διάστημα, με συνέπεια και συνέχεια, άνοιξαν μέτωπο στην αντιλαϊκή πολιτική ΕΕ - άρχουσας τάξης, άνοιξαν μέτωπο στο σύνολο της πολιτικής που διαλύει τα δικαιώματά μας, με εκείνες τις δυνάμεις που αποκάλυψαν το ρόλο των συνδικαλιστικών εκφραστών των κομμάτων που υπηρετούν τα μονοπώλια και μέσα στους επιστημονικούς συλλόγους. Με εκείνες τις δυνάμεις που αποκάλυψαν ότι οι συμβιβασμένες ηγεσίες ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ είχαν και έχουν ως στόχο να προωθήσουν την πολιτική του ευρωμονόδρομου. Με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, της ΠΑΣΕΒΕ, των επιτροπών αγώνα αυτοαπασχολούμενων επιστημόνων που συνεχίζουν να δίνουν τη μάχη οργάνωσης της αντεπίθεσης με ξεκάθαρο προσανατολισμό.
Κανένας συμβιβασμός στα κυβερνητικά μέτρα, κανένας συμβιβασμός στην πολιτική που θυσιάζει τα δικαιώματά μας, καμιά ανοχή στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και στις ηγεσίες ΤΕΕ - ΔΣΑ - ΙΣΑ που λειτουργούν ως ιμάντες ταξικής συνεργασίας και μεταβίβασης των συμφερόντων των μονοπωλιακών ομίλων και του κράτους τους. Καθήκον της στιγμής είναι να οργανώσουμε την αντεπίθεσή μας, να παρεμποδίσουμε οργανωμένα την εφαρμογή των άδικων μέτρων. Η μοναδική διέξοδος προοπτικής βρίσκεται στη συνολική ανατροπή της πολιτικής του ευρωμονόδρομου, σε ένα ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης. Το δρόμο που μετατρέπει τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής του πλούτου σε λαϊκή περιουσία. Το δρόμο της αποδέσμευσης από την ΕΕ και της διαγραφής του χρέους με λαϊκή εξουσία».

ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ
Ανακοίνωση για το πολυνομοσχέδιο για τη Δικαιοσύνη
Ανακοίνωση εξέδωσε το ΠΑΜΕ με αφορμή το πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης για τη Δικαιοσύνη. Η ανακοίνωση έχει ως εξής:
«Η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου, ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ. μαζί με την τρόικα, προωθούν νέο πολυνομοσχέδιο για τη Δικαιοσύνη. Προσαρμόζουν ακόμη πιο βαθιά τη Δικαιοσύνη στις βάρβαρες πολιτικές τους για να τις προωθήσουν και με πιο γρήγορους ρυθμούς. Να θωρακίσουν και με νόμους την αντιλαϊκή πολιτική.
Οι ανατροπές που προωθούνται στόχο έχουν να κάνουν τη Δικαιοσύνη:
-- πιο γρήγορη και αποτελεσματική για το μεγάλο κεφάλαιο, τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές εταιρείες
-- πανάκριβη και ακόμη περισσότερο εχθρική για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Ορισμένες από τις αλλαγές που προωθούν:
α) Ακριβαίνουν τα παράβολα για την άσκηση ένδικων μέσων. Μεταφέρουν μεγάλο αριθμό υποθέσεων στα Ειρηνοδικεία, χωρίς την υποδομή και το αναγκαίο προσωπικό. Ακόμη προωθούν την ταχύτερη ίδρυση σωματείων (για τη διευκόλυνση ίδρυσης εργοδοτικών επιχειρησιακών σωματείων, που θα υπογράψουν επιχειρησιακές συμβάσεις για το πετσόκομμα των μισθών) με αυτεπάγγελτη παρέμβαση εισαγγελέα.
β) Στην ποινική δίκη. Μετατροπή σε πταίσματα πλημμελημάτων των εργοδοτών που παραβιάζουν ωράρια, όρους υγιεινής και ασφάλειας κλπ.
γ) Στη διοικητική δίκη. Διαδικασίες εξπρές στο ΣτΕ για τη διευκόλυνση των "στρατηγικών επενδύσεων" του μεγάλου κεφαλαίου.
Οι ρυθμίσεις αυτές συνοδεύονται με χειροτέρευση των όρων εργασίας όλων των εργαζομένων στα δικαστήρια (παράταση ωραρίου των πολιτικών και ποινικών δικαστηρίων). Ακόμη με σωρεία διατάξεων θα συμβάλλουν σε μεγαλύτερες δυνατότητες άμεσης χειραγώγησής τους από τα μεγάλα συμφέροντα και τις κυβερνήσεις τους.
Ολα τα παραπάνω συνδέονται με τη νέα σφαγή των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων. Στο τέλος, δεν θα μείνει κανένα εργατικό - λαϊκό δικαίωμα που θα μπορεί να ασκηθεί και μέσω της δικαστικής οδού. Ακόμη κι αν κάτι παραμείνει, θα είναι τόσο ακριβή η προσφυγή στα δικαστήρια, που θα καταλήγει δώρο - άδωρο.
Οι σαρωτικές αλλαγές στη Δικαιοσύνη, οι καταστροφικές συνέπειες όλων αυτών των μέτρων για τους μισθωτούς (ιδιαίτερα τους νέους), έμμισθους και αυτοαπασχολούμενους δικηγόρους μικρών και μεσαίων εισοδημάτων, η κατάσταση στα ασφαλιστικά ταμεία, η προετοιμαζόμενη νέα φοροεπιδρομή με την επιβολή των αντικειμενικών κριτηρίων, δεν μπορούν να αφήνουν κανέναν αδιάφορο.
Τώρα πρέπει να ξεσηκωθούμε! Ολοι στον αγώνα! Οργάνωση παντού και με μαζικές διαδικασίες τα βάρβαρα μέτρα να μην περάσουν στην πράξη. Να βρουν εμπόδια στην υλοποίησή τους».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Καλλιεργεί προσδοκίες για ανάπτυξη που καίει το λαό


Στα αποκαΐδια των εργασιακών δικαιωμάτων, δεσμεύεται για νέα μέτρα που θα τονώσουν την εργοδοτική κερδοφορία
Στην κατακρεούργηση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα με Πράξη Νομοθετικού Περιεχόμενου που ενέκρινε ομόφωνα χτες το υπουργικό συμβούλιο (βλέπε σελίδα 9) προχωρά η συγκυβέρνηση, υλοποιώντας τα αντεργατικά μέτρα του μνημονίου, με στόχο την παραπέρα μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης.
Παράλληλα, κλιμακώνει την αντιλαϊκή επέλαση με την ψήφιση των εφαρμοστικών νόμων, που εξειδικεύουν τα σκληρά μέτρα του μνημονίου, ενώ επιχειρεί να σπείρει αυταπάτες στα λαϊκά στρώματα περί «ανάπτυξης» στα αποκαΐδια που αφήνουν πίσω τους τα αντεργατικά και αντιλαϊκά νομοσχέδια. Την ίδια ώρα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αμπαλάρουν ήδη τα νέα πακέτα μέτρων που θα επιβάλουν αμέσως μετά τις εθνικές εκλογές και τα οποία θα σπρώξουν ακόμα πιο βαθιά στη φτώχεια τα λαϊκά νοικοκυριά.
Μετά και την υπερψήφιση χτες του πρώτου εφαρμοστικού του μνημονίου και με τα αντιλαϊκά μέτρα στις «αποσκευές» του, ο πρωθυπουργός Λ. Παπαδήμος μεταβαίνει σήμερα στις Βρυξέλλες, για να συναντηθεί με τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, όπου, όπως ισχυρίστηκε στη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου, «βασικό θέμα θα είναι η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και οι απαιτούμενες διαδικασίες για την προώθηση επενδύσεων». Ουσιαστικά, πρόκειται για μια συνάντηση προετοιμασίας εν όψει του έκτακτου Eurogroup και της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ την Πέμπτη και την Παρασκευή, όπου θα δοθεί και η τελική έγκριση για τη νέα δανειακή σύμβαση.
Η κυβερνητική προπαγάνδα, με την επιδίωξη να γονατίσουν οι εργαζόμενοι μπροστά στα σφαγιαστικά μέτρα, επιχειρεί να εμφανίσει τις μειώσεις των μισθών και την περιστολή των εργατικών δικαιωμάτων σαν τις «αναγκαίες προϋποθέσεις» για την «ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας». Η «ανάπτυξη» που υπόσχεται η κυβέρνηση περνάει μέσα από τη στυγνή εκμετάλλευση της εργατικής τάξης για τη διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων στην περίοδο της αναιμικής ανάκαμψης.
Στην ίδια κατεύθυνση, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Καψής υποστήριξε ότι «για να δούμε φως στο τέλος του τούνελ πρέπει να βελτιώσουμε ανταγωνιστικότητα και ανάπτυξη». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, αναφερόμενος στη σφαγή των μισθών στον ιδιωτικό τομέα υποστήριξε προκλητικά ότι «αντί να κόβονται θέσεις εργασίας, μειώνονται οι μισθοί», και ισχυρίστηκε ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να κρατηθούμε στην ευρωζώνη».
Στις συναντήσεις του Λ. Παπαδήμου στις Βρυξέλλες, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές θα τεθούν επί τάπητος:
-- «Η εφαρμογή του ελληνικού προγράμματος». Δηλαδή η εφαρμογή των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων για την παραπέρα μείωση της τιμής της εργατική δύναμης.
-- «Η επίσπευση των διαδικασιών για την απορρόφηση κονδυλίων της ΕΕ». Κεφάλαια που μέχρι το τελευταίο ευρώ θα κατευθυνθούν με τη μορφή των επιδοτήσεων στα ταμεία των μονοπωλιακών ομίλων.
-- «Το έργο της "Task Force"». Η «ομάδα δράσης» των Ευρωπαίων τεχνοκρατών που βρίσκονται στην Ελλάδα έχει αναλάβει για λογαριασμό των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση να επιταχύνει τις διαδικασίες για το ξεπούλημα κρατικών υποδομών και του φυσικού πλούτου της χώρας.
Νέα πακέτα μέτρων
Την απόφαση των κομμάτων της συγκυβέρνησης να προχωρήσουν στη λήψη νέων βάρβαρων μέτρων τον Ιούνη, που θα φέρουν νέες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και θα φορτώσουν καινούργια χαράτσια στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων, επανέλαβε χτες ο Π. Καψής. «Δεν είναι καμιά κεραμίδα ότι θα ληφθούν πρόσθετα μέτρα τον Ιούνιο. Ανοίξτε το μνημόνιο, έχει πολλά μέτρα που θα παρθούν. Δεν ξέρω αν θα είναι τρισχειρότερα, θα είναι όμως δύσκολα. Πολύ δύσκολα», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Π. Καψής, σε συνέντευξή του στο «Μέγκα».
Ξεκαθαρίζοντας ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν δεσμευτεί για την προώθηση νέου πακέτου μέτρων για το 2013 - 2014, που θα επιβληθούν αμέσως μετά τις εθνικές εκλογές, ο Π. Καψής σημείωσε: «Υπάρχουν μία σειρά από μέτρα που ήδη έχουν αποφασισθεί (...) Αυτή τη στιγμή εξακολουθούμε να παράγουμε έλλειμμα. Στο τέλος του 2012 θα έχουμε έλλειμμα. Αυτό πρέπει να μηδενισθεί και πρέπει να περάσουμε σε αυτό που λέγεται "πρωτογενές πλεόνασμα". Αρα, θα πρέπει να ληφθούν πρόσθετα μέτρα. Θα είναι μία μεγάλη πρόκληση για την επόμενη κυβέρνηση, το πώς θα μπορέσει να περάσει σ' αυτά τα περίφημα πρωτογενή πλεονάσματα».
Ο Π. Καψής τόνισε ακόμα ότι «έχει συμφωνηθεί ότι θα υπάρξουν 15.000 απολύσεις από τον Δημόσιο τομέα» μέσα στο 2012. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι θα «θεσπιστούν μεταβατικές διατάξεις για τους εργαζομένους στους Οργανισμούς Εργατικής Κατοικίας και Εργατικής Εστίας», οι οποίοι καταργούνται χωρίς ωστόσο να διευκρινίσει ποιες θα είναι αυτές.
Ο πρωθυπουργός έκανε χτες αποδεκτή την παραίτηση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Χρ. Παπουτσή, ο οποίος θα αντικατασταθεί μέχρι το τέλος της βδομάδας. Την πρόθεσή του να παραμείνει στην κυβέρνηση κατέθεσε στη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου ο υπουργός Οικονομικών Ευάγ. Βενιζέλος.
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Ψηφοθηρία και θερμή υποστήριξη του μνημονίου
Ξορκίζει τη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, την ίδια ώρα που στελέχη της την αναγορεύουν σε μονόδρομο για να γονατίσει ο λαός
Να ξορκίσει την κυβερνητική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές επιχειρεί η ηγεσία της ΝΔ, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να ρίξει στάχτη στα μάτια του λαού. Την ίδια στιγμή, όμως, κορυφαία στελέχη του κόμματος θεωρούν δεδομένη τη συνεργασία και μονόδρομο για να περάσουν τα μέτρα που κάνουν κόλαση τη ζωή του λαού. Ταυτόχρονα, η ΝΔ επιδιώκει να καταξιωθεί ως ικανός διαχειριστής των συνολικών συμφερόντων της πλουτοκρατίας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος ο πρόεδρος της ΝΔ, υπερασπίστηκε θερμά τα βάρβαρα μέτρα του νέου μνημονίου, που ξεδιάντροπα εμφάνισε ως «καλύτερο» από το πρώτο μνημόνιο. «Με αυτό το πρόγραμμα κερδίζουμε χρόνο και ανάσα. Χρόνο γιατί θα πληρώνεις μόνο τόκους και ανάσα γιατί και το χρέος κουρεύτηκε και τα επιτόκια θα πέσουν», δήλωσε προκλητικά ο Αντ. Σαμαράς την περασμένη Κυριακή, κρύβοντας ότι ο μόνος που πήρε ανάσα ήταν η πλουτοκρατία, για τα συμφέροντα της οποίας πασχίζει μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα αστικά κόμματα. Συνεχίζοντας στο ίδιο πνεύμα ισχυρίστηκε ότι «το προηγούμενο μνημόνιο ούτε κέρδιζε χρόνο, ούτε κούρευε το χρέος, ανέβαζε τα επιτόκια και πάνω απ' όλα σκότωνε και τελικά σκότωσε την οικονομία».
Παράλληλα σήκωσε τη σημαία της «ανάπτυξης», αποκρύβοντας ότι αυτή θα πατάει πάνω στα ερείπια των λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων και εγγυάται μια ζωή κόλαση για το λαό, ενώ αποκήρυξε δημαγωγικά και για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους τα σενάρια συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. «Μην ακούω τώρα περί ΠΑΣΟΚ και συγκυβέρνησης. Το ΠΑΣΟΚ χαμένο είναι και δεν έχει τίποτε άλλο να χάσει. Θέλει να φαινόμαστε παρέα, για να μας κάνει και εμάς ζημιά. Συνενόχους ψάχνουν και κοιτάνε πίσω», δήλωσε ανερυθρίαστα, προσβάλλοντας βάναυσα τη νοημοσύνη του λαού, συμπληρώνοντας στο ίδιο μήκος κύματος: «Εμείς κοιτάμε μπροστά και έχουμε άλλο κώδικα αξιών και άλλο πρόγραμμα: Με σημαία μας την ανάπτυξη για να βγούμε από 'δω που μας έφεραν».
Την ίδια ώρα, πάντως, ο αντιπρόεδρος της ΝΔ και υπουργός Εξωτερικών Στ. Δήμας σε συνέντευξή του στην «Ημερησία» δήλωνε ότι η συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ είναι δεδομένη, ακόμα και αν η ΝΔ είναι αυτοδύναμη. «Πάντως, και ανεξάρτητα από την αυτοδυναμία της ΝΔ, είναι κοινή παραδοχή ότι χρειάζεται η ευρύτερη δυνατή συναίνεση για να μπορέσουμε να δώσουμε με επιτυχία τον αγώνα εξόδου της χώρας από την κρίση», δήλωσε με νόημα.
Από την πλευρά του ο γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού Μ. Χαρακόπουλος ξεκαθάρισε ότι η ΝΔ θέλει την αυτοδυναμία για να μην κάνει συμβιβασμούς στην εφαρμογή των μέτρων του νέου μνημονίου! «Στις επικείμενες εκλογές η ΝΔ θα διεκδικήσει πάση θυσία την αυτοδυναμία. Η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη. Χρειάζεται ισχυρή και αποφασιστική κυβέρνηση με σχέδιο και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ανάπτυξης και όχι παζαρέματα, συμβιβασμούς και αλισβερίσια μεταξύ των κομμάτων», δήλωσε (στη ΝΕΤ).
Ομοίως, ο γραμματέας της ΚΕ Α. Λυκουρέντζος, παρόλο που ξόρκισε τη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, παραδέχθηκε ότι συνεργασία μπορεί να υπάρξει αν ο εταίρος συμφωνήσει «με το στρατηγικό στόχο της ΝΔ, ο οποίος απορρέει και από τις δεσμεύσεις τις οποίες έχει αναλάβει η χώρα στο πλαίσιο της ΕΕ γενικότερα και όχι μόνο με τη δανειακή σύμβαση».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΣΥΝΟΔΟΣ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ - ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ «G 20» Η βαθιά κρίση φουντώνει παγκόσμια τις αντιθέσεις


Απροκάλυπτες κόντρες για τον επιμερισμό της ζημιάς από την ελεγχόμενη χρεοκοπία χωρών της Ευρωζώνης
Η κόντρα ανάμεσα στην Ευρωζώνη από τη μια και τις άλλες χώρες που συμβάλλουν στο ΔΝΤ από την άλλη είναι έκφραση των μεγάλων αντιθέσεων, που οξύνονται από τα αδιέξοδα στην αστική διαχείριση της κρίσης
Οι έντονες ενδοϊμπεριαλιστικές κόντρες για τον επιμερισμό της ζημιάς από την αναπόφευκτη καταστροφή κεφαλαίου, σαν συνέπεια της βαθιάς κρίσης, αλλά και τα αδιέξοδα της αστικής διαχείρισης, αποτυπώθηκαν ανάγλυφα στη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών και των επικεφαλής των κεντρικών τραπεζών της ομάδας των «G 20», που έγινε στο Μεξικό. Βασικό σημείο αντιπαράθεσης ήταν η συμμετοχή του «Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης» και του ΔΝΤ στη δανειοδότηση των χωρών της Ευρωζώνης που βυθίζονται σε βαθιά κρίση και αδυνατούν να εξυπηρετήσουν το χρέος τους με δανεισμό από τις λεγόμενες «αγορές».Επί της ουσίας, ο καυγάς έγινε και γίνεται μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης από τη μια, με κυρίαρχη τη Γερμανία, και τις χώρες που συνεισφέρουν στο ΔΝΤ από την άλλη, με πρώτες τις ΗΠΑ, την Κίνα, την Ιαπωνία, ακόμα και τη Μ. Βρετανία. Οι τελευταίες ζητούν από τις χώρες του ευρώ να αυξήσουν τα διαθέσιμα κεφάλαια στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς δανειοδότησης, πριν και οι ίδιες συνεισφέρουν μέσω του ΔΝΤ μεγαλύτερα ποσά για την ελεγχόμενη χρεοκοπία κρατών - μελών της Ευρωζώνης, όπως η Ελλάδα και άλλες.
Η παραπάνω απαίτηση καταγράφηκε και στο ανακοινωθέν της Συνόδου, όπου γίνεται προσπάθεια να επιτευχθεί ένας ακόμα πρόσκαιρος ενδοϊμπεριαλιστικός συμβιβασμός. «Οι χώρες της Ευρωζώνης θα επανεκτιμήσουν την ισχύ των μηχανισμών σταθερότητας τον Μάρτιο. Αυτό θα αποτελέσει μια ουσιαστική συμβολή πριν να υπάρξει η αποδέσμευση πόρων από το ΔΝΤ», τονίζεται στη σχετική ανακοίνωση.
Χαρακτηριστική της κατάστασης που επικρατεί και εντός της ΕΕ είναι η δήλωση του υπουργού Οικονομικών της Βρετανίας, Τζ. Οσμπορν, ο οποίος είπε ότι «πρέπει να δούμε το χρώμα του χρήματος της Ευρωζώνης πρώτα, και, ειλικρινά, αυτό δεν έχει συμβεί. Μέχρι να γίνει, δεν υπάρχει ζήτημα η Βρετανία ή πιθανώς οποιοσδήποτε άλλος να συμβάλει επιπλέον χρήματα μέσω του ΔΝΤ». Συμπληρωματικά, ο υπουργός Οικονομικών του Μεξικού Χοσέ Αντόνιο Μιντ είπε ότι «τα αποτελέσματα» της ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής το Μάρτη (1 και 2 Μάρτη) «θα είναι ζωτικής σημασίας».
Αναβλήθηκε η Σύνοδος των «17»
Ωστόσο, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Β. Σόιμπλε είπε ότι δεν είναι απαραίτητο να ληφθεί απόφαση σε αυτή τη Σύνοδο, αφού κατά τον ίδιο η ΕΕ έχει στη διάθεσή της ολόκληρο το Μάρτη. Η γερμανική κυβέρνηση φέρεται να διαφώνησε και με τη διατύπωση της ανακοίνωσης, υποστηρίζοντας ότι θα έπρεπε να αναφέρει πως η αύξηση των κεφαλαίων του «Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης» (ΕΜΣ) θα είναι «σημαντική», και όχι «ουσιαστική συμβολή» για την αποδέσμευση των πόρων. Ενδεικτική των αντιθέσεων είναι και η ματαίωση - ύστερα από παρέμβαση της Γερμανίας - της Συνόδου Κορυφής των χωρών της Ευρωζώνης, η οποία ήταν προγραμματισμένη για τις 2 Μάρτη, μετά τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, προκειμένου να συζητηθεί το θέμα των πόρων του «Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης» (ESM).
Σύμφωνα με τα διεθνή πρακτορεία, η πρόταση που συζητήθηκε στη σύνοδο της «G20» προβλέπει τη συγχώνευση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ - EFSF) και του ΕΜΣ (ESM), ώστε τα συνολικά διαθέσιμα κεφάλαια να φτάσουν τα 750 δισ. ευρώ (1 τρισ. δολάρια). Αυτό θα άνοιγε το δρόμο ώστε χώρες της «G20» όπως η Ιαπωνία και η Κίνα να ικανοποιήσουν το αίτημα του ΔΝΤ για νέους πόρους 500-600 δισ. δολαρίων, πέραν των 385 δισ. που διαθέτουν ήδη. Οι υπουργοί Οικονομικών της «G20» θα συναντηθούν ξανά στα τέλη του Απρίλη στην Ουάσιγκτον, στέλνοντας το μήνυμα ότι τα κεφάλαια από το ΔΝΤ δεν είναι εγγυημένα.
Σύμφωνα με το «Reuters», το ΔΝΤ θα συνεδριάσει στις 13 Μάρτη για το δεύτερο πακέτο προς την Ελλάδα. Το ΔΝΤ έχει αναφέρει πως είναι ακόμη υπό συζήτηση το ύψος της συνεισφοράς του στο δεύτερο πακέτο. Πηγές ωστόσο αναφέρουν πως πιθανότατα θα φτάνει σε 13 δισ. ευρώ - επιπλέον των 9,9 δισ. ευρώ του πρώτου πακέτου που δεν έχουν εκταμιευθεί. Πίσω από τις αντεγκλήσεις για τη χρηματοδότηση των διάφορων ταμείων κρύβεται η αντιπαράθεση για την επεκτατική ή περιοριστική διαχείριση της κρίσης, όπως φαίνεται κυρίως από τις δηλώσεις Γερμανών και Αμερικανών αξιωματούχων.
«Κάντε το γρήγορα και δυναμικά και φροντίστε οι δεσμεύσεις σας να έχουν αποτελέσματα», δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ, αναφερόμενος στην ενίσχυση των ευρωπαϊκών ταμείων, ενώ ο Σόιμπλε αντέτεινε ότι «δεν έχει κανένα νόημα από οικονομικής άποψης να εισακούσουμε τις εκκλήσεις και να διοχετεύουμε επ' αόριστον κεφάλαια στους μηχανισμούς στήριξης, ούτε να θέσουμε σε λειτουργία τη μηχανή εκτύπωσης χαρτονομισμάτων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας».
Ζητάνε ρόλο οι αναπτυσσόμενες οικονομίες
Εν μέσω ανακατατάξεων στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική πυραμίδα, ανερχόμενες οικονομίες όπως αυτή της Βραζιλίας, ζητάνε μεγαλύτερο ρόλο στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, με τον Βραζιλιάνο υπουργό Οικονομικών Γκίντο Μαντέγκα να βάζει σαν προϋπόθεση για αύξηση της συμμετοχής στο ΔΝΤ την αναβάθμιση των αναπτυσσόμενων οικονομικά χωρών στη διεύθυνση του Ταμείου. Ο ίδιος είπε ότι η εκλογή του νέου προέδρου της Παγκόσμιας Τράπεζας δε θα πρέπει να βασίζεται στην εθνικότητα του υποψήφιου, ενώ πληροφορίες θέλουν τις BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Ν. Αφρική) να σχεδιάζουν την κατάθεση κοινής υποψηφιότητας για την προεδρία της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Σύμφωνα με τον «άγραφο νόμο» που ισχύει μέχρι σήμερα, την ανώτατη θέση στην Παγκόσμια Τράπεζα αναλαμβάνει Αμερικανός και στο ΔΝΤ Ευρωπαίος. Από την πλευρά του, ο Αμερικανός Ρ. Ζέλικ, σημερινός πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, που αποχωρεί τον προσεχή Ιούνη, είπε με νόημα ότι Αμερικανοί δεν διαθέτουν υψηλόβαθμες θέσεις στα Ηνωμένα Εθνη, στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου ή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Μέχρι στιγμής, ως πιθανοί υποψήφιοι από τις ΗΠΑ έχουν αναφερθεί η Χίλαρι Κλίντον και ο οικονομικός σύμβουλος του Λευκού Οίκου και πρώην υπουργός Οικονομικών, Λόρενς Σάμερς.
ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ «WIKILEAKS» ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Από το 2009 προετοιμαζόταν η προσφυγή στο ΔΝΤ
Απόρρητα έγγραφα του δικτύου πληροφοριών Stratfor υπέκλεψε και δημοσιοποίησε ο ιστότοπος
Απόρρητα αρχεία του παγκόσμιου δίκτυου πληροφοριών «Stratfor», που χαρακτηρίζεται ως «σκιώδης CIA» και τα οποία δημοσιοποιεί ο ιστότοπος «Wikileaks», αποκαλύπτουν ότι η προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ ετοιμαζόταν από τον Ιούνιο του 2009, δέκα μήνες πριν γίνει η επίσημη αναγγελία από τον Γιώργο Παπανδρέου.
Σύμφωνα με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του δικτύου, που υπέκλεψαν τα «Wikileaks», η «Stratfor» είχε δύο πληροφοριοδότες στην Ελλάδα, με τους κωδικούς GR001 και GR101. Τον Ιούνιο του 2009, ένας υπάλληλος της υπηρεσίας, αρμόδιος και για την περιοχή των Βαλκανίων, απέστειλε στους συναδέλφους του ένα e-mail με τίτλο «Αναλυτικές Οδηγίες για την Ευρώπη - Βαθμίδα 3», μαζί με ένα συνημμένο αρχείο κειμένου, όπου περιέγραφε θέματα στα οποία έπρεπε να δοθεί «ιδιαίτερη βαρύτητα».
Ανάμεσα σε άλλα, ανέφερε: «Πρέπει να γνωρίζουμε επακριβώς τι συμβαίνει και εάν/πότε η Ελλάδα θα κάνει αίτηση για δάνειο από το ΔΝΤ. Είναι πολύ πιθανό να γίνουμε μάρτυρες μιας ολοκληρωτικής οικονομικής κατάρρευσης σε χώρα της ευρωζώνης. Παρακαλώ, δώστε προσοχή σε οποιαδήποτε σημάδια δημοπράτησης ομολόγων. Η Ελλάδα έχει μεγάλο χρέος, το πώς θα κινηθούν μπορεί να εξαρτάται από το τι θα γίνει με το χρέος τους».
Να σημειωθεί ότι τον Ιούνιο του 2009 που εστάλη το συγκεκριμένο e-mail, δεν ήταν ακόμα γνωστό ότι το έλλειμμα ήταν σε ιδιαίτερα ψηλά επίπεδα, καθώς το ταμειακό έλλειμμα 10% αποκαλύφθηκε μόλις στα τέλη του καλοκαιριού. Αυτό δείχνει ότι οι πληροφορίες για την προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ υπήρχαν και διακινούνταν από τις μυστικές υπηρεσίας πολύ πριν την πραγματική αναγγελία που έγινε πολλούς μήνες μετά.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Το ηθικό κύρος των κομμουνιστών



1. Το ΚΚΕ σε έξι χρόνια συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής και δράσης. Ακριβώς έναν αιώνα. Θα τιμηθεί ο μεγάλος αυτός σταθμός αντάξια. Πάνω από όλα με έργα, που θα οδηγούν στην πύκνωση της μεγάλης στρατιάς των μαχητών και μαχητριών που παλεύουν, για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για ένα ανώτερο κοινωνικό σύστημα, το σοσιαλιστικό - κομμουνιστικό.
Θα προϋπαντήσουμε αυτήν την επέτειο μαχόμενοι, με υψηλή ετοιμότητα και θέληση να αντιμετωπίσουμε κάθε απρόοπτο, καθώς βαδίζουμε μέσα από μια βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση, σε συνθήκες όπου γνωρίζουμε σε όλο της το «μεγαλείο» τη δικτατορία των μονοπωλίων, εξουσία αποφασισμένη να υπερασπιστεί με κάθε μέσο ένα σύστημα σάπιο, βαθιά παρασιτικό, ένα σύστημα που πεθαίνει.
Θα φωτίσουμε με τη δύναμη των ιδεών και τα διδάγματα της ιστορίας, τους υψηλούς σκοπούς των κομμουνιστών, την αναγκαιότητά τους, τη ρεαλιστικότητά τους και τους δρόμους κατάκτησής τους.
Τιμώντας τη μεγαλειώδη αυτή πορεία των 100 χρόνων και ατενίζοντας με ιστορική αισιοδοξία το αύριο δεν μπορούμε να μην ξεχωρίσουμε και να μην εξάρουμε ένα μοναδικό και ιδιαίτερο γνώρισμα των κομμουνιστών και κομμουνιστριών, ανάμεσα στα τόσα πολλά, που χαρακτηρίζουν αυτή τη μεγάλη πορεία.
Εχουμε χρέος να αναδείξουμε και να τιμήσουμε την ακλόνητη, αμετακίνητη, αλύγιστη και αφοσιωμένη στάση χιλιάδων και χιλιάδων μελών του Κόμματος ως το τέλος, που δεν έκαναν ούτε βήμα πίσω, που έφτασαν ως το τέλος της ζωής τους «ορθοστατώντας και ορθοβαδίζοντας». Που δεν υποχώρησαν μπροστά σε καμία δυσκολία του ταξικού αγώνα. Που δεν έχασαν τον προσανατολισμό τους, όταν γύρω τους κυριαρχούσε σκοτάδι. Που δε λύγισαν σε καμία δυσκολία και δεν ήταν λίγες. Που δεν άφησαν τις όποιες προσωπικές πικρίες να τους καταβάλουν και να θολώσουν τη σκέψη τους. Που διδάχτηκαν μέσα στη σκληρή ταξική πάλη να βάζουν, πάντα και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, πάνω από όλα το Κόμμα. Να δίνουν και τη ζωή τους.


Να τιμήσουμε αυτή τη στάση που αναδείχνει μια ανώτερη ηθική, μοναδική και ανεπανάληπτη για όλους όσοι παλεύουν συνειδητά για την κοινωνική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλης της κοινωνίας από την καπιταλιστική σκλαβιά. Να δείξουμε, με τη δύναμη του παραδείγματος, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή να ανήκεις σε αυτό το Κόμμα, να συνεχίζεις σταθερά τη μεγάλη αυτή πορεία, αποφασισμένος να φτάσεις ως το τέλος.Δεν είμαστε υπεράνθρωποι, ούτε μια περίεργη ή ξεπερασμένη αίρεση, όπως θέλουν να μας παρουσιάζουν οι αντίπαλοι. Είμαστε συνειδητά, εθελοντικά, στρατευμένοι και τα δίνουμε όλα, χωρίς υπολογισμούς, για ένα μεγάλο σκοπό. Την απαλλαγή της ανθρωπότητας από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η δύναμη και το ηθικό κύρος των κομμουνιστών απορρέει από τα ανώτερα ιδανικά τους, από την κοσμοθεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού, από την πίστη τους και την αφοσίωσή τους στην εργατική τάξη, το δίκιο και τη δύναμή της. Από τα ιδανικά και τις αρχές του Κομμουνιστικού Κόμματος που ηγείται του αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από την καπιταλιστική σκλαβιά.
Ο δρόμος των κομμουνιστών δεν είναι ανθόσπαρτος. Ακριβώς γι' αυτό αξίζει να δώσουμε ιδιαίτερη θέση στη στάση αρχών, στη συνέπεια λόγων και έργων, θεωρίας και πράξης που διακρίνουν και ξεχωρίζουν τους κομμουνιστές. Οπως αξίζει να φωτιστούν και οι κυριότεροι παράγοντες και οι αιτίες για όσους εγκατέλειψαν ή εγκαταλείπουν τον αγώνα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που δεν άντεξαν, υποχώρησαν και αρκετοί πέρασαν απέναντι και πολέμησαν το Κόμμα ή το πολεμούν από αντίπαλες θέσεις ή από εχθρικές προς το Κόμμα ιδέες και αρχές και ιδιαίτερα όσοι διώχθηκαν από το Κόμμα ύστερα από συστηματική και σκόπιμη παραβίαση του Καταστατικού, των κανόνων και αρχών λειτουργίας.
2. Η αφοσίωση και η συνέπεια στους σκοπούς του Κόμματος δεν είναι κάτι που κατακτιέται εφάπαξ, μια κι έξω. Είναι ένας διαρκής αγώνας. Είναι πριν από όλα ένας διαρκής αγώνας με την αστική και μικροαστική ιδεολογία και πολιτική. Ο αγώνας αυτός είναι ο πιο σκληρός, ο πιο σύνθετος, καθώς είναι κυρίαρχη ιδεολογία, επιδρά μαζικά και μέσα από πολλά κανάλια, από όλο τον τρόπο ζωής που έχει ως κύρια γνωρίσματα ο θάνατός σου η ζωή μου, το άτομό μου, ο ατομισμός πάνω από όλα, ο εγωισμός. Είναι αγώνας σκληρός και άνισος με τις απάτες, τις αυταπάτες, τις ψευδαισθήσεις, τις ψεύτικες ελπίδες, τους πολιτικούς ελιγμούς, την ψυχολογική και φυσική βία και με τις οποίες η αστική τάξη καθηλώνει, κοροϊδεύει και παγιδεύει εκατομμύρια μάζες στα ταξικά της συμφέροντα. Είναι, ταυτόχρονα, και αγώνας προφύλαξης και υπεράσπισης του Κόμματος από τη διαβρωτική επίδρασή της στην ιδεολογία και την πολιτική του, στις αρχές και τις αξίες του, στη ζωή και τη δράση των μελών και στελεχών του.
Κάθε υποτίμηση αυτού του κινδύνου έχει συνέπειες που ίσως δε φαίνονται πάντα άμεσα, αλλά επιδρούν μακροπρόθεσμα. Το Κόμμα δεν έχει άλλο όπλο από την ιδεολογία του, τις αρχές συγκρότησης και λειτουργίας του και τη διαρκή φροντίδα για πιο βαθιά και στέρεη σύνδεση με τη ζωή και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες, ανίκητες, γιατί είναι αληθινές, επιστημονικά θεμελιωμένες. Γι' αυτό, η υψηλή θεωρητική κατάρτιση του Κόμματος, των μελών και στελεχών του και σε διαρκή πάλη με την αστική και μικροαστική ιδεολογία είναι βασικός όρος για σταθερή και απαρέγκλιτη πορεία.
3. Η αστική τάξη με την ιδεολογία και την πολιτική της δεν ενδιαφέρεται μόνο να επιδρά μαζικά στις εκμεταλλευόμενες μάζες, να τις αποπροσανατολίζει και να τις παγιδεύει στα συμφέροντά της. Συχνά, όπως στις μέρες μας, όπου έχει εμπλακεί σε μια βαθιά οικονομική κρίση, επιστρατεύει όλες τις δυνάμεις και συνδυάζει το καρότο με το βούρδουλα.
Ενδιαφέρεται, όμως, εξίσου έντονα να επιδράσει ακόμα και να εξουδετερώσει την επαναστατική ιδεολογία και το φορέα της, το ΚΚΕ. Ενα από τα ισχυρότερα όπλα της, με το οποίο πολεμάει την ιδεολογία και τις αρχές του Κόμματος, είναι ο οπορτουνισμός. Σύμφωνα με τη θεωρία μας, που είναι επαληθευμένη από την ιστορική πείρα του εργατικού κινήματος, ο οπορτουνισμός γεννιέται και ξαναγεννιέται μέσα στην ταξική πάλη και είναι φορέας των αστικών και μικροαστικών αντιλήψεων στο εργατικό κίνημα.
Είναι φορέας της αστικής και μικροαστικής ιδεολογίας, γιατί έχει ως κυρίαρχη θεωρητική και πολιτική γραμμή την άρνηση της επαναστατικής πάλης και ως κυρίαρχο σκοπό τη συνεργασία των τάξεων, την πολιτική μεταρρύθμισης του καπιταλισμού σε ένα δικαιότερο και ανθρωπιστικότερο σύστημα.
Σε συνθήκες σαν τις σημερινές, όπου ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μεγάλα αδιέξοδα και στις αξεπέραστες αντιφάσεις του, η αστική ιδεολογία, και κατ' επέκταση ο οπορτουνισμός, γίνεται ασύγκριτα πιο επιθετική, πιο πανούργα, πιο αδίστακτη. Καθώς η ταξική πάλη γίνεται πιο σκληρή και πιο σύνθετη, πιο ασταθή στοιχεία μέσα στο Κόμμα, όσοι προσέγγισαν συναισθηματικά το Κόμμα μας, τις ιδέες μας ή έχουν επιφανειακούς δεσμούς με τη ζωή και τις ανάγκες της εργατικής τάξης είναι ευάλωτοι στις πιέσεις και τις δυσκολίες.
4. Γι' αυτό το Κόμμα δεν αρκείται, και δεν πρέπει να αρκείται, από τα μέλη του να αποδέχονται το Πρόγραμμα και το Καταστατικό του Κόμματος. Το ίδιο το Κόμμα να λειτουργεί με βάση τις αρχές του, ώστε να ανυψώνει διαρκώς το ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, να ατσαλώνει τις δυνάμεις του και κατ' επέκταση όλη την τάξη για συνεπή, σταθερό, ανυποχώρητο ταξικό αγώνα. Να φροντίζει συνεχώς η ΚΕ και τα άλλα καθοδηγητικά όργανα να γίνεται ολοκληρωμένη, πλούσια συζήτηση στις ΚΟΒ, ώστε το κάθε μέλος να έχει τη δική του συμβολή με τη γνώση και την πείρα από τη δράση. Στη βάση αυτή να δυναμώσουν οι κομματικοί δεσμοί. Αντίστοιχα να επεκτείνεται και να έχει συνέχεια η επικοινωνία, ο διάλογος και η πρακτική οργάνωση της δράσης με τους οπαδούς, φίλους και συνεργαζόμενους με το Κόμμα.
Το Κόμμα μας αξιοποιεί την πλούσια πείρα του και συνεχίζει με απαρέγκλιτο τρόπο τη χαραγμένη πορεία του εξοπλισμένο με σύγχρονη στρατηγική που την εμπλουτίζει διαρκώς.
Σε αυτόν τον αγώνα αποκτά πρωταρχική σημασία η διαρκής προσπάθεια για τη συνεχή βελτίωση της εσωκομματικής ζωής, με βάση τις αρχές συγκρότησης, λειτουργίας και καθοδήγησης.
Στην Ιστορία του Κόμματος γίναμε πολλές φορές μάρτυρες φαινομένων, όπου το ατομικό ήρθε πολλές φορές σε αντίθεση με το συλλογικό, με τη συλλογική σκέψη του Κόμματος.
Ο σεβασμός και η υποταγή στη συλλογική σκέψη απαιτεί μια ανώτερη συνειδητή στάση. Στο Κόμμα μας είναι κυρίαρχη αυτή η στάση. Δε μιλάμε εδώ για μηχανιστική αποδοχή της γνώμης των πολλών, της πλειοψηφίας. Μιλάμε για κάτι πιο βαθύ και πιο ουσιαστικό. Για μια διαλεκτική σχέση του ατομικού με το συλλογικό ως αποτέλεσμα μιας συνδυασμένης λειτουργίας εσωκομματικής συζήτησης και δράσης. Ανόδου της ατομικής ευθύνης και συμβολής στην επεξεργασία της γραμμής, αλλά και στην υλοποίησή της. Μέσα εδώ συνυπάρχει το στοιχείο της συνεχούς κριτικής και αυτοκριτικής στάσης.
Σχέση που διαπερνάται από την αντίληψη ότι το συμφέρον του Κόμματος είναι πάνω από όλα. Πάνω από πρόσωπα, προσωπικές φιλίες, συγγένειες. Οπου οι προσωπικές πράξεις, συμπεριφορές έχουν ως βασικό κριτήριο το συμφέρον του Κόμματος και υποτάσσονται σε αυτό συνειδητά. Οπου η δράση κάθε μέλους από όποιο πόστο έχει ως βασικό κριτήριο να προωθούνται τα συμφέροντα του Κόμματος. Είναι εκείνη η συνειδητή στάση που αναγνωρίζει το δεσμό με το Κόμμα ιερό, απαραβίαστο, μοναδικό, αποτέλεσμα της συλλογικής δράσης.
Δεν είναι πάντα εύκολη και απλή όλη αυτή η διαδικασία. Σε αυτήν τη σχέση κρίνεται και δοκιμάζεται καθημερινά η προσωπική ευθύνη κάθε μέλους και στελέχους, αν η δράση του είναι ενταγμένη και υποταγμένη στις συλλογικές αποφάσεις, στις αρχές και τους κανόνες λειτουργίας. Κρίνεται ιδιαίτερα όταν παρουσιάζονται παραλείψεις, αδυναμίες ή όχι καλοί χειρισμοί. Εχει ευθύνη και υποχρέωση στη διόρθωσή τους μέσα στα όρια της κομματικής λειτουργίας, πάνω και πέρα από πρόσωπα, φιλίες, συναισθηματισμούς. Αυτό απαιτεί το συμφέρον του Κόμματος, το συλλογικό συμφέρον.
Μέσα σε αυτήν τη διαδικασία κρίνεται και δοκιμάζεται και κάτι ακόμα πιο βαθύ και πιο θεμελιακό. Ο βαθμός αφοσίωσης στην υπόθεση του Κόμματος στην πράξη. Η εναντίωση στις συλλογικές αποφάσεις, η αμφισβήτησή τους δεν είναι δείγμα ούτε υγείας, ούτε ευθύνης. Είναι εγωισμός στο τετράγωνο. Είναι προσωπικός υπολογισμός, πληγωμένος εγωισμός. Είναι πράξη και στάση που κρύβει επίδραση εχθρικών για το Κόμμα αντιλήψεων. Κι αν ακόμη κάποιος αδικηθεί, η κομματική διαδικασία δίνει λύσεις. Οποιος βάζει τον εαυτό του πάνω από το Κόμμα έχει κόψει κάθε δεσμό με το Κόμμα και αργά ή γρήγορα θα βρεθεί στο περιθώριο και σε δρόμους σκοτεινούς.
Η κομματικότητα, που συμπυκνώνει το σύνολο των αρετών ενός κομμουνιστή, κρίνεται καθημερινά και κρίνεται κυρίως στην υπεράσπιση του Κόμματος από κάθε αθλιότητα εχθρών και φίλων.
5. Το ηθικό κύρος των κομμουνιστών, που απορρέει από τις ιδέες τους, την ορθότητα των πολιτικών τους θέσεων, εφόσον επαληθεύονται από τη ζωή, τις αρχές τους, τη συνέπειά τους, την ανιδιοτελή προσφορά τους στον αγώνα για το δίκιο του λαού, την αδιάλλακτη, ασυμβίβαστη πάλη τους με τους εκμεταλλευτές του λαού, είναι ισχυρότατο όπλο στον αγώνα, ασκεί τεράστια επιρροή. Είναι η ζωντανή δύναμη του παραδείγματος.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι ποικιλώνυμοι εχθροί του Κόμματος συγκέντρωναν πάντα, και σήμερα κάνουν το ίδιο, τα κύρια πυρά τους για να πλήξουν το αγωνιστικό ήθος, το ηθικό κύρος του Κόμματος και των μελών του με όλα τα άθλια μέσα, με τις προβοκάτσιες, με το ψέμα, τη συκοφαντία και τη διαστρέβλωση των θέσεών του. Δεν μπορούν ανοιχτά και καθαρά να αντιμετωπίσουν τις ιδέες, την πολιτική του και καταφεύγουν σε αυτά τα μέσα, με στόχο να παρουσιάσουν το ΚΚΕ ως ένα κόμμα που δε διαφέρει σε τίποτα από τα αστικά και μικροαστικά κόμματα.
Ο,τι όμως κι αν κάνουν δε θα μπορέσουν να τραβήξουν το ΚΚΕ στον κόσμο τους, στη σαπίλα, στη σήψη.

Του
Δημήτρη ΓΟΝΤΙΚΑ
Μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Σε μαζική συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη μίλησε χτες βράδυ η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ


Η πλάστιγγα ή θα γείρει με την πλευρά των μονοπωλίων και της ΕΕ ή θα γείρει με την πλευρά της λαϊκής εργατικής εξουσίας και το ΚΚΕ

Στιγμιότυπο από τη χτεσινή συγκέντρωση
MotionTeam
Σε μεγάλη πολιτική συγκέντρωση της Κομματικής Οργάνωσης Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, με ιδιαίτερα μαζική τη συμμετοχή της νεολαίας, στο Βελλίδειο Συνεδριακό κέντρο της Θεσσαλονίκης, μίλησε χτες βράδυ η ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος Αλέκα Παπαρήγα. Προσερχόμενη στο χώρο της συγκέντρωσης, συναντήθηκε με εκπροσώπους του σωματείου εργαζομένων στο εργοστάσιο της «ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ 3Ε», που βρίσκονται σε απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στην απόφαση της πολυεθνικής να κλείσει τα εργοστάσια σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα, αλλά και με εκπροσώπους του σωματείου ιδιοκτητών ΤΑΞΙ Θεσσαλονίκης «Ο Ερμής».
Στην ομιλία της, η Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε:
«Αγαπητοί φίλοι και φίλες, σύντροφοι και συντρόφισσες,
Κι από αυτό εδώ το βήμα θέλουμε να απαντήσουμε σε ένα πιεστικό ερώτημα που τίθεται μπροστά μας καθημερινά, κυριολεκτικά και δεν είναι υπερβολή, 24 ώρες το 24ωρο. Μας λένε οι άνθρωποι που υποφέρουν, άνεργοι, εργαζόμενοι που βλέπουν το μισθό να εξανεμίζεται, άνθρωποι που φοβούνται ότι η απόλυση θα χτυπήσει αύριο, συνταξιούχοι με αυτές τις συντάξεις που παίρνουμε, άνθρωποι που ανοίγουν ένα μικρομάγαζο και περιμένουν να μπει ένας πελάτης, κάτι να αγοράσει, φτωχοί αγρότες. Γενικά δηλαδή τα εργατικά λαϊκά στρώματα που δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει αύριο.
Η Αλέκα Παπαρήγα στο βήμα της συγκέντρωσης
MotionTeam
Εδώ, στην είσοδο, με συνάντησαν εργαζόμενοι της "ΚΟΚΑ - ΚΟΛΑ", σήμερα τους ενημέρωσαν ότι το εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη κλείνει και κλείνει και το εργοστάσιο της Πάτρας. Μεταφέρεται βεβαίως στη Βουλγαρία, από εκεί θα κάνουμε εισαγωγή την "ΚΟΚΑ - ΚΟΛΑ". Γιατί το μεταφέρουν; Γιατί εκεί οι μισθοί είναι 200 ευρώ. Γιατί έτσι τους συμφέρει.Αλλωστε, κατά τους νόμους, κατά τα προγράμματα των άλλων κομμάτων κι απ' τις κατευθύνσεις της ΕΕ είναι νόμιμο. Δηλαδή, ένα εργοστάσιο μπορεί να μεταφέρει την έδρα του αλλού κι αύριο μπορεί η "ΚΟΚΑ - ΚΟΛΑ" να κλείσει και το εργοστάσιο στα Οινόφυτα και στο Βόλο. Και με την ίδια ευκολία μπορεί να γίνουν κι άλλα τόσα κλεισίματα, να ανοίξουν άλλα τρία εργοστάσια στην Ελλάδα με μισθούς και μεροκάματα σαν αυτά που η Βουλή θα αποφασίσει σήμερα και αύριο και την ίδια ώρα πέντε να φεύγουν. Ενα να έρχεται, δέκα να φεύγουν και πάει λέγοντας.
Απευθυνόμαστε λοιπόν σ' αυτό τον κόσμο, που μας λέει: Κάντε κάτι να σταματήσει αυτή η κατάσταση, αυτός ο κατήφορος. Δεν θα σταθώ στο τι έχουμε κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Αλλωστε, νομίζουμε ότι είναι γνωστό στον κόσμο. Και ξέρετε, όταν ο άλλος υποφέρει, θέλει να ακούσει γρήγορα ποια λύση του προτείνεις και όχι τόσο να μιλήσουμε για το παρελθόν. Αν και, και το ξεκαθαρίζουμε εδώ, δύσκολα να καταλάβει κάποιος ποια είναι η λύση, αν δεν έχει επεξεργαστεί στο μυαλό του την πείρα και τα συμπεράσματα που έχει ζήσει εδώ και πολλά χρόνια. Δεν είναι εύκολο. Παρ' όλα αυτά, εμείς είμαστε διατεθειμένοι να συζητήσουμε έστω τι γίνεται από εδώ και εμπρός.
Κατάμεστη η αίθουσα του Βελλίδειου
MotionTeam
Να ξεκαθαρίσουμε όμως το εξής πράγμα. Ο,τι προτείνουμε εμείς, ό,τι πιστεύουμε και το πιστεύουμε ακράδαντα ότι είναι σωστό, αναγκαίο, ανταποκρίνεται στα συμφέροντα του λαού, δεν είναι κάτι που θα το κάνουμε εμείς μόνοι μας. Και αν θέλετε, εκτός των πολλών άλλων, βασικών και θεμελιακών διαφορών που έχουμε με όλα τα άλλα κόμματα, μια απ' τις πιο σημαντικές και θεμελιακές επίσης διαφορές είναι και η εξής: Εμείς θεωρούμε ότι ο λαός πρέπει να κατακτήσει την κοινωνική λαϊκή ευημερία.Αυτό δε σημαίνει ότι το ΚΚΕ απλώς βγάζει λόγους, ότι είναι αμέτοχο και αδιάφορο, είναι θεατής αυτής της διαδικασίας. Εμείς είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε πολύ καλύτερα αυτό που κάνουμε πάνω από 93 χρόνια. Να είμαστε μπροστά, να προβλέπουμε, να λέμε αυτό που θα συμβεί αύριο, αλλά και τα επόμενα χρόνια, να είμαστε μπροστά στην οργάνωση της πάλης, να είμαστε μπροστά και πρωτοπόροι στις θυσίες. Πάνω απ' όλα όμως θεωρούμε ότι ο λαός πρέπει να γίνει ο πρωταγωνιστής των εξελίξεων.
Οποιοι άλλοι λένε ότι μπορεί να λυθούν τα πράγματα με μια κίνηση απ' τα πάνω, με συμφωνίες ανάμεσα στα κόμματα κορυφών, με μια απλή εκλογική διαδικασία ή με κάποιες κινήσεις έξυπνες ή με την εφεύρεση μιας καινούριας λύσης στα προβλήματα, λένε συνειδητά ψέματα.
Με δυο πρόσωπα ο καπιταλισμός
Αυτό εμείς θέλουμε να το ξεκαθαρίσουμε. Γι' αυτό που ζήσαμε μέχρι σήμερα, απ' το παρελθόν μέχρι σήμερα, θυμίζουμε το εξής πράγμα στο λαό και θεωρούμε ότι πρέπει να το πάρει πάρα πολύ σοβαρά υπόψη. Ο καπιταλισμός είναι σαν τον θεό τον Ιανό, έχει δύο πρόσωπα. Πολλές φορές λέμε ο καπιταλισμός έχει το καρότο και το μαστίγιο, μαζί και τα δύο τα χρησιμοποιεί, κάποτε όμως περισσότερο το καρότο, ενώ κάποτε περισσότερο το μαστίγιο.
Ο καπιταλισμός είναι γεγονός ότι στη διάρκεια του 20ού αιώνα και ιδιαίτερα μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έκανε αρκετούς ελιγμούς και παραχωρήσεις στην εργατική τάξη της χώρας μας και γενικότερα στη Δυτική Ευρώπη, στην καπιταλιστική Ευρώπη. Παραχωρήσεις βεβαίως που κατακτήθηκαν με θυσίες και αγώνες. Και να ξέρετε ότι οι κατακτήσεις δεν έρχονται αυθημερόν. Πολλά πράγματα που κατακτήθηκαν μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν γίνει αντικείμενο πάλης στο μεσοπόλεμο. Εκανε όμως και ορισμένες παραχωρήσεις εθελοντικά.
Και μάλιστα έκανε παραχωρήσεις σε ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων, σε ορισμένα τμήματα της εργατικής τάξης ή άλλων μικροαστικών στρωμάτων, έκανε ορισμένες παραχωρήσεις που ήταν παραπάνω από τους αγώνες που είχαν γίνει. Γιατί έκανε τις παραχωρήσεις; Απ' τη μια μεριά πιέστηκε απ' την ταξική πάλη, μια ταξική πάλη που δεν διεξαγόταν μόνο μέσα στην Ελλάδα και την καπιταλιστική Ευρώπη, αλλά διεξαγόταν σε ολόκληρη την Ευρώπη με την ισχυρή παρουσία του σοσιαλιστικού συστήματος. Ηθελε να προλάβει - όπως έλεγε - την επέκταση του κομμουνισμού. Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.
Βεβαίως οι παραχωρήσεις που έκανε βελτίωναν σχετικά και απόλυτα τη ζωή των εργαζομένων, με διαφορές από χώρα σε χώρα, πάντα όμως διαφύλασσαν και την κερδοφορία του. Δεν έκανε ποτέ ο καπιταλισμός παραχωρήσεις που ακύρωναν την πορεία της κερδοφορίας. Ηταν μια ευνοϊκή συγκυρία μέσα στον καπιταλισμό μεταπολεμικά, βοήθησε και το σχέδιο Μάρσαλ που δόθηκε στην Ευρώπη ακριβώς για να υπάρχει ανάσχεση στον κομμουνιστικό κίνδυνο, όπως έλεγαν. Εγιναν λοιπόν ορισμένες παραχωρήσεις που βελτίωναν τη ζωή των εργαζομένων και στην Ελλάδα, χωρίς να απειλείται η κερδοφορία.
Βεβαίως στην Ελλάδα η βελτίωση της ζωής των εργαζομένων έγινε και με ένα τίμημα και να μην το ξεχνάμε, πάνω από ένα εκατομμύριο Ελληνες μετανάστες στη Γερμανία, στην Αυστραλία, στις ΗΠΑ. Είχε και το κόστος η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου.
Εγιναν και παραχωρήσεις γιατί ο καπιταλισμός για να αναπτύξει την κερδοφορία του ήθελε π.χ. μια πιο μορφωμένη εργατική τάξη, να χειρίζεται τις νέες τεχνολογίες, δεν μπορούσε να αφήσει ένα τόσο μεγάλο ποσοστό αγραμματοσύνης. Επρεπε να δημιουργήσει την τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση, να ανοίξει τις πόρτες στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ σε παιδιά κι απ' τα λαϊκά στρώματα, γιατί η σύγχρονη βιομηχανία θέλει και μορφωμένη εργατική δύναμη για να εξασφαλίσει την κερδοφορία.
Αυτή η πολιτική του καρότου, είναι γεγονός, εξασφάλισε και ένα είδος χειραγώγησης συνειδήσεων. Και να το πούμε κι έτσι, και εξαγορά συνειδήσεων. Δημιούργησε επανάπαυση σε πολλούς εργαζόμενους και στην Ελλάδα και στη Δυτική Ευρώπη ότι να, αυτή την πενταετία ζούμε καλύτερα απ' τα προηγούμενα χρόνια, σιγά σιγά με κάποιες μεταρρυθμίσεις η ζωή μας θα βελτιωθεί, δε χρειάζεται σύγκρουση, δε χρειάζεται ρήξη, σιγά σιγά. Ε, ας πάμε σιγά σιγά απ' το καλό στο καλύτερο, δε χρειάζεται περισσότερος πονοκέφαλος. Καλλιέργησε αυταπάτες. Με τη βοήθεια και του ευρωκομουνισμού και του οπορτουνισμού και ρεφορμισμού μέσα στο εργατικό κίνημα. Δεν έχασε ο καπιταλισμός απ' αυτές τις παραχωρήσεις, παρότι ποτέ δεν τις κάνει με καλή καρδιά και με χαμόγελα. Δεν έχασε.
Ενσωμάτωσαν το εργατικό κίνημα
Για να δούμε, ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Κυριολεκτικά, με εξαίρεση την Ελλάδα, διέλυσε το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στις ηγετικές δυνάμεις του καπιταλισμού, στις ηγετικές δυνάμεις της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, Γερμανία, Μ. Βρετανία, κατά δεύτερο λόγο στη Γαλλία. Πού βρίσκεται το κίνημα σ' αυτές τις χώρες; Αυτά τα μέτρα που περνάνε σήμερα στην Ελλάδα, σταδιακά έχουν περάσει πολύ πριν στη Μεγάλη Βρετανία και αλλού. Πέρασαν και με την υπογραφή των συνδικάτων. Στις μεγάλες επιχειρήσεις που απέλυαν μαζικά εργαζόμενους, οι απολύσεις γίνονταν με τη σύμφωνη γνώμη των συνδικάτων, που έλεγαν "απόλυσε αυτούς, μην απολύσεις εκείνους, κάνε αυτή τη μείωση μισθού" κ.λπ. Για σκεφτείτε, εάν σ' αυτές τις χώρες είχαμε ένα ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα ή εν πάση περιπτώσει μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα υπήρχε ένας ταξικός πόλος, ταξικό ρεύμα, η πίεση προς την Κομισιόν, προς τα ευρωπαϊκά μονοπώλια θα ήταν μεγαλύτερη. Στην Ελλάδα, παρά την επίσης άσχημη κατάσταση που βρίσκεται το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, παρ' όλα αυτά αποδείχτηκε πιο δυνατό και οι κινητοποιήσεις που έγιναν στην Ελλάδα τα τελευταία δύο τρία χρόνια, δεν έχουν γίνει 20 και 30 χρόνια και μεταπολεμικά σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη. Αλλά μια Ελλάδα δεν φτάνει για να δώσει συντονισμένα χτυπήματα στην πολιτική της ΕΕ, αλλά και στην κυβερνητική πολιτική σε εθνικό επίπεδο.
Και πώς έγινε αυτό; Αυτό το κίνημα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, με τα σκαμπανεβάσματα, τα ζιγκ ζαγκ, τις παρατηρήσεις και τις κρίσεις που κάνουμε, γιατί ήταν πιο δυναμικό; Είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα δεν υπήρχε ευρωκομμουνιστικό κόμμα; Οπορτουνισμός υπήρχε, αλλά ότι στην Ελλάδα το ΚΚΕ άντεξε σε φάσεις δύσκολες, πολέμησε τον οπορτουνισμό και το ρεφορμισμό, υπάρχει ένα πραγματικά συνεπές κομμουνιστικό κόμμα, επαναστατικό, όλα αυτά τα χρόνια; Είναι τυχαίο; Εμείς λέμε όχι.
Αυτή ήταν η πολιτική του καρότου, δημιούργησε αρκετές αυταπάτες. Τώρα όμως ο καπιταλισμός περνάει αποκλειστικά στο μαστίγιο. Ενα μαστίγιο με το οποίο μαστιγώνει όχι μόνο τα τμήματα εκείνα της εργατικής τάξης που πάντα τα είχε στο μάτι, το εργοστασιακό προλεταριάτο, αλλά σήμερα χτυπάει συνολικά τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό, στο δημόσιο τομέα, ακόμα και τμήματα εκείνα των εργαζομένων, των εργατοϋπαλλήλων και των κλάδων που είχαν καλύτερες παροχές και που τα έλεγε "ρετιρέ" - εμείς δε χρησιμοποιήσαμε ποτέ αυτό τον όρο, τα ρετιρέ και τα υπόγεια, οι ευνοούμενοι κ.λπ. Χτυπάει τους πάντες. Χτυπάει ένα σημαντικό μέρος των μικρομεσαίων στρωμάτων, την αγροτιά.
Η θέση λοιπόν που εμείς σήμερα λέμε στο λαό, καθαρά, ό,τι είχε να δώσει ο καπιταλισμός το έδωσε. Δεν υπάρχει περίπτωση, ακόμα κι αν ξεπεραστεί η κρίση, να γυρίσεις πίσω σ' αυτά που είχες πριν δέκα και δεκαπέντε χρόνια. Αυτά τελείωσαν. Τώρα τα παίρνει όλα, φαινομενικά μας γυρνάει πίσω, έτσι αισθανόμαστε και είναι σωστό το αίσθημα που έχουμε. Στην πραγματικότητα όμως αυτό είναι το προχώρημα του καπιταλισμού. Να σου αφαιρέσει ό,τι σου έδωσε και να αισθάνεσαι ότι κινδυνεύεις να ζεις πενήντα και εξήντα χρόνια πίσω. Αυτό είναι το προχώρημά του, αυτή είναι η ανάπτυξή του.
Και το κυριότερο, ο καπιταλισμός έχασε πια τη δυνατότητα να διαχειρίζεται την κρίση με έναν τρόπο που να ελέγχει, έστω να μπορεί να βάλει ένα φραγμό στην πιο ακραία φτώχεια. Κατά διαστήματα στο παρελθόν το έκανε, τώρα ο καπιταλισμός ό,τι έδωσε έδωσε. Δεν μπορεί. Θα μου πείτε, θέλει και δεν μπορεί; Οχι. Δεν μπορεί γιατί απ' τη φύση του δε θέλει. Δεν μπορεί να περιμένει κανείς ότι απ' αυτό το τούνελ της κρίσης θα βγούμε. Βεβαίως η κερδοφορία, ένα σημαντικό μέρος του κεφαλαίου, οι επιχειρήσεις που θα αντέξουν την κρίση θα επανέλθουν στην κερδοφορία, αλλά οι εργαζόμενοι θα είναι κάτω από τον πάτο.
Να γείρει η πλάστιγγα υπέρ του λαού
Σήμερα λέμε στους εργαζόμενους το εξής πράγμα: Πάρτε μια ζυγαριά, αυτές που έχουν στις λαϊκές που έχουν δύο ταψιά. Στο ένα βάλε ό,τι έχεις χάσει μέχρι σήμερα και ό,τι έχουν αποφασίσει ως τώρα να χάσεις για τριάντα χρόνια. Γιατί προσέξτε, η καινούργια σύμβαση η δανειακή αφορά χρέη και δεσμεύσεις της Ελλάδας τουλάχιστον για τριάντα χρόνια. Οχι ότι μετά 30 χρόνια θα γυρίσεις πίσω, όχι. Επί 30 χρόνια θα παίρνονται μέτρα. Αυτά λένε είναι ημερομηνίες δικές τους, δεν είναι δικιά μας αφηρημένη πρόβλεψη. Και μάλιστα, τώρα λένε το εξής πράγμα: Θα χρειαστεί και νέα χρήματα η Ελλάδα, ένα ευρώ μας δανείζουν, δέκα μας αφαιρούν απ' την τσέπη μας.
Βάλτε όλα αυτά στην πλάστιγγα, βάλτε τις επιχειρήσεις που θα κλείσουν, τα 2 εκατομμύρια ανέργους, βάλτε ότι σε μία οικογένεια θα γίνει αυτό το καινοφανές που είπε ο Παπανδρέου, διασφαλίζω λέει ότι σε μία οικογένεια θα δουλεύει ένας. Ούτε πριν τριάντα και σαράντα χρόνια δεν μπορούσε να δουλεύει ένας, τώρα ένας με 400 ευρώ το μήνα. Βάλτε στην πλάστιγγα ότι είναι πολύ πιθανόν η Ελλάδα να περάσει σε άτακτη χρεοκοπία - σε άτακτη χρεοκοπία είναι ο λαός και σε συμφωνημένη χρεοκοπία είναι το κεφάλαιο - να περάσει σε άτακτη χρεοκοπία και το κεφάλαιο, να διώξουν την Ελλάδα απ' την Ευρωζώνη, στη δραχμή που μας φοβερίζουν.
Βάλτε στην πλάστιγγα ότι θα οξυνθούν οι ανταγωνισμοί μέσα στην ΕΕ και όχι μόνο, αλλά και με την Κίνα, και με τη Ρωσία, και με την Ινδία, και με τη Βραζιλία, τις ΗΠΑ. Βάλτε τον κίνδυνο ενός γενικευμένου πολέμου στην περιοχή. Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήρθαν μετά την κρίση. Βάλτε κι αυτό στην πλάστιγγα. Δεν είναι τυχαίο. Η Ρωσία αυξάνει τους εξοπλισμούς, η Κίνα αυξάνει τους εξοπλισμούς, οι ΗΠΑ τοποθετούν στην περιοχή μας την αντιπυραυλική ασπίδα και δημιουργούν νέες στρατιωτικές βάσεις στον Καναδά και την Αυστραλία. Και το λένε ότι το κάνουν στην περίπτωση που έχουν να αντιμετωπίσουν πόλεμο με την Κίνα. Ολα αυτά δεν είναι στη μία πλάστιγγα; Δεν θα βαρύνουν στη ζωή του λαού;
Τίποτα απ' αυτά που λέμε δεν είναι υπερβολή. Αλλωστε, πολλά απ' αυτά που φαίνονται στον κόσμο σήμερα πρωτόγνωρα εμείς τα λέγαμε πριν από 30 χρόνια. Οτι σε κάποια στιγμή θα γίνουν, ημερομηνία δεν μπορείς να βάλεις αλλά την τάση τη βλέπεις. Κι επειδή ακριβώς θεωρούμε ότι ο λαός θα πρωταγωνιστήσει στην αλλαγή, εμείς στο λαό τα λέμε, δεν τα κρατάμε για να κάνουμε τους έξυπνους, ούτε για να βγάζουμε ομιλίες.
Αυτή είναι η μία πλάστιγγα. Τι θα βάλεις στην άλλη; Στην άλλη πλάστιγγα σας καλούμε να βάλετε το δρόμο πάλης που προτείνει το ΚΚΕ και ο οποίος λέει το εξής πράγμα: Πρέπει να δημιουργηθεί μια πανίσχυρη λαϊκή συμμαχία με κοινωνική ταυτότητα. Οχι γενικά λαός, όχι γενικά καταπιεσμένοι, όχι γενικά ταλαιπωρημένοι. Μια συμμαχία, η οποία απαρτίζεται απ' την αγωνιζόμενη εργατική τάξη και τις μορφές οργάνωσης που έχουν ταξικό προσανατολισμό, απ' τις οργανώσεις και τους αγωνιζόμενους φτωχούς αγρότες. Απ' τους φτωχούς αυτοαπασχολούμενους.
Κι αυτή η συμμαχία πρέπει να έχει στο νου της με ιδιαίτερο τρόπο να προσελκύσει, να αναδείξει και να προσελκύσει στη δράση νέες ηλικίες και γυναίκες που για διάφορους λόγους, που δεν είναι της ώρας να αναλύσουμε, γίνονται και ιδιαίτερα θύματα του καπιταλισμού, αλλά έχουν και πρόσθετες δυσκολίες, ιδιαίτερα σήμερα στη μαζική συμμετοχή στη δράση.
Αυτή η λαϊκή συμμαχία πρέπει να παλεύει, για να ανακουφίζει όσο γίνεται το λαό, για να παρεμποδίζει να περνάνε μέτρα, αλλά ο δρόμος της πρέπει να είναι σαφής: Ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, της δικτατορίας των μονοπωλίων. Αποδέσμευση απ' την ΕΕ, μονομερής διαγραφή του χρέους, κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, του πλούτου που υπάρχει σ' αυτή τη χώρα απ' τη φύση της, που έχει διαμορφωθεί όλα τα χρόνια απ' τη δουλειά των εργαζομένων. Εργατική λαϊκή εξουσία. Σ' αυτήν την πλάστιγγα, βεβαίως, βάλε και τις δυσκολίες, τη συνθετότητα της πάλης, βάλε τις δυσκολίες, τις θυσίες που πρέπει να γίνουν, γιατί χρειάζονται θυσίες, βάλε και το κόστος της σύγκρουσης και της ρήξης, δε θα είναι ένας δρόμος που θα σου πούνε περάστε.
Τι βαραίνει; Τη μια πλάστιγγα την ξέρεις. Δεν υπάρχει περίπτωση. Θα γίνεται όλο και πιο βαριά, θα ακουμπάει στη γη. Η άλλη δεν έχει δοκιμαστεί. Εχει δυσκολίες, έχει αγώνες, έχει θυσίες, θα έχει ζιγκ ζαγκ ενδεχομένως αλλά έχει τέρμα που ο λαός μπορεί να το κατακτήσει. Και στο κάτω κάτω, δοκίμασε αν δεν έχεις πειστεί και μετά θα σου μιλήσουμε γιατί ΚΚΕ.
Επιτίθενται με τρομοκρατία και αυταπάτες
Και ξέρετε γιατί το λέμε αυτό; Λένε πολλοί, άλλοι λένε να γίνουν εκλογές να φύγουν αυτοί να έρθουν άλλοι. Ποιοι άλλοι τους λες, λένε όποιος να 'ναι. Τα ίδια που έλεγε το 2004, να φύγουν αυτοί να έρθουν οι άλλοι, ήρθαν το 2004, το 2007 να φύγουν αυτοί να έρθουν οι άλλοι, το 2009 να φύγουν αυτοί να έρθουν οι άλλοι. Οποιος να είναι. Και εσείς λέει να έρθετε, άμα μπορείτε ή ενωθείτε με τα άλλα κόμματα και ελάτε. Τι να κάνουμε; τους λες. Nα συγκρατήσετε την κατάσταση.
Ναι, αλλά προφανώς ο κόσμος θέλει το εξής και είναι και φυσιολογικό: Θέλει σίγουρη δουλειά με καλό μισθό, θέλει να μη δουλεύει απ' το πρωί ως το άλλο πρωί, τουλάχιστον το 8ωρο, θέλει τα παιδιά του να είναι εξασφαλισμένα ότι θα βρουν δουλειά, θέλει δωρεάν Υγεία, δωρεάν Παιδεία ή να μην πληρώνει τόσα απ' την τσέπη του. Στην πραγματικότητα, δηλαδή θέλει να φύγουν απ' τη μέση όλα τα μέτρα που έχουν παρθεί και να ζήσει καλύτερα απ' ό,τι ζούσε πριν. Και καλά κάνει έτσι να το θέλει.
Ναι αλλά πώς θα γίνουν αυτά; Αλλος λέει δεν ξέρω, βρείτε έναν τρόπο. Δεν υπάρχουν τρόποι. Χτες, έκανε μια δήλωση ο κ. Γιούνκερ, δεν ξέρω αν, γιατί τώρα στην τηλεόραση ασχολούνται με άλλα πράγματα, το ένα εκατομμύριο, αυτά είναι σταγόνα στον ωκεανό. Τα μεγαλύτερα σκάνδαλα είναι τα νόμιμα σκάνδαλα, η ίδια η ταξική εκμετάλλευση, ο σφετερισμός της περιουσίας του λαού απ' το κεφάλαιο. Αυτό είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο, όταν υπάρχει αυτό θα υπάρχουν και τα άλλα, αλλά εν πάση περιπτώσει.
Τι είπε ο Γιούνκερ; Οτι αν ο ελληνικός λαός ψηφίσει κόμματα που δεν υιοθετούν τις υποχρεώσεις της Ελλάδας προς τους πιστωτές, θα σας κόψουμε την επιχορήγηση. Και εδώ ρωτάμε: Ολοι εσείς που πιστέψατε στο όραμα της ΕΕ, ότι είναι μια συμμαχία όπου όλοι είμαστε σύμμαχοι, αδέλφια, πού πάει αυτό; Και εν πάση περιπτώσει, αυτοί που είναι υπερασπιστές της αστικής δημοκρατίας και ότι η πεμπτουσία της δημοκρατίας είναι η εκλογική μάχη, έτσι δεν λένε; Αμ δε!
Αποδείχτηκε ότι καμία μεγάλη αλλαγή δεν μπορεί να γίνει μόνο επειδή η κάλπη θα πει αυτό. Γιατί εδώ απειλούν. Θα μας πάνε στην κάλπη έτσι. Για να μην σας πω ότι μπορεί να πάμε σε εκλογές το 2013. Θα σου πουν, έτσι είναι κι απ' το Σύνταγμα. Θα κοιτάξουν όταν θα πάμε σε εκλογές να έχουν δημιουργήσει στο λαό τέτοια φοβία, ούτως ώστε άλλα να σκέφτεται και άλλα να ψηφίζει. Για να μη χάσουμε τη δόση. Κι αυτό είναι για τριάντα χρόνια, για να μη σας πω ότι αύριο μπορεί να υπογραφεί συνθήκη που να μας πηγαίνει πενήντα χρόνια. Αφήστε που μέσα σε τριάντα χρόνια μπορεί η ΕΕ να έχει διαλυθεί.
Και λέει ο Γιούνκερ, δεν έχετε δικαίωμα. Οι οπαδοί της αστικής δημοκρατίας. Βεβαίως, η εκλογική μάχη είναι μια σημαντική μορφή πάλης. Να γιατί εμείς λέμε ότι οι εκλογές είναι μια μορφή πάλης, ένα όπλο που έχεις και πρέπει να το χρησιμοποιήσεις, αλλά καμία ουσιαστική στην Ελλάδα αλλαγή δεν πρόκειται να έρθει μέσα απ' αυτήν τη διαδικασία, αν ο λαός πραγματικά δεν αποφασίσει, όχι να αναθέσει σε ένα κοινοβούλιο να του λύσει τα προβλήματα, αλλά αν ο λαός δε δημιουργήσει τη δική του εξουσία, τους δικούς του θεσμούς εξουσίας και δεν πάρει την υπόθεση στα δικά του χέρια.
Η ΝΔ λέει εγώ θέλω αυτοδυναμία και τι έχει υποσχεθεί; Θα επαναφέρω λέει την κατώτατη σύνταξη, ξέρετε πώς ήταν, στο λίγο παραπάνω. Το ΠΑΣΟΚ λέει κυβέρνηση συνεργασίας, επειδή τώρα έχει χάσει το μεζέ, θέλει κυβέρνηση συνεργασίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει κυβέρνηση της αριστεράς και μόλις σου λέει γίνει μια κυβέρνηση της αριστεράς τι θα κάνεις; Θα διεκδικήσω λέει μέσα στην ΕΕ, γιατί εγώ θέλω την ΕΕ, τι θα διεκδικήσεις; Εδώ ο Γιούνκερ σου λέει ότι δε δέχομαι να βγει κυβέρνηση που δε θέλει το μνημόνιο. Αφού, λοιπόν, παλεύεις μέσα στους κανόνες της ΕΕ, μόλις θα πας εκεί, θα σου πουν κόβουμε τα 130 δισ. και θα γυρίσεις και θα πεις στο λαό "πω πω, θα γυρίσουμε στη δραχμή, δε γίνεται" και θα υποχωρήσεις. Τι θα κάνεις, αφού κινείσαι μέσα στην ίδια στρατηγική. Απλώς, λες εγώ θα είμαι πιο αγωνιστής.
Η κρίση δεν έχει σχέση ούτε με ανέντιμους πολιτικούς, ούτε με ανίκανους πολιτικούς, ούτε με ψεύτες, ούτε με κλέφτες ούτε με τίποτα. Είναι η κρίση του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Κι αν αυτό το πράγμα δεν γίνει κατανοητό, τότε το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας θα έχει πολλές εναλλακτικές λύσεις να παγιδεύει το λαό. Με το μαστίγιο θα δημιουργεί νέες αυταπάτες. Οχι με τις παροχές. Αυτός είναι ο μεγάλος κίνδυνος. Αυτός είναι ο κίνδυνος, να καλλιεργείς αυταπάτες στο λαό με το καρότο και το μαστίγιο. Δεν υπάρχει πιο τραγικό πράγμα. Τραγική είναι η ανεργία, είναι η φτώχεια. Αλλά όταν συνειδητοποιήσεις το δίκιο σου και χαράξεις το δρόμο πάλης αντέχεις και τις δυσκολίες μέχρι τη νίκη.
Υπάρχουν οι προϋποθέσεις για λαϊκή οικονομία
Εμείς λοιπόν εδώ καταθέτουμε την πρότασή μας, η οποία έχει δύο σκέλη. Το ένα σκέλος έχει ενδιαφέρον με την έννοια την εξής: Αποδεικνύουμε ότι η Ελλάδα έχει αναπτυξιακές δυνατότητες να ζήσει εκτός ΕΕ. Εμείς δεν περιμένουμε πότε θα μας διώξουν από την ΕΕ, γιατί θα μας διώξουν... Θα έρθει η στιγμή που η ΕΕ θα μείνει των λίγων χωρών. Αλλο πράγμα είναι να σε διώξουν - όταν θα σε διώξουν θα είσαι καταδικασμένος - και άλλο πράγμα να φύγεις εσύ και να πάρεις τα κλειδιά στα χέρια σου. Εμείς ζητάμε την αποδέσμευση.
Κοιτάξτε, λοιπόν, εμείς λέμε το εξής πράγμα, αν θέλετε συνθηματικά: Εργατική λαϊκή εξουσία που θα είναι το αποτέλεσμα ενός αγώνα, σκληρού, με φάσεις, με ζιγκ-ζαγκ και θα είναι αποτέλεσμα μιας γνήσιας κοινωνικής πολιτικής εξέγερσης, κοινωνικοποίηση του πλούτου, πανεθνικός προγραμματισμός για την αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων που έχει η χώρα, όλων. Οχι τι μας αφήνει η ΕΕ. Να πω πιο συγκεκριμένα, τι διαθέτει η Ελλάδα; Ορυκτό πλούτο. Και ξέρει ο καθένας τι σημαίνει - και ειδικά οι παλιότεροι - τι σημαίνει ορυκτός πλούτος για τη βιομηχανία.
Αυτός ο ορυκτός πλούτος στην Ελλάδα χρόνια δεν αξιοποιείται. Η περιοχή σας μάλιστα, έχει μπόλικο, η βόρεια Ελλάδα, και τον δίνουν στην «Ελντοράντο Κολντ», την καναδέζικη. Εχουμε βωξίτη που μπορούμε να παρασκευάσουμε αλουμίνια, έχουμε νικέλιο που χρησιμοποιείται για την παρασκευή ανθεκτικών κραμάτων με χάλυβα για την πολεμική βιομηχανία. Εδώ, τα ανταλλακτικά τα κάνουμε εισαγωγή. Μας δίνουν τα αεροπλάνα χωρίς ανταλλακτικά. Μα δεν θα μπορούν να πετάξουν όταν θα τα χρειαστούν. Μας κρατάνε τα ανταλλακτικά, το γνωστό κόλπο... Εχουμε λευκόλιθο, ιδιαίτερα στη Μαγνησία, αλλά και στη βόρεια Εύβοια, στη Χαλκιδική, στη Λέσβο, όπου μπορούμε να παρασκευάσουμε ειδικού τύπου τσιμέντου και πυρίμαχα υλικά...
Μάρμαρο, που λόγω της ποιότητάς του κατέχει εξέχουσα θέση στη διεθνή αγορά. Περλίτη, μπετονίτη, χουντίτη, τα λέω οι ειδικοί ξέρουν πού μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Ψευδάργυρο, που αποτελεί βασικό υλικό κατασκευής μπαταριών. Τα κοιτάσματα χρυσού στη Μακεδονία και στη Θράκη. Η Ελλάδα είναι δεύτερη δύναμη σε λιγνιτικά κοιτάσματα στα κράτη μέλη της ΕΕ - πουλάμε τώρα τις λιγνιτικές εγκαταστάσεις της Πτολεμαΐδας. Εχουμε τεράστιο υδάτινο δυναμικό, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ηλεκτροπαραγωγή, που ούτε το 1/3 του δυναμικού αυτού δεν το αξιοποιούμε. Γιατί το κεφάλαιο πάει εκεί που βγάζει πολύ και άμεσο κέρδος. Δεν πάει εκεί που πρέπει να κάνει έργα και που θα έχουν λιγότερο κέρδος και μακρόχρονο.
Τα ερευνητικά δεδομένα δίνουν σημαντικές πιθανότητες για πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Βόρειο Αιγαίο, στη λεκάνη Ρόδου, νότια της Κρήτης, Ιόνιο και στον Πατραϊκό κόλπο. Υπάρχει υψηλό Αιολικό δυναμικό και πηγές γεωθερμίας, ιδιαίτερα στα νησιά του Αιγαίου.
Πάμε παρακάτω. Η βιομηχανική παραγωγή, αυτή η υπονομευμένη βιομηχανική παραγωγή, στις συνθήκες του καπιταλισμού μπορεί να καλύψει τις εγχώριες ανάγκες του κλάδου των κατασκευών σε τσιμέντο κι άλλα οικοδομικά υλικά. Επίσης η μηχανοποίηση του κλάδου των κατασκευών μπορεί να καλύψει γενικά τις ανάγκες κατασκευής δημόσιων έργων - κατασκευών. Με τον κεντρικό σχεδιασμό που εμείς προτείνουμε, μπορούν να εξισορροπηθούν οι σημαντικές δυνατότητες κάλυψης των εγχώριων διατροφικών αναγκών.
Δεν μπορεί ο ελληνικός λαός να δέχεται το επιχείρημα του Βενιζέλου και των άλλων, και των ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, που λένε ότι αν βγούμε από την ΕΕ δεν θα έχουμε ζάχαρη, δεν θα έχουμε διάφορα προϊόντα... Αυτοί που έκλεισαν τα εργοστάσια της ζάχαρης! Γιατί θα πρέπει να κάνουμε εισαγωγή ζάχαρης; Δεν θα έχουμε λέει γάλα... Γιατί δεν έχουμε γάλα στην Ελλάδα;
Υπάρχει σημαντική μηχανοποίηση της γεωργίας στην Ελλάδα. Στο βαθμό που θα δημιουργηθούν - και εμείς προτείνουμε να δημιουργηθούν, η κοινωνικοποίηση δεν είναι εφικτή ή εύκολη, να το πω έτσι, να γίνει παντού - μπορεί να δημιουργηθούν συνεταιρισμοί μικρών και μεσαίων αγροτών, δίπλα στις μεγάλες κρατικές - αγροτικές επιχειρήσεις και ακριβώς να αξιοποιήσουν τα γεωργικά μηχανήματα, τα τρακτέρ, τις θεριζοαλλωνιστικές μηχανές και να μειωθεί και το κόστος παραγωγής.
Η Ελλάδα έχει σημαντική παραγωγή, σιταριού, καλαμποκιού, δημητριακών, πατάτας φασολιών, διαθέτει υψηλής ποιότητας λάδι, οπωροκηπευτικά, κρασί, ροδάκινα και πορτοκάλια. Τα θάβουμε βέβαια, τα πορτοκάλια, τα θάβουμε. Διαθέτει προϊόντα εξαιρετικής ποιότητας, όπως είναι το μέλι και ο κρόκος. Η κτηνοτροφία της Ελλάδας παρουσιάζει υψηλό βαθμό συγκέντρωσης, και με κεντρικό σχεδιασμό μπορεί να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος των εγχώριων αναγκών κατανάλωσης σε πρόβειο γάλα, κρέας κλπ.
Η αγροτική παραγωγή μπορεί να στηρίξει τη βιομηχανία τροφίμων. Εχουμε πολλής καλής ποιότητας βαμβάκι. Αντίστοιχα, διαθέτουμε σημαντική βάση παραγωγής κλωστοϋφαντουργίας, ένδυσης, υπόδησης καθώς και σχετική τεχνογνωσία, που δυστυχώς συρρικνώνεται καθώς το κεφάλαιο εγκαταλείπει τους συγκεκριμένους αυτούς κλάδους γιατί λένε ότι δεν έχουν μεγάλο κέρδος. Σημαντική υποδομή υπάρχει επίσης σήμερα στη βιομηχανία μετάλλου. Ειδικότερα, σε χαλυβουργία, σιδηρουργία, βιομηχανία χαλκού, σε ορισμένους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας, γιατί η λαϊκή οικονομία που προτείνουμε εμείς πρέπει να μπορεί να υπερασπίσει τα σύνορα της χώρας, τα κυριαρχικά της δικαιώματα.
Για να μην πάρω και άλλες πλευρές. Ναυτιλία... Εχουμε πλοία που μπορούν να γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία. Εχουμε σοβαρή υποδομή τεχνογνωσίας των ελληνικών ναυπηγείων για την κάλυψη των αναγκών της ναυτιλίας, ιδιαίτερα μάλιστα για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες ακτοπλοΐας, της σύνδεσης ελληνικών νησιών κλπ.
Αποσπούν την οικονομία από την πολιτική
Επομένως, η Ελλάδα δεν είναι μία χώρα που δεν μπορεί να εξασφαλίσει την ικανοποίηση των βασικών αναγκών του λαού. Θα μου πείτε θα έχει πλήρη επάρκεια, πλήρη αυτάρκεια; Οχι. Κάπου θα χρειαστεί να συνάψει και σχέσεις. Πιθανόν να μην της φτάνει το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Εντάξει, αλλά έχει τη δυνατότητα να καλύψει βασικές ανάγκες με μεγάλη αυτάρκεια. Και άλλωστε όταν έχει τέτοια προϊόντα, αυτό είναι πλεονέκτημα και για τη διεθνή σου συνεργασία. Πολύ περισσότερο που αυτή τη στιγμή που η συνοχή, αν θέλετε, και της ΕΕ, σπάει, θα έχει και εξελίξεις, θα μπορείς να συνάψεις σχέσεις με άλλες γειτονικές χώρες. Δεν είναι ο καπιταλισμός παντοδύναμος. Εχεις δυνατότητες να συνάψεις σχέσεις και με άλλες χώρες. Εχεις όμως πάνω από όλα τη δυνατότητα να μην είσαι εξαρτημένος. Στα ήδη της διατροφής και σε μία σειρά άλλα βιομηχανικά είδη.
Ακούμε σήμερα μεγάλα λόγια, και τα λέμε μεγάλα όταν χρησιμοποιούνται με λάθος τρόπο και υποκριτικά - όχι σε συνθήματα. Λένε, με την τρόικα χάσαμε την εθνική μας κυριαρχία, και βγαίνει ο Πάγκαλος και λέει καλώς τη χάσαμε. Εκχωρούμε κυριαρχικά δικαιώματα. Κοιτάξτε να δείτε. Ο λαός, κυρίαρχος μπορεί να γίνει μόνο όταν έχει τον πλούτο που του ανήκει. Δεν είναι ο λαός κυρίαρχος όταν τα μονοπώλια κατέχουν τον πλούτο που δημιουργεί ο λαός. Μπορεί να αισθάνεσαι κυρίαρχος, μπορεί να έχεις τα σύνορά σου, αλλά δεν είσαι κυρίαρχος... Αλλοι αποφασίζουν τι και πώς θα παραχθεί, τι θα εξάγεις, τι θα εισάγεις. Δεν είσαι κυρίαρχος. Δεν είναι κυρίαρχος ο λαός, επειδή κάθε τέσσερα χρόνια ψηφίζει και μάλιστα σε συνθήκες πλύσης εγκεφάλου και κυρίως τρομοκρατίας. Κυριαρχία σημαίνει δεν εξαρτώμαι από τον ιμπεριαλισμό, δεν εξαρτώμαι από τα μονοπώλια. Αλλά θα είσαι πάντα εξαρτημένος όταν η πολιτική εξουσία στη χώρα σου είναι στα χέρια των μονοπωλίων.
Και εδώ είναι οι ευθύνες των άλλων κομμάτων. Και καλά η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που είναι κόμματα που υπηρετούν τα μονοπώλια, που εκφράζουν τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Είναι καθαρά αστικά κόμματα. Πρώτα ήταν η μόνο η ΝΔ, εδώ και αρκετά χρόνια το ΠΑΣΟΚ, έχει τελειώσει. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν αλλάζουν. Και στα δύο να γίνουν και στα τρία να γίνουν και αρχηγούς να αλλάξουν, είναι κόμματα του κεφαλαίου. Αποκλείεται από αυτά τα κόμματα να προκύψει κάτι θετικό.
Αλλά εδώ έχεις και κόμματα τα οποία χρησιμοποιούν τη σημαία της αριστεράς και λένε: Το μνημόνιο ήταν η λάθος συνταγή. Το μνημόνιο ήταν λάθος, το μνημόνιο απέτυχε. Η κριτική δηλαδή που κάνουν ΣΥΡΙΖΑ, Κουβέλης κλπ, στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ, είναι μία κριτική όπου ανάγει την κακοδαιμονία της Ελλάδας στα δύο κόμματα. Ξεχνώντας το εξής πράγμα. Βεβαίως τα κόμματα κυβέρνησαν και με την πολιτική τους όμως υπηρέτησαν ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Και αυτό το σύστημα είναι ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης. Αυτή είναι μεγάλη ζημιά, να λένε από εδώ τα κόμματα και από κει η οικονομία...
Εγώ σας λέω, και το ΚΚΕ σήμερα αν υιοθετήσει θέσεις του ΣΥΝ και γίνει κυβέρνηση αποκλειστικά του ΚΚΕ, θα μετατραπεί σε ένα κόμμα που κυριολεκτικά δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα. Αν δεν λύσεις το πρόβλημα, πού ανήκουν τα μέσα παραγωγής, πού ανήκει ο πλούτος, αν δεν κοινωνικοποιήσεις τα μονοπώλια, θα βγάζεις πολύ ωραίες αποφάσεις μέσα στη Βουλή και δεν θα εφαρμόζονται. Για παράδειγμα: Κυβέρνηση της αριστεράς, ωραία, και θα πούμε Εθνική Συλλογική Σύμβαση με κατώτατο μισθό μεικτά 1.400 ευρώ - γιατί τα υιοθετούν τώρα και άλλοι τα 1.400 ευρώ... Κάποτε το έλεγαν ότι ήταν επαναστατική γυμναστική δική μας. Ποιος θα την εφαρμόσει; Ο ιδιοκτήτης της "Κόκα-Κόλα" που τη μεταφέρει στη Βουλγαρία; Θα την εφαρμόσει ο Μάνεσης της "Χαλυβουργίας"; Αφού η καπιταλιστική εργοδοσία λέει, για να κάνω εγώ επενδύσεις πρέπει να μου μειώσεις το φόρο όχι στο 20% που είναι τώρα, κάτω από το 15%. Να καταργήσεις τις ασφαλιστικές εισφορές. Βάζουν όρους... Ποιος είναι πιο δυνατός; Μια απόφαση ενός Κοινοβουλίου μιας κυβέρνησης ή το κεφάλαιο που έχει την ιδιοκτησία στα χέρια του;
Λένε για παράδειγμα, εμείς λέμε διαγραφή του χρέους. Ναι αλλά η θέση για τη διαγραφή του χρέους, αν πεις μόνο διαγραφή του χρέους και μείνεις μέσα στην ΕΕ, έχουν τη δυνατότητα να σε διαλύσουν. Αν πάρεις όμως τον πλούτο στα χέρια σου, τον πάρει ο λαός, τότε έχει αντιστάθμισμα. Γιατί πραγματικά ρωτάνε πού θα βρείτε τα χρήματα για να αποκτήσει ο λαός ευημερία; Τα άλλα κόμματα δεν απαντάνε. Κι αυτά που λένε θα ανεβάσω τη φορολόγηση, θα συλλάβω τη φοροδιαφυγή και με μαθηματικά να υπολογίσεις και να συλλάβεις 100% τη φοροδιαφυγή δε σε φτάνει ούτε για να χτίσεις μία καινούρια βιομηχανία.
Και να σας πω γιατί; Γιατί σε συνθήκες απελευθέρωσης κεφαλαίων, δεν μπορείς να εμποδίσεις τα κεφάλαια να φύγουν από την Ελλάδα. Πώς θα τα εμποδίσεις; Δεν έχεις δικαίωμα να τα εμποδίσεις... Εμείς θα τα κοινωνικοποιήσουμε, θα διώξουμε τους ιδιοκτήτες, θα τα πάρει ο λαός. Από εκεί θα τα βρούμε τα λεφτά. Μην υποτιμάμε. Και θα βρούμε τα λεφτά γιατί θα σταματήσουν τα προνόμια προς το κεφάλαιο. Οι άλλοι πού θα τα βρούνε; Πώς θα τα πάρουν;
Δεν υπάρχει μέσος δρόμος
Και παίρνουμε υπόψη το εξής πράγμα. Η Ελλάδα ας πούμε του 2012 όντως δεν είναι η Ρωσία του 1917, ούτε η κατεστραμμένη από τον πόλεμο Σοβιετική Ενωση το 1946. Ούτε οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που είχαν δεχθεί στα εδάφη τους τις περισσότερες σοβαρές καταστροφές από τον πόλεμο. Γιατί έπρεπε να αρχίσεις από την αρχή. Γιατί τότε το 1917 είχες μεγάλη αγραμματοσύνη. Γιατί τότε είχες μεγάλη ανισομετρία στην ανάπτυξη. Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας είχε καθυστέρηση οικονομική. Σήμερα, στην Ελλάδα και τεχνογνωσία υπάρχει, και έμπειρη εργατική τάξη και επιστημονικό δυναμικό έχουμε. Πραγματικά τον 21ο αιώνα ο καπιταλισμός δημιούργησε τις προϋποθέσεις να ζει ο κόσμος καλύτερα αλλά τεχνητά. Από πλευράς κοινωνικών σχέσεων τις υπονομεύει.
Δεν είμαστε στη Ρωσία του '17. Και μάλιστα σε μας υπάρχει και το εξής πλεονέκτημα: Σήμερα ακριβώς με τον εκσυγχρονισμό των μέσων παραγωγής, οι άνθρωποι μπορούν να έχουν ελεύθερο χρόνο. Για εμάς, ο ελεύθερος χρόνος σε συνθήκες σοσιαλισμού, σε συνθήκες εργατικής εξουσίας, έχει πάρα πολύ μεγάλη αξία για ένα πράγμα: Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει εργατική εξουσία που να ελέγχεται από τα κάτω προς τα πάνω αν δεν έχεις ελεύθερο χρόνο να την ασκείς. Πότε θα την ασκήσεις την εξουσία, τη νύχτα που θα γυρνάς στο σπίτι σου; Γιατί αυτό που μας απασχολεί εμάς είναι ακριβώς αυτό το πράγμα. Αυτοδιδαχτήκαμε και από την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Κι είναι ένα ζήτημα πάρα πολύ σοβαρό. Ποιος ασκεί την εξουσία. Δεν είναι εξουσία του Κόμματος, είναι εξουσία της εργατικής τάξης που βεβαίως πρέπει να παίρνει υπόψη και τα συμφέροντα των συμμάχων. Και αυτό είναι ένα μέγιστο ζήτημα.
Στις θέσεις εμείς δε μιλάμε για τα συνηθισμένα αστικά Κοινοβούλια που εκλέγονται κάθε τέσσερα χρόνια και περιμένεις μετά από τέσσερα χρόνια ή αν θέλετε η εκλογή ενός βουλευτή να είναι ένα σουλάτσο στην τηλεόραση γιατί τα λέει ωραία, ποιος είναι ωραίος. Ακριβώς, εργατική λαϊκή εξουσία σημαίνει ότι εκλέγομαι από την παραγωγική μονάδα. Εκλέγομαι από το συνεταιρισμό μου, εκλέγομαι από την ομάδα των συνταξιούχων. Εκλέγομαι δηλαδή άμεσα, μετά γίνεται κατά περιφέρεια, παίρνοντας υπόψη κατά κλάδο και εκλέγομαι.
Δεν υπάρχει κανένα αξίωμα, δεν έχεις κανένα αξίωμα, δεν έχεις κανένα ειδικό μισθό ούτε τίποτα. Τελειώνεις το 8ωρό σου, ασκείς εξουσία, με εξαίρεση αυτούς που θα είναι υπουργοί ή δεν ξέρω πώς θα τους πούμε, δεν έχει σημασία. Και σε ανακαλεί η συνέλευση του εργοστασίου ως διευθυντή του εργοστασίου ή ως αντιπρόσωπο. Και εδώ τι να ανακαλέσεις; Μπορείς να ανακαλέσεις κανένα βουλευτή; Κανένα δεν μπορείς να ανακαλέσεις. Ενώ αν είναι εκλεγμένος αντιπρόσωπος από το εργοστάσιό του; Και όταν υπάρχει σώμα εκπροσώπων, ανακαλείς και τον παραπάνω, άμα δεν τα βγάζει πέρα ή άμα ξεχάσει για ποιο λόγο εκλέχτηκε. Μας απασχολούν τέτοια πράγματα, τα επεξεργαζόμαστε συνέχεια.
Εμείς δεν καλούμε το λαό να αναβάλει τη λύση προβλημάτων στο σοσιαλισμό, σε καμία περίπτωση. Αλλά του λέμε το εξής πράγμα. Μην περιμένεις να αποκαταστήσεις τα δικαιώματά σου από εδώ και μπρος. Βεβαίως, με ένα κίνημα, με ισχυρό ΚΚΕ που αξιοποιείς κάθε μάχη, τις εκλογές, τις εκλογές στα συνδικάτα, τις οποιεσδήποτε. Οπου υπάρχει ένα κίνημα, ανερχόμενο επιθετικό, μόνη περίπτωση που μπορεί να συγκρατήσει κάτι, είναι ακριβώς να φοβηθούν ότι αυτό το κίνημα τραβάει για την εξουσία. Αλλωστε το λένε, θα γίνει κοινωνική εξέγερση, τι φοβούνται; Και πώς την αντιμετωπίζουν; Τη φοβούνται δυνητικά, δεν τη βλέπουν ακόμα.
Πώς την ξορκίζουν; Με φόβο. Θα σας κόψουμε τα χρήματα, θα γυρίσετε στη δραχμή. Ετσι θα πάμε στις εκλογές; Αναβλήθηκε λέει το Γιούρογκρουπ. Γιατί η Γερμανία δε βάζει τα χρήματα από τα οποία θα γίνει η εκταμίευση. Μέχρι πού θα πάει αυτή η βαλίτσα; Κανένα κόμμα δεν απαντάει. Αυτό που λένε είναι «εγώ θα τα διαχειριστώ καλύτερα». Θέμα χειρισμού είναι; Καθαρά πράγματα. Ασπρο ή μαύρο. 'Η θα πας χρόνια πίσω ή θα τραβήξεις μπροστά. Δεν υπάρχει μέσος δρόμος.
Δεν έχουμε δικαίωμα να στραβοπατήσουμε
Σήμερα (σ.σ. χτες) στη Βουλή θα γίνει ψηφοφορία και γι' αυτό πρέπει να φύγω, να πάω να ψηφίσω. Ζητάμε ονομαστική ψηφοφορία. Προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε και τη χαραμάδα. Γιατί, να σας πω κάτι: Δεν οδηγούν το λαό στην εξαθλίωση. Η εξαθλίωση στο λαό ξέρετε τι φέρνει. Μοιρολατρία, φόβο και ο εξαθλιωμένος λαός μετά είναι πιο ευάλωτος γιατί και με ένα ψίχουλο θα ικανοποιείται. Δεν οδηγούν τα πράγματα μόνο στην εξαθλίωση για την εξαθλίωση. Τα μέτρα που παίρνουν δείχνουν το εξής πράγμα: Οτι θέλουν να μετατρέψουν το λαό σε ένα λαό που έχει ξεχάσει πώς ζούσε και αυτό ισχύει για όλους τους λαούς της Ευρώπης. Και αύριο μια κουβέρτα, ένα συσσίτιο, μια δουλειά δύο μήνες και να λες και ευχαριστώ.
Αυτά που λένε ότι εμείς θέλουμε το λαό εξαθλιωμένο για να γίνει επανάσταση, αυτό δεν έχει καμία σχέση. Εμείς θέλουμε ίσα ίσα ένα λαό που παρεμποδίζει, που αποτρέπει, που έχει έστω και μισή κατάκτηση. Οχι σαν αυτοσκοπό, αλλά ακριβώς επειδή του δίνει κουράγιο, συνείδηση της δύναμής του, για να βαδίσει μπροστά. Για παράδειγμα, εμείς σήμερα θα ζητήσουμε ονομαστική ψηφοφορία. Τους έχουμε χαλάσει τη μανέστρα πολλές φορές. Εμείς βάζουμε την ονομαστική ψηφοφορία. Θα μου πεις, διέφυγαν από δω 20, εκεί άλλοι 20, ναι κοροϊδεύουν, δεν έχει σημασία. Προσπαθείς να τους αδυνατίσεις. Μακάρι σήμερα σε αυτά που θα βάλουν ονομαστική ψηφοφορία κάτι να μην περάσει. Μακάρι, δεν το φοβόμαστε εμείς αυτό.
Αλλά δεν μπορεί να κοροϊδεύουν το λαό ότι με κόλπα λύνονται τα ζητήματα. Αν δηλαδή, δεν τους τρομοκρατήσει το εργατικό λαϊκό κίνημα, η λαϊκή συμμαχία και δεν τους τρομοκρατήσουν οι εκλογές με ένα ισχυρό ΚΚΕ, τα πράγματα θα είναι χειρότερα. Αυτό το ξεκαθαρίζουμε. Επομένως, πρέπει να τους τρομοκρατήσει ο λαός. Οχι με καταστροφές, αυτά που κάνουν, όχι τέτοιες τρομοκρατίες με στρακαστρούκες ή με βόμβες ή ένας λαός που δεν είναι έτοιμος να χτυπήσει και την προβοκάτσια. Να τους τρομοκρατήσει με την οργάνωση του λαού από τα κάτω, με την πολιτική του ωρίμανση. Και θα τους τρομοκρατήσει αν και αυτοί που έχουν κάποια ερωτηματικά, κάπου διαφωνούν, συστρατευθούν με το ΚΚΕ.
Η μόνη αλλαγή σήμερα στην Ελλάδα που μπορεί να ανοίξει μια πόρτα, ένα παράθυρο, είναι, τα δύο κόμματα να χάσουν όσο μπορούν να χάσουν περισσότερο. Ο λαός να έχει ανοιχτά τα μάτια για κάθε μεταμφίεση του πολιτικού συστήματος, είτε είναι κεντροσυριζέικο, είτε κεντροκουβελέικο, είτε κεντροαριστερό, είτε νεοδημοκρατικό κεντρώο. Την άλλη μέρα ο λαός να στριμώχνει την κυβέρνηση, αν βγει μια τέτοια από τις εκλογές και ταυτόχρονα με ένα όσο γίνεται πιο ισχυρό ΚΚΕ, όχι για να μετράμε απλώς περισσότερους βουλευτές, που και αυτό το θέλουμε, αλλά κυρίως για να αρχίσει η πορεία χειραφέτησης του λαού. Η πλάστιγγα ή θα γείρει με την πλευρά των μονοπωλίων και της ΕΕ ή θα γείρει με την πλευρά της λαϊκής εργατικής εξουσίας και το ΚΚΕ. Μέση λύση δεν υπάρχει. Τέλειωσε η περίοδος το λίγο έτσι, το λίγο αλλιώς. Αυτή είναι η θέση μας, αυτή είναι η απόφασή μας.
Και τους λέμε το εξής πράγμα. Στο χέρι δεν πρόκειται να μας βάλετε. Εμείς "δεν μασάμε" που λέει και η νεολαία. Δε μας βάζουν στο χέρι. Ο,τι και να κάνουν. Γιατί ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι στο όνομα ενός άμεσου οφέλους, ένα στραβοπάτημα ακόμα και αν αυτό το στραβοπάτημα γίνεται καλοπροαίρετα, ένα στραβοπάτημα του ΚΚΕ θα είναι ένα βαρύ χτύπημα για το κίνημα στην Ελλάδα. Εμείς δε θέλουμε το κίνημα στην Ελλάδα να πάθει αφλογιστία, όπως έχει πάθει στις ΗΠΑ, στη Μεγάλη Βρετανία, στη Γερμανία. Γιατί αν είναι κάτι που ο ιμπεριαλισμός κατάφερε είναι - αυτό το κατάφερε δυστυχώς στον 20ό αιώνα - είναι να ευνουχίσει το εργατικό κίνημα.
Βεβαίως, ο ιμπεριαλισμός έκανε τη δουλειά του. Καλά έκανε ο ιμπεριαλισμός από την πλευρά του. Εμείς όμως δεν έχουμε δικαίωμα να στραβοπατήσουμε. Και αν ο λαός δει ότι στραβοπατάμε πρέπει να μας πιάσει από εδώ. Δεν έχουμε δικαίωμα να στραβοπατήσουμε γιατί πραγματικά χίλια μύρια βάσανα θα έρθουν.
Γιατί στην Ελλάδα θα περάσει αυτό που θέλουν, ένας λαός και εξαθλιωμένος και ηττημένος. Την εξαθλίωση μπορεί να μην μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε σε ένα χρόνο. Αλλά τη μαχητικότητα, το πνεύμα αξιοπρέπειας, το πνεύμα αυτοθυσίας, το πνεύμα πάλης κατά των μονοπωλίων, κατά του καπιταλισμού, αυτό μπορούμε να το κρατήσουμε για να μπορέσουμε αν θέλετε να υπομείνουμε και τα βάσανα και να μπορέσουμε η πλάστιγγα να γείρει οριστικά από την άλλη μεριά».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΜΙΣΘΟΙ - ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ Εγκληματικό και ξεδιάντροπο το νέο πετσόκομμα


Εγκρίθηκε χτες στο Υπουργικό Συμβούλιο η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που μειώνει κατακόρυφα την τιμή της εργατικής δύναμης

Με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που εγκρίθηκε χτες από το Υπουργικό Συμβούλιο, η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ επιταχύνει την εφαρμογή των αντεργατικών ανατροπών, αφοπλίζει τους εργαζόμενους και από την ελάχιστη νομική προστασία και λύνει τα χέρια της εργοδοσίας να επιβάλει εδώ και τώρα τις περικοπές στους μισθούς, να διαλύσει πλήρως τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.Το έγκλημα αυτό σε βάρος της εργατικής τάξης γίνεται στο όνομα της «αύξησης της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας» και με την επίκληση «λόγων γενικότερου ενδιαφέροντος», που συνδέονται «με τη λειτουργία της εθνικής οικονομίας και την ανάγκη λήψης έκτακτων μέτρων για την προστασία της» (!) Η προστασία των μονοπωλίων και της καπιταλιστικής κερδοφορίας αναγορεύονται ξεδιάντροπα σε γενικό συμφέρον.
Με την πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου επιβάλλονται:
1. Η κατάργηση διά νόμου της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Η μείωση όλων των μισθών που περιλαμβάνονται και κατοχυρώνονται με αυτή είναι 22% και για τους νέους μέχρι 25 ετών κατά 32%. Από τις 14 Φλεβάρη ο κατώτερος μισθός πέφτει στα 586 ευρώ μεικτά, από 751 ευρώ μέχρι τον προηγούμενο μήνα και στους νέους στα 511 ευρώ μεικτά. Μάλιστα, για τους νέους της μαθητείας, για 8ωρη εργασία η αμοιβή τους καθορίζεται στο εξευτελιστικό επίπεδο των 357,50 ευρώ μεικτά. Εννοείται ότι για την ισχύουσα Εθνική Σύμβαση δεν αποδίδεται ούτε η προβλεπόμενη αύξηση του Ιούλη, αλλά ούτε και οι «ωριμάνσεις» οι οποίες παγώνουν. Οι μειώσεις είναι υποχρεωτικές για τους εργαζόμενους και μάλιστα με αναδρομική ισχύ από τις 14 Φλεβάρη (βλέπε και πίνακα).
2. Καταργούνται οι ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις και η κυβέρνηση ορίζει το περιεχόμενο των νέων κλαδικών συμβάσεων. Ειδικότερα, οι όροι όλων των συμβάσεων που έχουν λήξει ή καταγγελθεί, παύουν να ισχύουν μέσα σε ένα τρίμηνο από την ψήφιση του νόμου, δηλαδή από τα μέσα του Μάη. Ομως και αυτές που βρίσκονται σε ισχύ, δεν έχουν καλύτερη τύχη και λήγουν έπειτα από ένα τρίμηνο, αφού μονομερώς οι εργοδότες μπορούν ανά πάσα στιγμή να τις καταγγείλουν. Ετσι καταντά κενό γράμμα και κοροϊδία η πρόβλεψη ότι τέτοιες συμβάσεις μπορούν να έχουν ισχύ ακόμα ένα χρόνο ή μια τριετία από την έναρξή τους!
Μετά την πάροδο των τριών μηνών αυτό που απομένει από τις κλαδικές ή ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις είναι: Ο βασικός μισθός ή βασικό ημερομίσθιο που προβλέπει η σύμβαση μαζί με τα επιδόματα ωρίμανσης, τέκνων, σπουδών και επικίνδυνης εργασίας, εφόσον όμως αυτά προβλέπονται από τη συγκεκριμένη ΣΣΕ. Κάθε άλλο προβλεπόμενο σε αυτές επίδομα παύει αμέσως να ισχύει. Μεταξύ αυτών και το επίδομα γάμου. Ειδικά για τις ωριμάνσεις, με την ψήφιση του νόμου και μέχρι το ποσοστό ανεργίας να πέσει στο 10% - δηλαδή στο μισό απ' αυτό που είναι σήμερα - δεν δίνονται οι προβλεπόμενες αυξήσεις. Συγκεκριμένα, επιδόματα όπως της πολυετίας, το επίδομα χρόνου εργασίας, της τριετίας ή πενταετίας «παγώνουν» στα σημερινά επίπεδα, ανεξάρτητα αν το επόμενο διάστημα ο εργαζόμενος μεταβαίνει σε κάποιο άλλο κλιμάκιο ή συμπληρώνει τριετία ή πενταετία και σύμφωνα με τη σύμβαση θα έπρεπε να αυξηθεί ο μισθός του.
Ετσι, η κυβέρνηση διά νόμου πετσοκόβει τους μισθούς που προβλέπονται από όλες τις συμβάσεις και αυτό είναι το πρώτο βήμα. Γιατί, έχοντας κατοχυρώσει για λογαριασμό της εργοδοσίας ένα χαμηλότερο επίπεδο κλαδικών μισθών, της δίνει ταυτόχρονα τη δυνατότητα για την επιβολή επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων με ακόμα χαμηλότερους μισθούς απ' αυτούς που θα έχουν απομείνει, μετά το διά νόμου πετσόκομμα.
3. Για να ενισχύσει ακόμα περισσότερο την αντεργατική επιθετικότητα, η κυβέρνηση στερεί ουσιαστικά τη δυνατότητα προσφυγής των συνδικάτων στη Διαιτησία (ΟΜΕΔ), αφού α) η προσφυγή μπορεί να γίνει μόνο μετά από σύμφωνη γνώμη των εργοδοτών, β) η προσφυγή περιορίζεται αποκλειστικά στον καθορισμό του βασικού μισθού ή του βασικού ημερομισθίου και όχι σε όλους τους όρους της Σύμβασης ή στη διατήρηση όρων από προηγούμενες συμβάσεις και γ) για όσες προσφυγές δεν έχουν βγει αποφάσεις από τον ΟΜΕΔ και εκκρεμούν τίθενται στο αρχείο!
4. Με το άρθρο 5 της νομοθετικής πράξης επιτρέπεται η απόλυση εργαζομένων από επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα (πρώην ΔΕΚΟ, τράπεζες) και όχι μόνο, αφού το δικαίωμα για απολύσεις επεκτείνεται και στους ιδιοκτήτες όλων των εταιρειών και οργανισμών που υπάγονται ή κατά το παρελθόν είχαν υπαχθεί στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Στην ίδια λογική και για τις ίδιες επιχειρήσεις, καταργούνται διατάξεις, κανονιστικές αποφάσεις, συλλογικές συμβάσεις, διαιτητικές αποφάσεις ή Κανονισμοί Εργασίας «που υποκρύπτουν μονιμότητα ή ρήτρες μονιμότητας», διευρύνοντας έτσι το πεδίο εφαρμογής της δυνατότητας απόλυσης εκ μέρους της εργοδοσίας.
«ΚΟΥΡΕΜΑ» - ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ
Πακτωλός κεφαλαίων στους τραπεζίτες
Σε «επιλεκτική χρεοκοπία» μέχρι νεοτέρας
Μετά τη προσωρινή απόρριψη των «παλιών» ελληνικών ομολόγων από την ΕΚΤ ως εγγύηση για τη διοχέτευση ρευστότητας προς τις τράπεζες, ενεργοποιείται τώρα ο λεγόμενος «έκτακτος μηχανισμός» (ELA) της Τράπεζας της Ελλάδας. Χωρίς τις συγκεκριμένες κρατικομονοπωλιακές ρυθμίσεις, το ντόπιο τραπεζικό σύστημα, αλλά και γενικότερα, θα κλυδωνιζόταν από εντονότατους τριγμούς.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία -Νοέμβρης 2011- η Τράπεζα της Ελλάδας, έχει εκχωρήσει στους τραπεζίτες, δανεικά -προς επιστροφή- κεφάλαια, ύψους 42,8 δισ. ευρώ, ποσό που εκτιμάται ότι θα απογειωθεί, τουλάχιστον μέχρις ότου ολοκληρωθεί η διαδικασία κουρέματος - ανταλλαγής των παλαιών ομολόγων. Τον ίδιο μήνα (Νοέμβρης) τα δανεικά των ντόπιων τραπεζών από την ΕΚΤ έφταναν σε ακόμη 73,4 δισ. ευρώ. Συνολικά, έχουν διοχετευτεί στους τραπεζίτες πάνω από 116 δισ. ευρώ, το 55% του παραγόμενου ΑΕΠ. Με την ολοκλήρωση του «κουρέματος» και για την κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών έχουν έτοιμα προς διανομή άλλα 50 δισ. ευρώ.
Χτες κατατέθηκε στη Βουλή και η τροπολογία για την «ανακεφαλαιοποίηση» των τραπεζών. Μεταξύ άλλων προβλέπει:
  • Τη διαφύλαξη της «επιχειρηματικής αυτονομίας» των τραπεζών. Οι σημερινοί μεγαλομέτοχοι θα έχουν το πάνω χέρι στη λήψη των αποφάσεων με την προϋπόθεση ότι θα συνεισφέρουν στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ή θα βρουν από τη χρηματαγορά ποσά που αντιστοιχούν στο 10% των αυξήσεων μετοχικού κεφαλαίου.
  • Η λεγόμενη εποπτεία των τραπεζών που θα πάρουν τις κεφαλαιακές ενισχύσεις περνάει στο «Ταμείο Σταθερότητας». Τα μέλη του ΔΣ του «Ταμείου» -με εξαίρεση τους εκπροσώπους του υπουργείου Οικονομικών και της Τράπεζας Ελλάδας- διορίζονται με αποφάσεις του Euro Working Group (ομάδα εργασίας του Γιούρογκρουπ).
  • Οι τράπεζες θα εκπονήσουν επιχειρηματικά πλάνα σε ορίζοντα 3ετίας (με δυνατότητα παράτασης μέχρι 2 χρόνια), τα οποία πρέπει να υποβληθούν και εγκριθούν από την Κομισιόν.
πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Η μάχη του Στάλινγκραντ


Στις 2 Φλεβάρη του 1943, ολοκληρώθηκε η μάχη του Στάλινγκραντ, την οποία, ο ηγέτης της Σοβιετικής Ενωσης, Ι. Β. Στάλιν, χαρακτήρισε ως «τη μεγαλύτερη στην ιστορία των πολέμων». Το Στάλινγκραντ, δεν ήταν απλά μια ακόμη μάχη στο θέατρο του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Δεν ήταν καν μια από τις κρίσιμες μάχες. Ηταν η μάχη εκείνη που έκρινε όχι μόνο τα αποτελέσματα των μαχών του Ανατολικού Μετώπου, αλλά τη συνολική έκβαση του Πολέμου. Από εκείνο το σημείο και έπειτα ο Κόκκινος Στρατός, απέκτησε την πρωτοβουλία των στρατιωτικών επιχειρήσεων και δεν την έχασε μέχρι το τέλος του πολέμου. Ηταν εκείνο το σημείο καμπής, που άλλαξε τη ροή του πολέμου. Δεν έδωσε «φτερά» μόνο στα συμμαχικά στρατεύματα, αλλά και στο σύνολο των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που δρούσαν στις κατεχόμενες από τη χιτλερική Γερμανία χώρες.
Για ποιο λόγο, όμως, η μάχη του Στάλινγκραντ, ήταν τόσο κρίσιμη; Ποιος ήταν ο στόχος των χιτλερικών και γιατί χτύπησαν με τόση σφοδρότητα στο μέτωπο του Βόλγα και κύρια στο Στάλινγκραντ; Ποια ήταν η στάση των Δυτικών συμμάχων, της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ, στη διάρκεια αυτής της μάχης; Ποιος ήταν ο συσχετισμός δυνάμεων και γιατί όλοι μιλάνε για μια «απίστευτη νίκη» του Κόκκινου Στρατού; Ποιος ήταν ο ρόλος του ηρωικού Μπολσεβίκικου Κόμματος στη νίκη; Ποιο ήταν το αντίκτυπο της νίκης στο Στάλινγκραντ;
Σήμερα, οι απαντήσεις αυτές, έχουν ξεχωριστή σημασία. Δεν είναι τυχαίο ότι η άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί εκφραστές της, σε μια προσπάθεια να ξαναγράψουν την Ιστορία και ασκώντας γκεμπελικού τύπου προπαγάνδα, επιχειρούν να εξισώσουν το Σοσιαλισμό που γνώρισαν οι λαοί με μια μορφή της δικτατορίας των μονοπωλίων, την πιο αδυσώπητη, το φασισμό και το ναζισμό. Θέλουν να ξεχάσει ο κόσμος, ειδικά να μη μάθουν ποτέ οι νέοι άνθρωποι, ότι και τότε στόχος όλων των καπιταλιστικών δυνάμεων ήταν η Σοβιετική Ενωση και αυτή ήθελαν να εξαφανίσουν από προσώπου Γης. Μια χώρα που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του πολέμου μαζί με τα λαϊκά απελευθερωτικά κινήματα στις κατεχόμενες από τον ιμπεριαλιστικό συνασπισμό του φασιστικού άξονα χώρες. Μα αυτή η άτιμη προπαγάνδα γίνεται για έναν ακόμη λόγο: Η λήξη του πολέμου συνοδεύτηκε από το άνοιγμα του δρόμου για το πέρασμα στο σοσιαλισμό μιας σειράς χωρών της Ευρώπης και της Ασίας.
Αυτό ο διεθνής ιμπεριαλισμός δεν μπόρεσε ποτέ να το ανεχτεί. Ηταν καρφί στο μάτι του, αλλά, πάνω απ' όλα, το διεθνές σοσιαλιστικό σύστημα, ως αποτέλεσμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αποτελούσε το αντίπαλο δέος στο διεθνή καπιταλισμό, ήταν το καθοριστικό εμπόδιο στην εκμεταλλευτική δράση του, στα πολεμοκάπηλα σχέδιά του. Αυτή η πραγματικότητα όξυνε την ταξική πάλη σε παγκόσμιο επίπεδο ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό.
Στο έδαφος αυτής της διαπάλης, δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει, να γίνεται αντικείμενό της και η Ιστορία. Η διαπάλη αυτή στις μέρες μας οξύνθηκε ακόμη περισσότερο, μετά την αντεπανάσταση και την προσωρινή ήττα του σοσιαλισμού. Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η επέτειος της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών αποτελεί ένα πεδίο ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης που έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις. Και που ως περιεχόμενό του μπορεί να έχει τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά στο βάθος αυτής της διαπάλης, μέσα από τη διαστρέβλωση και παρερμηνεία της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, τους πολιτικούς τους εκφραστές και τα ιδεολογικά και προπαγανδιστικά τους επιτελεία, που επιδιώκουν να ξαναγράψουν την Ιστορία στα μέτρα τους, βρίσκεται η πιο επικίνδυνη επιθετική προπαγάνδα. Που επιδιώκει να καταστρέψει την ιστορική μνήμη για το τότε, αλλά κυρίως βλέπει στο σήμερα και το αύριο, με σκοπό τη διαιώνιση του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος. Και χτυπά στις λαϊκές συνειδήσεις και ιδιαίτερα τη συνείδηση στις νεότερες γενιές, εκείνες που δεν έχουν άμεση ιστορική μνήμη ή ιστορική γνώση για τα γεγονότα και την ιστορία εκείνης της περιόδου, προκειμένου να «σκοτώσει» τη δύναμη της ανατρεπτικής πάλης των λαών για το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, ακριβώς επειδή η γνώση της Ιστορίας είναι πηγή ταξικής πολιτικής αφύπνισης για την εργατική τάξη, τους λαούς γενικότερα. «Μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες (1989-1991), ξεκίνησε μια πιο συντονισμένη παγκόσμια προσπάθεια αναθεώρησης της Ιστορίας του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, ενταγμένη σε γενικότερο σχεδιασμό ιδεολογικής επίθεσης που διαρκεί.
Επιχειρεί να μειώσει ή και να σβήσει την προσφορά του Κομμουνιστικού Κινήματος στους λαούς όλου του κόσμου. Επιδιώκει να δηλητηριάσει τη συνείδηση των νεότερων γενεών, να τις καταστήσει ευάλωτες στη μαύρη προπαγάνδα. Να χειραγωγήσει μαζικά τις νεότερες γενιές στα σημερινά εγκλήματα της ιμπεριαλιστικής τάξης. Κυρίως, αποτελεί παγκόσμια ιδεολογική και πολιτική δράση των δυνάμεων του κεφαλαίου, προκειμένου να υψωθούν απέραστα τείχη, για να μη βγει ο κόσμος από το πισωγύρισμα όπου τον έφερε η αντεπανάσταση του 1989-1991.
Τα «κέντρα» της «αναθεώρησης της Ιστορίας» συγκαλύπτουν συνειδητά ότι οι άδικοι πόλεμοι ξεπηδούν από τη φλέβα του καπιταλιστικού συστήματος. Οτι δεν οφείλονται σε κάποιους μανιακούς, όπως διάφοροι παρουσιάζουν τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι. Οι πόλεμοι γίνονται, επειδή υπάρχει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Ταυτόχρονα, αποσιωπούν το γεγονός ότι η ΕΣΣΔ κατέβαλε μεγάλες και πολύχρονες προσπάθειες για να αποσοβηθεί η πολεμική έκρηξη. Οτι ακολουθούσε με συνέπεια πολιτική ειρήνης, επειδή μόνο απ' αυτήν είχε συμφέρον για να οικοδομηθεί η σοσιαλιστική κοινωνία. Εχοντας καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είχε καταργήσει και το κίνητρο της συμμετοχής στο μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Η Σοβιετική Ενωση υποχρεώθηκε να διεξαγάγει έναν πόλεμο που προκάλεσε ο ιμπεριαλισμός και που η ίδια, βεβαίως, δεν τον ήθελε.
Η Σοβιετική Ενωση διεξήγαγε έναν πόλεμο δίκαιο. Το γεγονός ότι επιδίωξε και βοήθησε να αξιοποιήσουν λαϊκά αντιστασιακά κινήματα την ήττα του «Αξονα», για να ανοίξουν δρόμο προς τα εμπρός, πρέπει να υπολογιστεί στη θετική στάση της προς όφελος των λαών. Κι εξάλλου οι λαοί υπέφεραν από το σύνολο των καπιταλιστικών κρατών, των εμπρηστών του πολέμου.
Κρύβουν επίσης επιμελώς ότι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος αναθέρμανε τις ελπίδες των αντεπαναστατικών δυνάμεων στη Σοβιετική Ενωση. Τον είδαν ως τη μεγάλη ευκαιρία για την παλινόρθωση του καπιταλισμού και συμμάχησαν με τους Γερμανούς.
Τα αντικομμουνιστικά «κέντρα» ονοματίζουν σήμερα την Αντίσταση τρομοκρατία! Εμφανίζουν ως σφαγές αμάχων την παραδειγματική τιμωρία των «δοσίλογων». Και εντοπίζουν, ως βασική αιτία της δημιουργίας οργανώσεων τύπου «Ταγμάτων Ασφαλείας» και της συνεργασίας με τους κατακτητές, την ανάγκη «αθώων να προστατευτούν από το αιματηρό όργιο που εξαπέλυσαν εναντίον τους οι κομμουνιστές»!
Αντιστρέφουν πλήρως την πραγματικότητα. Γιατί δεν είναι μόνο οι δυνάμεις του «Αξονα» που διέπραξαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Είναι και οι κυβερνήσεις των «δημοκρατικών» ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Από τα πιο χαρακτηριστικά εγκλήματα των ΗΠΑ - Βρετανίας ήταν ο βομβαρδισμός της Δρέσδης (13 προς 14 Φλεβάρη 1945), στη διάρκεια του οποίου η πόλη μεταμορφώθηκε σε σωρούς ερειπίων, χάθηκαν πάνω από 120.000 άνθρωποι και καταστράφηκε ανυπολόγιστης αξίας πολιτιστικός πλούτος. Κι αυτό, παρότι ο βομβαρδισμός της Δρέσδης δεν είχε στρατιωτική σημασία. Ενώ σήμερα δε λείπουν και εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η Δρέσδη βομβαρδίστηκε μετά από απαίτηση του Στάλιν!! Ομως, τα εργοστάσια της Γερμανίας, όπου οι ΗΠΑ είχαν επενδύσεις, παρέμειναν άθικτα...
Τα νέα στοιχεία που έρχονται στο φως, επιβεβαιωμένα και από αστούς ιστοριογράφους, αποδείχνουν ότι αποτελεί ταξική υπέρ του ιμπεριαλισμού προπαγάνδα ο ισχυρισμός των «αναθεωρητών της Ιστορίας» και των οπορτουνιστών πως ο σοβιετικός λαός έδρασε στον πόλεμο υπό την πίεση ενός συγκεντρωτικού και αυταρχικού πολιτικού συστήματος.
Τέτοια έκρηξη αυτενέργειας, όπως εκείνη που έδειξε το μεγαλύτερο τμήμα του σοβιετικού λαού, τέτοια προσήλωση στο στόχο και συνειδητή πειθαρχία δεν μπορούν να υπάρξουν σε συνθήκες τρόμου σε βάρος του λαού. Αλλά και τέτοιας έκτασης και βάθους γιγάντιες στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως αυτές που διεξήγαγε ο Κόκκινος Στρατός, ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν δίχως την αυτονομία στη δράση και την ελεύθερη επιλογή από τους πολιτικούς και στρατιωτικούς ιθύνοντες κάθε χώρου.
Αυτή η πραγματικότητα δεν κατασκευάζεται με «ιδεολογικές παρωπίδες της ψυχροπολεμικής εποχής», όπως υποστηρίζουν οι «αναθεωρητές». Είναι η πραγματικότητα, που μόνο η ιδεολογική «παγκοσμιοποιημένη» σκοπιμότητα του κεφαλαίου μπορεί να αγνοεί.
Οι ταξικές κοινωνικές αντιθέσεις υπάρχουν αντικειμενικά, είναι ασυμφιλίωτες και καμιά εκστρατεία για την εμπέδωση της «ταξικής συνεργασίας» δεν είναι σε θέση να τις εξαφανίσει. Η προσπάθεια να κατασυκοφαντηθεί η ταξική πάλη και οι αξίες της θα πέσει στο κενό.
Από αυτή την άποψη, δεν αντέχει στην κριτική μια από τις βασικές μεθοδολογικές αρχές των «αναθεωρητών» της Ιστορίας να «εξηγήσουν» τα ιστορικά γεγονότα με τον εξορκισμό της πάλης των τάξεων, που την ονοματίζουν ξεπερασμένη, μετά την κορύφωση των αντεπαναστατικών εξελίξεων του 1989-1991. Κρύβουν, και με αυτόν τον τρόπο, ότι στο όνομα της αντικειμενικότητας, που την υπηρετεί δήθεν η αταξική θεώρηση των πραγμάτων, υπηρετούν οι ίδιοι την αστική πολιτική.
Σήμερα, στα κράτη της καπιταλιστικής παλινόρθωσης της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης, η ιδεολογική και πολιτική τρομοκρατία εκφράζεται με την αναστήλωση των χιτλερικών συμβόλων, τις διώξεις κομμουνιστών, τις διακρίσεις σε βάρος τους...
Εξέχοντα ρόλο στο σβήσιμο της ιστορικής μνήμης παίζει η Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ). Πρωτοστατώντας στην αντικομμουνιστική υστερία, καθιέρωσε την 9η Μάη ως «Μέρα της Ευρώπης», απαλείφοντας τη «Μέρα της Νίκης των λαών»! όπως και την 23η Αυγούστου ως μέρα κατά των «ολοκληρωτισμών», του «φασισμού και του κομμουνισμού»..!
Η ανάρτηση της κόκκινης σημαίας στο Ράιχσταγκ, γενικά ο ρόλος της Σοβιετικής Ενωσης συνεχίζουν να είναι καρφί στο μάτι του ιμπεριαλισμού. Καθόλου τυχαίο ότι η εκδίωξη των γερμανικών στρατευμάτων από τον Κόκκινο Στρατό και η απελευθέρωση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης ονοματίζεται από τους «αναθεωρητές» κατοχή! Στη Γερμανία και στην Αυστρία οι λιποτάκτες του γερμανικού στρατού, που αυτομόλησαν στους αντιπάλους, κυρίως στο Σοβιετικό Στρατό, ουσιαστικά θεωρούνται «εθνική ντροπή»! Φασίστες αποκαθίστανται υλικά και ηθικά ως «εθνικοί ήρωες»!
Καμία πλαστογραφία δε θα σβήσει τις εποποιίες: Του Στάλινγκραντ, του Λένινγκραντ, της Μόσχας, του Κουρσκ, της Σεβαστούπολης, όλων των ηρωίδων πόλεων. Των μικρότερων και μεγάλων μαχών του Κόκκινου Στρατού, του Κόκκινου Ναυτικού, της Κόκκινης Αεροπορίας, των παρτιζάνων στα μετόπισθεν, τον απίστευτο ηρωισμό εκατομμυρίων. Των οικοδόμων του σοσιαλισμού, που μετέφεραν στα ενδότερα της Σοβιετικής Ενωσης χιλιάδες εργοστάσια και επιχειρήσεις των δυτικών περιοχών, για να συνεχιστεί η παραγωγή. Των οικοδόμων του σοσιαλισμού, που, μεσούντος του πολέμου, έχτιζαν από την αρχή τις ερειπωμένες περιοχές, όταν οι γερμανικές στρατιές τις εγκατέλειπαν νικημένες.
Πριν, όμως, φτάσουμε στη μάχη του Στάλινγκραντ, ας δούμε συνοπτικά πώς «γεννήθηκε» ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.
Η φύτρα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως και ο Α' (1914-1918), γεννήθηκε στους κόλπους του καπιταλιστικού συστήματος ως συνέπεια της μεγάλης όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων για το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Γι' αυτό και δε διεξήχθη αμιγώς ανάμεσα στα δύο αντίθετα κοινωνικοοικονομικά συστήματα, το σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό, παρότι κοινός εχθρός και στόχος όλων των καπιταλιστικών δυνάμεων ήταν η Σοβιετική Ενωση. Τη Σοβιετική Ενωση ήθελαν να εξαφανίσουν από προσώπου Γης.
Ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός, σε συνδυασμό με το νόμο της ανισόμετρης οικονομικής ανάπτυξης - άρα και της ανισόμετρης πολιτικής και στρατιωτικής δύναμης των καπιταλιστικών κρατών - που αναπόφευκτα γεννά και τον ανταγωνισμό για το μοίρασμα αγορών και σφαιρών επιρροής, οδήγησε στην εκ νέου αναβάθμιση κρατών στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, κυρίως της Γερμανίας και της Ιαπωνίας. Η ισχυροποίησή τους έδινε τη δυνατότητα, μαζί με την Ιταλία, να επιδιώξουν και να επιτύχουν την ανατροπή των σε βάρος τους αποτελεσμάτων του Α' Παγκόσμιου Πολέμου.
Η ύπαρξη του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους, της ΕΣΣΔ, καθώς και η μεγάλη οικονομική κρίση του 1929-1933, που υπονόμευσε τη σταθερότητα του καπιταλιστικού συστήματος, όξυναν ακόμη περισσότερο τις αντιθέσεις ανάμεσα στα ισχυρότερα καπιταλιστικά κράτη.
Η κρίση του 1929-1933 επιτάχυνε τις ανακατατάξεις στο συσχετισμό των δυνάμεων, κυρίως οδήγησε στην παραπέρα στρατιωτικοποίηση της οικονομίας των ισχυρότερων καπιταλιστικών κρατών.
Ας παρακολουθήσουμε αυτές τις εξελίξεις μέσα από την Εκθεση στο XVIII Συνέδριο του ΚΚ (ΜΠ) ΤΗΣ ΕΣΣΔ, στις 10 Μάρτη 1939, που εισηγήθηκε ο Ι. Β. Στάλιν:
«Η οικονομική κρίση, που άρχισε στις καπιταλιστικές χώρες στο δεύτερο μισό του 1929, συνεχίστηκε ως το τέλος του 1933. Υστερα απ' αυτό, η κρίση πέρασε σε ύφεση και αργότερα άρχισε κάποια αναζωογόνηση της βιομηχανίας, κάποια άνοδός της. Η αναζωογόνηση όμως αυτή της βιομηχανίας δεν πέρασε σε άνθηση, όπως γίνεται συνήθως στην περίοδο της αναζωογόνησης. Αντίθετα, από το δεύτερο μισό του 1937 άρχισε νέα οικονομική κρίση, που αγκάλιασε πρώτ' απ' όλα τις ΕΠΑ κι αμέσως μετά την Αγγλία, τη Γαλλία και μια σειρά άλλες χώρες.
Ετσι, οι καπιταλιστικές χώρες, πριν προλάβουν ακόμα να συνέλθουν από τα χτυπήματα της πρόσφατης οικονομικής κρίσης, βρέθηκαν μπροστά σε μια νέα οικονομική κρίση.
Αυτό το περιστατικό οδήγησε φυσικά στην αύξηση της ανεργίας. Ο αριθμός των ανέργων στις καπιταλιστικές χώρες, που από 30 εκατομμύρια το 1933 είχε πέσει σε 14 εκατομμύρια το 1937, αυξήθηκε τώρα ξανά σε 18 εκατομμύρια, σαν αποτέλεσμα της νέας κρίσης.
Η χαρακτηριστική ιδιομορφία της νέας κρίσης είναι ότι διαφέρει σε πολλά από την κρίση που προηγήθηκε. Και η διαφορά δεν είναι προς το καλύτερο, μα προς το χειρότερο.
Πρώτα, η νέα κρίση δεν άρχισε ύστερα από μια άνθηση της βιομηχανίας, όπως έγινε το 1929, μα ύστερα από μια ύφεση και μια κάποια αναζωογόνηση, που ωστόσο δεν πέρασε σε άνθηση. Αυτό σημαίνει ότι η σημερινή κρίση θα είναι πιο βαριά και η καταπολέμησή της πιο δύσκολη από την προηγούμενη κρίση.
Παρακάτω. Η σημερινή κρίση δε διαδραματίζεται σε ειρηνική περίοδο, μα σε μια περίοδο που έχει κιόλας αρχίσει ο δεύτερος ιμπεριαλιστικός πόλεμος, όταν η Ιαπωνία, που για δεύτερο κιόλας χρόνο πολεμά με την Κίνα, αποδιοργανώνει την απέραντη κινέζικη αγορά και την κάνει σχεδόν απρόσιτη για τα εμπορεύματα των άλλων χωρών, όταν η Ιταλία και η Γερμανία έβαλαν πια την εθνική τους οικονομία στο δρόμο της πολεμικής οικονομίας, κι έχουν κατασπαταλήσει γι' αυτό όλα τα αποθέματά τους σε πρώτες ύλες και συνάλλαγμα, όταν όλες οι υπόλοιπες μεγάλες καπιταλιστικές δυνάμεις αρχίζουν ν' αναδιοργανώνονται πάνω σε πολεμική βάση. Αυτό σημαίνει ότι ο καπιταλισμός θα έχει πολύ λιγότερα μέσα για μια ομαλή έξοδο από τη σημερινή κρίση, παρά στην περίοδο της προηγούμενης κρίσης.
Τέλος, η σημερινή κρίση, σε διάκριση από την προηγούμενη κρίση, δεν είναι γενική, μα αγκαλιάζει για την ώρα κυρίως τις οικονομικά ισχυρές χώρες, που δεν πέρασαν ακόμα στο δρόμο της πολεμικής οικονομίας. Οσο για τις επιθετικές χώρες σαν την Ιαπωνία, τη Γερμανία και την Ιταλία, που έχουν πια αναδιοργανώσει την οικονομία τους πάνω σε πολεμική βάση, δεν περνούν ακόμα την κατάσταση μιας κρίσης υπερπαραγωγής, αν και πλησιάζουν προς αυτή, επειδή αναπτύσσουν εντατικά την πολεμική τους βιομηχανία. Αυτό σημαίνει ότι τον καιρό που οι οικονομικά ισχυρές, μη επιθετικές χώρες θ' αρχίσουν να βγαίνουν από τη φάση της κρίσης, οι επιθετικές χώρες, αφού θα έχουν εξαντλήσει τ' αποθέματά τους σε χρυσό και σε πρώτες ύλες στην πορεία του πολεμικού πυρετού, θα πρέπει να μπουν στην περίοδο της πιο άγριας κρίσης...
Είναι ευνόητο ότι η τέτοια δυσμενής τροπή των οικονομικών υποθέσεων δεν μπορούσε να μην οδηγήσει στην όξυνση των σχέσεων ανάμεσα στις δυνάμεις. Η προηγούμενη ακόμα κρίση ανακάτωσε όλα τα χαρτιά και οδήγησε στην όξυνση της πάλης για τις αγορές κατανάλωσης, για τις πηγές πρώτων υλών. H κατάληψη της Μαντζουρίας και της Βόρειας Κίνας από την Ιαπωνία, η κατάληψη της Αβησσυνίας από την Ιταλία, όλα αυτά αντανακλούσαν την οξύτητα της πάλης ανάμεσα στις δυνάμεις. Η νέα οικονομική κρίση θα έπρεπε να οδηγήσει και πραγματικά οδηγεί στην παραπέρα όξυνση της ιμπεριαλιστικής πάλης. Δεν πρόκειται πια για το συναγωνισμό στις αγορές, για τον εμπορικό πόλεμο, για το ντάμπινγκ. Αυτά τα μέσα πάλης έχουν από καιρό πια αναγνωριστεί ανεπαρκή. Τώρα πια πρόκειται για το νέο ξαναμοίρασμα του κόσμου, των σφαιρών επιρροής, των αποικιών, με πολεμικές ενέργειες.
Η Ιαπωνία άρχισε να δικαιολογεί τις επιθετικές της ενέργειες με το ότι, όταν είχε συναφθεί το σύμφωνο των εννέα δυνάμεων, την αδίκησαν στη μοιρασιά και δεν την άφησαν να ευρύνει το έδαφός της σε βάρος της Κίνας, τη στιγμή που η Αγγλία και η Γαλλία κατέχουν τεράστιες αποικίες. Η Ιταλία θυμήθηκε πως την αδίκησαν στη μοιρασιά της λείας ύστερα από τον πρώτο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και πως θα πρέπει ν' αποζημιωθεί σε βάρος των σφαιρών επιρροής της Αγγλίας και της Γαλλίας. Η Γερμανία, που σαν αποτέλεσμα του πρώτου ιμπεριαλιστικού πολέμου και της ειρήνης των Βερσαλλιών έπαθε σοβαρές ζημιές, συνενώθηκε με την Ιαπωνία και την Ιταλία και απαίτησε την εύρυνση του εδάφους της στην Ευρώπη, την επιστροφή των αποικιών που της αφαίρεσαν οι νικητές στον πρώτο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Ετσι άρχισε να διαμορφώνεται ο συνασπισμός των τριών επιθετικών κρατών.
Στην ημερήσια διάταξη μπήκε το ζήτημα του νέου ξαναμοιράσματος του κόσμου με πόλεμο».
Οι σχέσεις των καπιταλιστικών κρατών στη 10ετία του '30
Η Γερμανία, λοιπόν, έγινε και πάλι μεγάλη οικονομική και στρατιωτική δύναμη, δύναμη κρούσης του διεθνούς ιμπεριαλισμού, χάρη και στην ενίσχυση που της παρείχαν οι νικήτριες καπιταλιστικές δυνάμεις του Α' Παγκόσμιου Πολέμου, προκειμένου να τη στρέψουν κατά της Σοβιετικής Ενωσης. Βοηθήθηκε με όλους τους τρόπους, επειδή ήταν φανερό πως δε θα μπορούσε να επιτεθεί στηριγμένη μόνο στις δικές της δυνατότητες και των συμμάχων της.
Οικονομικοί γίγαντες των ΗΠΑ («Στάνταρτ Οϊλ», «Ντιπόν», «Φορντ» κ.ά.) συντέλεσαν ουσιαστικά στην ταχύτατη οικονομική ανόρθωση και την ενδυνάμωση της Γερμανίας, με συμφέρουσες συναλλαγές. Πραγματοποίησαν τεράστιες επενδύσεις, χρηματοδότησαν αφειδώς το «εθνικοσοσιαλιστικό» κόμμα και την ανάπτυξη του εξοπλισμού και της στρατιωτικοποίησης της Γερμανίας, όπως έκαναν και τα γερμανικά μονοπώλια και οι τράπεζες («Κρουπ», «Τίσεν», «Φλικ» κ.ά.). Οικονομικοί κολοσσοί των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Βρετανίας συνέχισαν τις εμπορικές σχέσεις με τη Γερμανία και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στήριξη τα μονοπώλια («Τέξας Οϊλ», «Ρενό» κ.ά.) πρόσφεραν και στον Φράνκο.
Το φασιστικό - ναζιστικό τέρας είναι γέννημα των κεφαλαιοκρατικών αναγκών και στοχεύσεων, τις οποίες υπηρέτησαν τα συντηρητικά αστικά κόμματα, αλλά και τα σοσιαλδημοκρατικά.
Ενα από τα πολλά χαρακτηριστικά παραδείγματα της στάσης των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων είναι εκείνο της γαλλικής κυβέρνησης του «Λαϊκού Μετώπου» (με πρωθυπουργό τον Λεόν Μπλουμ), που βοήθησε πολιτικά τον Φράνκο στην επίθεση κατά του ισπανικού λαού και άφησε ανενόχλητη τη φασιστική οργάνωση στη Γαλλία. Και αυτά, την ίδια ώρα που η γαλλική αστική τάξη, πιο ειδικά οι μεγιστάνες της βιομηχανίας, μαζί με τους Γάλλους μεγαλογαιοκτήμονες, πολιτικές δυνάμεις τους και την Καθολική Εκκλησία, δημιουργούσαν, ενίσχυαν, εξόπλιζαν και ανέπτυσσαν τις φασιστικές οργανώσεις («Πύρινοι Σταυροί» κ.ά).
Στην Ιταλία, ο σχηματισμός κυβέρνησης ανατέθηκε στον Μουσολίνι από τον βασιλιά Βίκτωρ Εμανουέλ (29 Οκτώβρη 1922), ενώ από το 1920 η ιταλική κυβέρνηση χρηματοδοτούσε τους «μελανοχίτωνες» και το Γενικό Επιτελείο Στρατού τούς εφοδίαζε με όπλα.
Αυτός ο ρόλος των αστικών κομμάτων φάνηκε ακόμη πιο ανάγλυφα μετά το τέλος του πολέμου, όταν στελέχη του ναζισμού (στο στρατό, στο Δικαστικό Σώμα κλπ.) ανέλαβαν ηγετικούς ρόλους για την ανασύνταξη του γερμανικού («δημοκρατικού» πλέον) αστικού κράτους. Τέτοια στελέχη επιλέχθηκαν από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ για την επάνδρωση οργανώσεων στο πλαίσιο του σχεδίου «Stay Behind» («Γκλάντιο», «Κόκκινη Προβιά» κ.ά.).
Ανάμεσα στους αντιμαχόμενους ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο βρέθηκε το πρώτο στην ιστορία της κοινωνικής εξέλιξης επαναστατικό, εργατικό κράτος, η ΕΣΣΔ.
Και οι μεν και οι δε, και ο Αξονας και η Αγγλο-γαλλική Συμμαχία στην οποία προσχώρησαν και οι ΗΠΑ στόχο είχαν να χρησιμοποιήσουν ο καθένας τον αντίπαλό τους ιμπεριαλιστικό συνασπισμό ενάντια στην ΕΣΣΔ. Στόχος τους ήταν να χρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις του αντιπάλου για την επίθεση ενάντια στο σοσιαλισμό. Η κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία επεδίωκε και τον ταξικό αντίπαλο σε διεθνές επίπεδο να εξοντώσει, την ΕΣΣΔ, και στον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό να βγει κερδισμένη, μετά τον πόλεμο.
Αλλά οι εξελίξεις δεν ήρθαν όπως τις σχεδίαζαν. Ετσι Γερμανία - Ιαπωνία - Ιταλία ξεκίνησαν τον πόλεμο αρχικά κατά των Μ. Βρετανίας - ΗΠΑ - Γαλλίας και άλλων καπιταλιστικών κρατών.
Πώς διαμορφώθηκαν οι σχέσεις ανάμεσα στις τότε ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις;
Ας παρακολουθήσουμε αυτές τις εξελίξεις μέσα από την Εκθεση στο XVIII Συνέδριο του ΚΚ (ΜΠ) ΤΗΣ ΕΣΣΔ, στις 10 Μάρτη 1939 που εισηγήθηκε ο Ι. Β. Στάλιν:
«Να η απαρίθμηση των σπουδαιότερων γεγονότων της περιόδου που εξετάζουμε, των γεγονότων που αποτέλεσαν την αρχή του νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Το 1935 η Ιταλία επιτέθηκε ενάντια στην Αβησσυνία και την κατέλαβε. Το καλοκαίρι του 1936 η Γερμανία και η Ιταλία οργάνωσαν τη στρατιωτική επέμβαση στην Ισπανία. Ετσι η Γερμανία στερεώθηκε στη Βόρεια Ισπανία και στο ισπανικό Μαρόκο, και η Ιταλία στη Νότια Ισπανία και στις Βαλεαρίδες νήσους. Το 1937 η Ιαπωνία, ύστερα από την κατάληψη της Μαντζουρίας, εισέβαλε στη Βόρεια και στην Κεντρική Κίνα, κατέλαβε το Πεκίνο, το Τιεντσίν, τη Σανγκάη και άρχισε να εκτοπίζει από τη διεθνή ζώνη κατοχής τους ξένους ανταγωνιστές της. Στις αρχές του 1938, η Γερμανία κατέλαβε την Αυστρία και το φθινόπωρο του 1938 τη Σουδητική περιοχή της Τσεχοσλοβακίας. Στα τέλη του 1938 η Ιαπωνία κατέλαβε την Καντώνα και στις αρχές του 1939 το νησί Χαϊνάν.
Ετσι, ο πόλεμος, που τόσο απαρατήρητα πλησίασε προς τους λαούς, τράβηξε στην τροχιά του πληθυσμό με πάνω από πεντακόσια εκατομμύρια ανθρώπους, αφού επέκτεινε τη σφαίρα της δράσης του σε ένα τεράστιο έδαφος, από το Τιεντσίν, τη Σανγκάη και την Καντώνα, μέσω της Αβησσυνίας, ως το Γιβραλτάρ.
Υστερα από τον πρώτο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τα κράτη - νικητές, κυρίως η Αγγλία, η Γαλλία και οι ΕΠΑ, δημιούργησαν ένα νέο καθεστώς σχέσεων ανάμεσα στις χώρες, το μεταπολεμικό καθεστώς της ειρήνης. Οι κύριες βάσεις αυτού του καθεστώτος ήταν στην Απω Ανατολή το Σύμφωνο των εννέα δυνάμεων, και στην Ευρώπη η Συνθήκη των Βερσαλλιών και μια ολόκληρη σειρά από άλλα Σύμφωνα. Η Κοινωνία των Εθνών είχε προορισμό να ρυθμίζει τις σχέσεις ανάμεσα στις χώρες μέσα στα πλαίσια αυτού του καθεστώτος, πάνω στη βάση του ενιαίου μετώπου των κρατών, πάνω στη βάση της συλλογικής υπεράσπισης της ασφάλειας των κρατών. Τα τρία όμως επιθετικά κράτη και ο νέος ιμπεριαλιστικός πόλεμος που τον άρχισαν τα κράτη αυτά, αναποδογύρισαν όλο αυτό το σύστημα του μεταπολεμικού ειρηνικού καθεστώτος. Η Ιαπωνία ξέσχισε το Σύμφωνο των εννέα δυνάμεων, η Γερμανία και η Ιταλία ξέσχισαν τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Τα τρία αυτά κράτη αποχώρησαν από την Κοινωνία των Εθνών, για να τους λυθούν τα χέρια.
Ο νέος ιμπεριαλιστικός πόλεμος έγινε γεγονός.
Στην εποχή μας, όμως, δεν είναι τόσο εύκολο να κόψεις με μιας την αλυσίδα και να ριχτείς απ' ευθείας στον πόλεμο, χωρίς να υπολογίσεις τα διάφορα Σύμφωνα, χωρίς να υπολογίσεις την κοινή γνώμη. Οι αστοί πολιτικοί το ξέρουν αυτό αρκετά καλά. Το ξέρουν επίσης και οι φασίστες κυβερνήτες. Γι' αυτό οι φασίστες κυβερνήτες, πριν ριχτούν στον πόλεμο, αποφάσισαν να προπαρασκευάσουν με το γνωστό τρόπο την κοινή γνώμη, δηλαδή να την παραπλανήσουν, να την εξαπατήσουν.
Στρατιωτικός συνασπισμός της Γερμανίας και της Ιταλίας ενάντια στα συμφέροντα της Αγγλίας και της Γαλλίας στην Ευρώπη; Για όνομα του θεού, "τι σόι συνασπισμός είναι αυτός!". "Εμείς" δεν έχουμε κανενός είδους στρατιωτικό συνασπισμό. "Εμείς" έχουμε μονάχα έναν άκακο "άξονα Βερολίνου - Ρώμης", δηλαδή κάποιο γεωμετρικό τύπο του άξονα.
Στρατιωτικός συνασπισμός της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας ενάντια στα συμφέροντα των ΕΠΑ, της Αγγλίας και της Γαλλίας στην Απω Ανατολή; Πού τέτοιο πράγμα! "Εμείς" δεν έχουμε κανένα στρατιωτικό συνασπισμό. "Εμείς" "έχουμε μονάχα ένα άκακο τρίγωνο Βερολίνο - Ρώμη - Τόκιο", δηλαδή ένα μικρό πάθος για τη γεωμετρία.
Ο πόλεμος όμως είναι αδυσώπητος. Δεν μπορείς να τον κρύψεις με κανένα περικάλυμμα. Γιατί με κανένα "άξονα", "τρίγωνο" και "αντικομμουνιστικό σύμφωνο" δεν μπορείς να κρύψεις το γεγονός ότι η Ιαπωνία κατέλαβε σ' αυτό το διάστημα μια τεράστια έκταση της Κίνας, η Ιταλία την Αβησσυνία, η Γερμανία την Αυστρία και τη Σουδητική περιοχή, η Γερμανία και η Ιταλία μαζί την Ισπανία, και όλα αυτά ενάντια στα συμφέροντα των μη επιθετικών κρατών. Και έτσι ο πόλεμος είναι πόλεμος, ο στρατιωτικός συνασπισμός των εισβολέων είναι στρατιωτικός συνασπισμός, και οι εισβολείς είναι εισβολείς.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα του νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου είναι ότι δεν έγινε ακόμα γενικός, παγκόσμιος πόλεμος. Τον πόλεμο τον κάνουν τα επιτιθέμενα κράτη, παραβλάπτοντας με κάθε τρόπο τα συμφέροντα των μη επιθετικών κρατών, πρώτ' απ' όλα της Αγγλίας, της Γαλλίας, των ΕΠΑ, ενώ τα τελευταία συμπτύσσονται και υποχωρούν, κάνοντας στους εισβολείς τη μια παραχώρηση ύστερα από την άλλη.
Ετσι, λοιπόν, μπροστά στα μάτια μας συντελείται το ανοιχτό ξαναμοίρασμα του κόσμου και των σφαιρών επιρροής, σε βάρος των συμφερόντων των μη επιθετικών κρατών, χωρίς να γίνεται καμιά προσπάθεια απόκρουσης, και μάλιστα με μια κάποια ανοχή από μέρους των τελευταίων.
Απίστευτο, όμως, γεγονός.
Πώς μπορεί να εξηγηθεί αυτός ο μονόπλευρος και περίεργος χαραχτήρας του νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου;
Πώς συμβαίνει, οι μη επιθετικές χώρες, που διαθέτουν τεράστιες δυνατότητες, να παραιτούνται τόσο εύκολα και χωρίς αντίσταση από τις θέσεις και τις υποχρεώσεις τους για να γίνουν αρεστές στους επιτιθέμενους;
Μήπως εξηγείται με την αδυναμία των μη επιθετικών κρατών; Φυσικά, όχι! Τα μη επιθετικά, τα δημοκρατικά κράτη, μαζί παρμένα, είναι χωρίς συζήτηση πιο ισχυρά από τα φασιστικά κράτη και από οικονομική και από στρατιωτική άποψη.
Τότε, πώς μπορούν να εξηγηθούν οι συστηματικές παραχωρήσεις των κρατών αυτών προς τους επιτιθέμενους;
Θα μπορούσε αυτό να εξηγηθεί, λογουχάρη, με το αίσθημα του φόβου μπροστά στην επανάσταση, που μπορεί να ξεσπάσει, αν τα μη επιθετικά κράτη μπουν στον πόλεμο και ο πόλεμος πάρει παγκόσμιο χαραχτήρα. Οι αστοί πολιτικοί φυσικά ξέρουν, ότι ο πρώτος παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος έδωσε τη νίκη στην επανάσταση σε μια από τις μεγαλύτερες χώρες. Φοβούνται, ότι ο δεύτερος παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος, μπορεί να οδηγήσει επίσης στη νίκη της επανάστασης σε μια ή σε μερικές χώρες.
Αυτή όμως τώρα δεν είναι η μοναδική και ούτε η κύρια αιτία. Η κύρια αιτία βρίσκεται στο ότι οι περισσότερες μη επιθετικές χώρες, και πρώτ' απ' όλα η Αγγλία και η Γαλλία, παραιτήθηκαν από την πολιτική της συλλογικής ασφάλειας, από την πολιτική της συλλογικής απόκρουσης των επιτιθέμενων, στο ότι πέρασαν στη θέση της μη επέμβασης, στη θέση της "ουδετερότητας".
Τυπικά την πολιτική της μη επέμβασης θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει κανείς με τον παρακάτω τρόπο: "Η κάθε χώρα ας υπερασπιστεί από τους επιτιθέμενους, όπως θέλει και όπως μπορεί, αυτό εμάς δε μας ενδιαφέρει, εμείς θα κάνουμε εμπόριο και με τους επιτιθέμενους και με τα θύματά τους". Στην πράξη ωστόσο η πολιτική της μη επέμβασης σημαίνει ανοχή της επίθεσης, ξαπόλυση του πολέμου, συνεπώς, μετατροπή του σε παγκόσμιο πόλεμο. Στην πολιτική της μη επέμβασης, διαφαίνεται η επιδίωξη, ο πόθος να μην εμποδιστούν οι εισβολείς να πραγματοποιήσουν το σκοτεινό τους έργο, να μην εμποδιστεί, λ.χ., η Ιαπωνία να μπλεχτεί σε πόλεμο με την Κίνα, και ακόμα καλύτερα με τη Σοβιετική Ενωση, να μην εμποδιστεί, λ.χ., η Γερμανία να βουλιάξει στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, να μπλεχτεί σε πόλεμο με τη Σοβιετική Ενωση, να αφεθούν όλοι όσοι συμμετέχουν στον πόλεμο να χωθούν βαθιά στο βούρκο του πολέμου, να ενθαρρύνονται στα κρυφά, να αφεθούν να εξασθενήσουν και να αλληλοεξαντληθούν και αργότερα, όταν εξασθενήσουν αρκετά, να παρουσιαστεί στη σκηνή η μη επέμβαση με φρέσκες δυνάμεις και φυσικά να πάρει θέση "προς το συμφέρον της ειρήνης", και να υπαγορεύσει στους εξασθενημένους εμπόλεμους τους όρους της.
Και φτηνό και ωραίο.
Ας πάρουμε, λογουχάρη, την Ιαπωνία. Είναι χαρακτηριστικό, ότι πριν από την εισβολή της Ιαπωνίας στη Βόρεια Κίνα, όλες οι έγκυρες γαλλικές και αγγλικές εφημερίδες βροντοφώναζαν για την αδυναμία της Κίνας, για την ανικανότητά της ν' αντισταθεί, για το ότι η Ιαπωνία με το στρατό της θα μπορούσε μέσα σε δύο - τρεις μήνες να υποτάξει την Κίνα. Υστερα οι πολιτικοί της Ευρώπης και της Αμερικής άρχισαν να αναμένουν και να παρακολουθούν. Και αργότερα όταν η Ιαπωνία ανέπτυξε τις πολεμικές της επιχειρήσεις τής παραχώρησαν τη Σανγκάη, την καρδιά του ξένου κεφαλαίου στην Κίνα, της παραχώρησαν την Καντώνα, την εστία της μονοπωλιακής αγγλικής επιρροής στη Νότια Κίνα, της παραχώρησαν το Χαϊνάν, άφησαν να κυκλωθεί το Χονκόγκ. Δεν είναι αλήθεια, ότι όλα αυτά μοιάζουν πολύ με ενθάρρυνση του επιτιθέμενου: Δηλαδή, μπλέξου παραπέρα στον πόλεμο και μετά βλέπουμε.
`Η, ας πάρουμε, λ.χ., τη Γερμανία. Της παραχώρησαν την Αυστρία, παρά το γεγονός ότι υπήρχε ανειλημμένη υποχρέωση να υπερασπίσουν την ανεξαρτησία της, της παραχώρησαν τη Σουδητική περιοχή, άφησαν στο έλεος της τύχης την Τσεχοσλοβακία, παραβιάζοντας όλες τις υποχρεώσεις τους και ύστερα άρχισαν να φωνάζουν και να ψεύδονται στον Τύπο για "αδυναμία του ρούσικου στρατού", για "αποσύνθεση της ρούσικης αεροπορίας", για "ταραχές" στη Σοβιετική Ενωση, και να σπρώχνουν τους Γερμανούς περισσότερο προς τα ανατολικά, να τους υπόσχονται εύκολη λεία και να τους ψιθυρίζουν: Αρχίστε εσείς μόνο τον πόλεμο ενάντια στους μπολσεβίκους και από κει και πέρα όλα θα πάνε καλά. Πρέπει να παραδεχτούμε πως όλα αυτά επίσης μοιάζουν πολύ με υποκίνηση, με ενθάρρυνση του εισβολέα.
Είναι χαρακτηριστικός ο θόρυβος που ξεσήκωσε ο αγγλο-γαλλικός και βορειοαμερικανικός Τύπος με αφορμή τη Σοβιετική Ουκρανία. Οι εκπρόσωποι αυτού του Τύπου ξελαρυγγίστηκαν να φωνάζουν ότι οι Γερμανοί τραβούν για τη Σοβιετική Ουκρανία, πως έχουν τώρα στα χέρια τους τη λεγόμενη Καρπαθο-ουκρανία, που έχει περίπου 700 χιλιάδες πληθυσμό, ότι οι Γερμανοί, όχι αργότερα από την άνοιξη αυτού του χρόνου, θα προσαρτήσουν τη Σοβιετική Ουκρανία, που έχει πάνω από 30 εκατομμύρια πληθυσμό, στη λεγόμενη Καρπαθο-ουκρανία. Αυτός ο ύποπτος θόρυβος μοιάζει σα να είχε σκοπό του να προκαλέσει την οργή της Σοβιετικής Ενωσης ενάντια στη Γερμανία, να δηλητηριάσει την ατμόσφαιρα και να προκαλέσει τη σύγκρουση με τη Γερμανία χωρίς να υπάρχουν γι' αυτό φανεροί λόγοι.
Φυσικά, είναι απόλυτα δυνατό να υπάρχουν στη Γερμανία παλαβοί που ονειρεύονται να προσαρτήσουν τον ελέφαντα, δηλαδή τη Σοβιετική Ουκρανία, στο κουνούπι, δηλαδή στη λεγόμενη Καρπαθο-ουκρανία. Και αν πραγματικά υπάρχουν εκεί τέτοιοι παλαβοί, μπορούμε να μην αμφιβάλλουμε πως στη χώρα μας θα βρεθεί ο απαραίτητος αριθμός από ζουρλομανδύες γι' αυτούς τους τρελούς. (Θύελλα χειροκροτημάτων). Αν όμως στείλουμε κατά διαβόλου τους τρελούς και στραφούμε προς τους λογικούς ανθρώπους, δε θα είναι μήπως ξεκάθαρο ότι είναι γελοίο και ανόητο να μιλά κανείς σοβαρά για την προσάρτηση της Σοβιετικής Ουκρανίας στη λεγόμενη Καρπαθο-ουκρανία; Σκεφτείτε το μονάχα. Ερχεται το κουνούπι ανασκουμπωμένο και λέει στον ελέφαντα: "Βρε, συ, αδερφάκι, πόσο σε λυπάμαι... Ζεις χωρίς τσιφλικάδες, χωρίς καπιταλιστές, χωρίς εθνική καταπίεση, χωρίς φασίστες κυβερνήτες. Τι ζωή είναι αυτή... Σε κοιτάζω και δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι δεν υπάρχει για σένα άλλη σωτηρία, παρά να ενωθείς μαζί μου. Ε, λοιπόν, ας γίνει έτσι, σου επιτρέπω να προσαρτήσεις το μικρό σου έδαφος στο απέραντο έδαφός μου...".
Ακόμα πιο χαρακτηριστικό είναι, ότι μερικοί πολιτικοί και εκπρόσωποι του Τύπου της Ευρώπης και των ΕΠΑ, αφού έχασαν την υπομονή τους περιμένοντας "την εκστρατεία ενάντια στη Σοβιετική Ουκρανία", άρχισαν μόνοι τους να ξεσκεπάζουν τα πραγματικά ελατήρια της πολιτικής της μη επέμβασης. Μιλούν ανοιχτά και γράφουν καθαρά ότι οι Γερμανοί τους "απογοήτευσαν" οικτρά γιατί, αντί να κινηθούν παραπέρα προς την Ανατολή, ενάντια στη Σοβιετική Ενωση, στράφηκαν, όπως βλέπετε, προς τη Δύση και ζητούν αποικίες. Μπορεί να σκεφθεί κανείς ότι έδωσαν στους Γερμανούς τις περιοχές της Τσεχοσλοβακίας σαν αντάλλαγμα για την υποχρέωση ν' αρχίσουν τον πόλεμο ενάντια στη Σοβιετική Ενωση, ενώ οι Γερμανοί αρνούνται τώρα να ξοφλήσουν το γραμμάτιο, και τους στέλνουν περίπατο.
Μ' αυτά που λέγω δε θέλω καθόλου με αφορμή την πολιτική της μη επέμβασης να κάνω ηθική διδασκαλία, να μιλήσω για προδοσία, για επιορκία κ.ο.κ. Είναι αφέλεια να διδάσκεις ηθική στους ανθρώπους, που δεν παραδέχονται την ανθρώπινη ηθική. Οπως λένε οι παλιοί, οι ψημένοι αστοί διπλωμάτες, η πολιτική είναι πολιτική. Ωστόσο, είναι απαραίτητο να τονίσουμε ότι το μεγάλο και επικίνδυνο πολιτικό παιχνίδι, που άρχισαν οι οπαδοί της πολιτικής της μη επέμβασης, μπορεί να τελειώσει γι' αυτούς με σοβαρή χρεοκοπία.
Αυτή είναι η πραγματική όψη της πολιτικής της μη επέμβασης που επικρατεί σήμερα.
Αυτή είναι η πολιτική κατάσταση στις καπιταλιστικές χώρες».
Ετσι διαμορφωνόταν η κατάσταση παραμονές του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Η επίθεση στο Στάλινγκραντ
Στις 22 Ιούνη του 1941, η χιτλερική Γερμανία άρχισε την επίθεση κατά της Σοβιετικής Ενωσης, την «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα». Μέσα σε λίγους μήνες τα χιτλερικά στρατεύματα, έφτασαν έξω από τη σοβιετική πρωτεύουσα, όπου όμως καθηλώθηκαν μετά από την ηρωική αντίσταση του Κόκκινου Στρατού και του σοβιετικού λαού, όταν το Δεκέμβρη του 1941 έχασαν τη μάχη της Μόσχας. Το μέτωπο, σταθεροποιήθηκε. Ομως, η χιτλερική Γερμανία ετοιμαζόταν για τη σφοδρότερη επίθεση που έκανε στα χρόνια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Ηταν η επίθεση στο νότιο μέτωπο, που κατέληξε με τη μεγάλη μάχη του Στάλινγκραντ.
Ετσι, το καλοκαίρι του 1942, τα γερμανικά στρατεύματα εξαπέλυσαν τη μεγάλη επίθεση στο νότιο τομέα του ανατολικού μετώπου. Την επίθεση αυτή η Γερμανία τη σχεδίαζε από τα τέλη του 1941, αλλά οι σχεδιασμοί έλαβαν ολοκληρωμένη μορφή στρατιωτικού σχεδίου στις 5 Απρίλη του 1942. Στις 28 του Ιούνη άρχισε η επίθεση για την πραγματοποίηση του βασικού σκοπού της ναζιστικής στρατιωτικής επιχείρησης, που ήταν η περικύκλωση των σοβιετικών στρατευμάτων του νοτιοδυτικού τομέα. Ομως, παρά τις επιτυχίες, η σθεναρή άμυνα των σοβιετικών δυνάμεων απέτρεψε να συμβεί κάτι τέτοιο κι έτσι ο εχθρός έστρεψε όλες του τις προσπάθειες για να περικυκλώσει τα στρατεύματα του νότιου μετώπου, με αποτέλεσμα από τις 17 του Ιούλη του 1942 να αρχίσει η μάχη μπροστά στο Στάλινγκραντ.
Για ποιο λόγο, όμως, οι χιτλερικοί επιτέθηκαν στο νότιο τομέα; Ο Χίτλερ ανέλυσε λεπτομερειακά τους σχεδιασμούς της επίθεσης, όταν σε λόγο του στις 9/9/1942 - και ενώ η μάχη στο Στάλινγκραντ μαινόταν - είπε: «Βάλαμε σκοπό μας, πρώτο να καταλάβετε τις τελευταίες μεγάλες σιτοπαραγωγικές περιοχές του αντιπάλου, δεύτερο να καταλάβετε τις ανθρακοφόρες περιοχές, απ' όπου θα προμηθευόμαστε κοκ, τρίτο να προελάσετε προς τις πετρελαιοπηγές και τέταρτο η επίθεση θα συνεχιστεί ως ότου κοπεί η τελευταία μεγάλη υδάτινη αρτηρία του Βόλγα» (Υπουργείο Αμυνας ΕΣΣΔ: Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, εκδόσεις «20ός αιώνας», Αθήνα 1959, σελ. 238).
Για την πρακτική βοήθεια και καθοδήγηση στην οργάνωση της άμυνας αλλά και για την κινητοποίηση όλων των δυνάμεων του λαού, στο Στάλινγκραντ στάλθηκαν - μεταξύ άλλων - ο γραμματέας της ΚΕ του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκοι) και μέλος της Κρατικής Επιτροπής Αμυνας, Γ. Μ. Μαλένκοφ, ο στρατηγός Ζούκοφ και ο αντιστράτηγος Βασιλιέφσκι από το Επιτελείο. Οι αμυντικές επιχειρήσεις κράτησαν από τις 17 του Ιούλη του 1942 έως τις 18 του Νοέμβρη του ίδιου έτους. Από το Σεπτέμβρη του 1942 οι μάχες γίνονται μέσα στην πόλη, που πλέον αποκτά αποφασιστική σημασία και για τις δύο εμπόλεμες πλευρές. Κρατώντας την περιοχή του Στάλινγκραντ τα σοβιετικά στρατεύματα μπορούσαν να χτυπήσουν οποιαδήποτε στιγμή τους Γερμανούς στον Καύκασο και η στρατιωτική διοίκηση των τελευταίων αντιλαμβανόταν ότι δε θα κατάφερνε ποτέ να κυριαρχήσει στην περιοχή του Καυκάσου, μη έχοντας υπό τον έλεγχό της το Στάλινγκραντ.
Για την καλοκαιρινή επίθεση του 1942 προετοιμάστηκαν 5 γερμανικές στρατιές, μια ρουμάνικη, μια ιταλική και μια ουγγρική. Αν πετύχαιναν τους στόχους τους, κάτω από τον έλεγχο των χιτλερικών δυνάμεων θα περνούσαν οι βασικές σιτοπαραγωγικές περιοχές του Νότου της ΕΣΣΔ, καθώς και οι περιοχές εξόρυξης πετρελαίου και μεταλλευμάτων, ενώ θα σταματούσαν οι συγκοινωνίες μέσω της υδάτινης αρτηρίας του Βόλγα. Σημειωτέον ότι στην περιοχή του Βορείου Καυκάσου και της Υπερκαυκασίας αναλογούσαν πάνω από τα 4/5 της πανενωσιακής εξόρυξης πετρελαίου και πάνω από το μισό των μεταλλευμάτων μαγγανίου.
Αλλά και η ευρύτερη περιοχή του Στάλινγκραντ όπως και η ίδια η πόλη έπαιζαν σημαντικό ρόλο στο πολεμικο-οικονομικό δυναμικό της Σοβιετικής Ενωσης. Στις παραμονές του πολέμου το Στάλινγκραντ ήταν σημαντικό βιομηχανικό κέντρο της χώρας με 450.000 κατοίκους και 126 βιομηχανικές επιχειρήσεις. Το εργοστάσιο τρακτέρ του Στάλινγκραντ έφτιαχνε πάνω από τα μισά τρακτέρ της χώρας και το εργοστάσιο «Κράσνι Οκτιάμπρ» έβγαζε κάθε χρόνο γύρω στους 800 χιλιάδες τόνους χάλυβα και περίπου 600 χιλιάδες τόνους ελασμάτων («Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος 1939 - 1945», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», τόμος Α', σελ. 409 - 410).
Δε χωράει αμφιβολία ότι η μάχη του Στάλινγκραντ ήταν αποφασιστικής σημασίας όχι μόνο για την τύχη της ΕΣΣΔ, αλλά και για την πορεία συνολικά του πολέμου, δεδομένου ότι δύσκολα θα μπορούσε να σταματήσει η πολεμική μηχανή της Γερμανίας και των συμμάχων της, αν περνούσε στα χέρια τους οικονομική δύναμη τέτοιου μεγέθους, όπως αυτή των νοτίων σοβιετικών περιοχών.
Την κρισιμότητα της μάχης τόσο για την ΕΣΣΔ όσο και για τον πόλεμο συνολικότερα υπογραμμίζει επίσης το γεγονός ότι από την έκβασή της εξαρτούσε η Τουρκία την απόφασή της να μπει στον πόλεμο στο πλευρό των δυνάμεων του φασισμού, δεδομένου ότι πέραν των άλλων είχε και εδαφικές βλέψεις στις νότιες περιοχές της ΕΣΣΔ. Ετσι, όταν άρχισαν οι πολεμικές επιχειρήσεις συγκέντρωσε στα σοβιετοτουρκικά σύνορα 26 μεραρχίες στρατού έτοιμες ανά πάσα στιγμή να εισβάλουν στο σοβιετικό έδαφος. Τέλος, την έκβαση της μάχης του Στάλινγκραντ περίμενε και η Ιαπωνία, έτοιμη αν ηττούνταν οι Σοβιετικοί να βάλει αμέσως στο χέρι τις περιοχές της σοβιετικής Απω Ανατολής.
Ο συσχετισμός των δυνάμεων
Εχοντας υπό την κατοχή της ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη, η ναζιστική Γερμανία αξιοποιούσε για τις πολεμικές της ανάγκες τα εργοστάσια της Γαλλίας, του Βελγίου, της Αυστρίας, της Τσεχοσλοβακίας κλπ., πράγμα που σήμαινε ότι υπερτερούσε ασύγκριτα έναντι της ΕΣΣΔ. Επιπλέον, οι πόροι της για τη βαριά βιομηχανία - τη δική της και των κατεχόμενων χωρών - ήταν δύο με δυόμισι φορές περισσότεροι από εκείνους της Σοβιετικής Ενωσης. Η Γερμανία είχε διπλάσιους εργάτες στην εθνική της οικονομία απ' ό,τι η ΕΣΣΔ, χώρια που στις κατακτημένες χώρες και χώρες - δορυφόρους της εκατομμύρια εργάτες δούλευαν για την πολεμική της μηχανή. Το 1942, μάλιστα, το 1/4 της γερμανικής πολεμικής παραγωγής το έδιναν οι κατακτημένες περιοχές.
Με την επίθεσή της εναντίον της ΕΣΣΔ, η ναζιστική Γερμανία είχε καταφέρει να θέσει υπό την κατοχή της υπερανεπτυγμένες σοβιετικές αγροτικές και βιομηχανικές περιοχές, που προπολεμικά έδιναν το 71% της παραγωγής χυτοσιδήρου, το 58% του χάλυβα, το 57% του τροχαίου υλικού, το 63% του άνθρακα, καθώς και τον κύριο όγκο του πολεμικού εξοπλισμού και των εφοδίων. Οι κατακτημένες σοβιετικές περιοχές, όπου ζούσε προπολεμικά το 42% του πληθυσμού της χώρας, κάλυπταν το 40% του συνολικού χώρου παραγωγής σιτηρών και το 38% της κτηνοτροφίας.
Ομως, παρά τις δυσκολίες στις οποίες είχε περιέλθει η Σοβιετική Ενωση, κάθε άλλο παρά υποχωρούσε στον τομέα της στρατιωτικο-οικονομικής της βάσης και του τεχνικού εξοπλισμού του στρατού της. Χάρη στις τιτάνιες προσπάθειες του σοβιετικού λαού, στο δεύτερο εξάμηνο του 1942 κατασκευάστηκαν 1,6 φορές περισσότερα πολεμικά αεροπλάνα απ' ό,τι στο πρώτο εξάμηνο. Αυξήθηκε σημαντικά η παραγωγή των καταδιωκτικών Γιακ-1, Γιακ-7 και Γιακ-9 και των αεροπλάνων καθέτου εφορμήσεως Ιλ-2. Αρχισε, επίσης, η μαζική παραγωγή των καταδιωκτικών Λα-5 με μεγάλα πτητικά - τεχνικά πλεονεκτήματα, αυξήθηκε η μαζική παραγωγή μεσαίων αρμάτων μάχης Τ-34 σχεδόν δύο φορές και των ελαφρών Τ-70 σχεδόν πέντε φορές. Επίσης, αυξήθηκε σημαντικά η παραγωγή πυροβόλων των 82 και 120 χιλιοστών, όλμων και αυτομάτων όπλων καθώς και η παραγωγή πολεμοφοδίων. «Η συνεχής ενίσχυση και αύξηση της πολεμικο - οικονομικής βάσης της ΕΣΣΔ και του τεχνικού εξοπλισμού του σοβιετικού στρατού - γράφουν οι Σοβιετικοί ιστορικοί - επέτρεψε στη σοβιετική διοίκηση να εφαρμόσει στις Ενοπλες Δυνάμεις μια σειρά απαραίτητα οργανωτικά μέτρα, που επέβαλλαν οι αλλαγές στον τρόπο της διεξαγωγής των πολεμικών επιχειρήσεων» (Υπουργείον Αμύνης ΕΣΣΔ: «Β' Παγκόσμιος Πόλεμος 1939 - 1945», εκδόσεις ΚΥΨΕΛΗ, τόμος Β', σελ. 40).
Η στάση Μ. Βρετανίας και ΗΠΑ
Μετά από όλα τα παραπάνω, γίνεται φανερό πως στη μάχη του Στάλινγκραντ, διακυβεύονταν κάτι παραπάνω από μια πόλη, κάτι παραπάνω ακόμη κι από την έκβαση του ανατολικού μετώπου. Σε αυτήν τη μάχη, θα κρίνονταν οι τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων, οι τύχες ολόκληρων λαών, της ίδιας της ανθρωπότητας. Η Γερμανία, σε περίπτωση νίκης, θα αποκτούσε τεράστιο πλεονέκτημα κατά των συμμάχων. Κατά συνέπεια, έχει ιδιαίτερη αξία να σταθούμε στη στάση τόσο της Μ. Βρετανίας, όσο και των ΗΠΑ, σε αυτή την τόσο κρίσιμη καμπή του πολέμου.
Ας πάμε λίγο πιο πίσω και συγκεκριμένα στο τέλος Δεκέμβρη 1941 με πρώτο δεκαπενθήμερο του Γενάρη 1942, όπου στην Ουάσιγκτον έγινε συνδιάσκεψη στην οποία πήραν μέρος ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ρούσβελτ, ο πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας, Τσόρτσιλ, και οι αρχηγοί των επιτελείων των δύο χωρών.
«Η στρατηγική που εγκρίθηκε από τη διάσκεψη της Ουάσιγκτον δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις του πολέμου που διεξήγε ο συνασπισμός των αντιαξονικών κρατών. Αντί της συγκέντρωσης των πολεμικών προσπαθειών στην κύρια στρατηγική κατεύθυνση με άνοιγμα δεύτερου μετώπου στη Δυτική Ευρώπη, η στρατηγική αυτή προέβλεπε τη διασπορά των δυνάμεων σε δευτερεύοντα θέατρα πολέμου: στη Βορειοδυτική Αφρική, στη Μέση Ανατολή κ.λπ. Ακόμη και αποφασιστικές επιτυχίες στις περιοχές αυτές δεν ήταν δυνατόν να οδηγήσουν στη νίκη εναντίον της Γερμανίας, γιατί οι περιοχές αυτές βρίσκονταν μακριά από τα κέντρα της που είχαν ζωτικά σπουδαία γι' αυτή σημασία. Για τον ίδιο λόγο, οι πολεμικές επιχειρήσεις εκεί δεν ήταν δυνατόν να βοηθήσουν αποτελεσματικά τη Σοβιετική Ενωση που έφερε το κύριο βάρος του πολέμου» («Παγκόσμια Ιστορία», Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ, τόμος Χ (Ι12), σελ. 273).
Παρ' όλα αυτά, οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται και κορυφώνονται στο διάστημα 15 - 24 Ιούλη του 1942, στο Λονδίνο, όπου αντιπροσωπεία της κυβέρνησης των ΗΠΑ συναντάται με τον Τσόρτσιλ. Δηλαδή, την ίδια περίοδο, που ξεκινά η τεράστια σε έκταση και μέγεθος επίθεση των Γερμανών στο Στάλινγκραντ. Στις 24 Ιούλη Αγγλοαμερικάνοι φτάνουν σε συμφωνία, η οποία συνοψίζεται στην απόφαση να μην ανοίξει δεύτερο μέτωπο μέσα στο 1942, αλλά αντιθέτως να προχωρήσουν σε επιχειρήσεις στη Βόρεια Αφρική - δηλαδή σε δευτερεύον θέατρο πολέμου. Ετσι, έδωσαν τη δυνατότητα στον Χίτλερ να συγκεντρώσει στο ανατολικό μέτωπο τεράστιο αριθμό δυνάμεων και πολεμικού υλικού.
Η ΕΣΣΔ έδωσε αυτήν τη μάχη εντελώς μόνη και αβοήθητη, εγκαταλειμμένη, φτάνοντας πολλές φορές στο χείλος της καταστροφής, από την οποία σώθηκε χάρη στα τεράστια αποθέματα δύναμης του σοβιετικού λαού και στις απεριόριστες δυνάμεις που έκρυβε το σοσιαλιστικό καθεστώς. Οι δυτικές δυνάμεις, οι ΗΠΑ και η Αγγλία, έβλεπαν στη μάχη του Στάλινγκραντ τη δυνατότητα να υπάρξει, το λιγότερο, μια αμοιβαία εξασθένηση της ΕΣΣΔ και της Γερμανίας που θα τους έδινε τη δυνατότητα να ξεμπερδεύουν με το σοσιαλισμό και να μοιράσουν τις παγκόσμιες αγορές αναμεταξύ τους, χωρίς να μπλέκεται στα πόδια τους ένας μεγάλος ανταγωνιστής όπως ήταν η Γερμανία.
Μάλιστα, ο Τσόρτσιλ ταξίδεψε ο ίδιος στη Μόσχα, για να ξεκαθαρίσει στον Στάλιν ότι μέσα στο 1942 οι ΗΠΑ και η Βρετανία δεν επρόκειτο να προχωρήσουν στο άνοιγμα του δεύτερου μετώπου. Στα απομνημονεύματά του, ο Βρετανός πρωθυπουργός ξεκαθαρίζει με άκρως αποκαλυπτικό τρόπο πως το σαμποτάζ στο άνοιγμα του δεύτερου μετώπου ήταν συνέχεια της ίδιας αντισοβιετικής πολιτικής που ο ίδιος εφάρμοσε στην προπολεμική περίοδο. Να τι γράφει, αναφερόμενος στις σκέψεις που έκανε μέσα στο αεροπλάνο που τον πήγαινε στην ΕΣΣΔ: «Σκεπτόμουν την αποστολή που με έφερνε στο θλιβερό αυτό μπολσεβίκικο κράτος. Αλλοτε, είχα προσπαθήσει με όλες τις δυνάμεις μου, να το στραγγαλίσω στη γέννησή του και ως την εμφάνιση του Χίτλερ το θεωρούσα θανάσιμο εχθρό της ελευθερίας και του πολιτισμού. Ποιο ήταν τώρα το καθήκον μου; Ο στρατηγός Ουέιβελ που είχε φιλολογική διάθεση τα ανακεφαλαίωσε όλα σε ένα ποίημα με πολλές στροφές, που τελείωνε με τις λέξεις: "Οχι δεύτερο μέτωπο το 1942"» (Ουίν. Τσόρτσιλ: «2ος Παγκόσμιος Πόλεμος», εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ, τόμος Δ΄, σελ. 320 - 321).
Την επομένη της συνάντησης, ο Στάλιν έστειλε στον Τσόρτσιλ υπόμνημα, τα βασικά σημεία του οποίου έχουν ως εξής: «Κατόπιν ανταλλαγής απόψεων γενομένης εις την Μόσχαν την 12 Αυγούστου ε.ε. διεπίστωσα ότι ο Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας κ. Τσόρτσιλ θεωρεί αδύνατον την οργάνωσιν του δεύτερου μετώπου εις την Ευρώπην κατά το 1942. Ως γνωστόν, η οργάνωσις του δεύτερου μετώπου εις την Ευρώπην κατά το 1942 είχε αποφασιστεί κατά την διάρκειαν της επισκέψεως του Μολότωφ εις Λονδίνον και είχε περιληφθεί εις το κοινόν αγγλο- σοβιετικόν ανακοινωθέν, που εδημοσιεύθη την 12 Ιουνίου ε.ε... Είναι εντελώς ευνόητον ότι η Σοβιετική Διοίκησις εξεπόνησε σχέδια διά τας θερινάς και φθινοπωρινάς επιχειρήσεις της, υπολογίζουσα εις την δημιουργίαν δευτέρου μετώπου εις την Ευρώπην εντός του 1942. Είναι εύκολον να αντιληφθή κανείς ότι η άρνησις της κυβερνήσεως της Μεγάλης Βρετανίας να δημιουργήση το δεύτερον μέτωπον εις την Ευρώπην εντός του 1942 καταφέρει ηθικόν πλήγμα εναντίον ολοκλήρου της σοβιετικής κοινής γνώμης, που εβασίζετο εις την δημιουργίαν του δεύτερου μετώπου, δυσχεραίνει την θέσιν του Ερυθρού Στρατού εις το μέτωπον και προξενεί ζημίαν εις τα σχέδια της Σοβιετικής Διοικήσεως... Εγώ και οι συνάδελφοί μου νομίζομεν ότι το έτος 1942 παρέχει τους πλέον ευνοϊκούς όρους διά την δημιουργίαν δευτέρου μετώπου εις την Ευρώπην, δεδομένου ότι όλαι αι δυνάμεις των γερμανικών στρατευμάτων, και μάλιστα αι καλύτεραι, είναι απησχολημέναι εις το ανατολικόν μέτωπον, ενώ εις την Ευρώπη έχουν απομείνει ασήμαντοι δυνάμεις, και μάλιστα αι χειρότεραι. Είναι άγνωστον αν το έτος 1943 θα παρέχη τους ιδίους ευνοϊκούς όρους διά την δημιουργίαν δευτέρου μετώπου, όπως το 1942... Αλλά δυστυχώς εγώ δεν κατόρθωσα να πείσω επ' αυτού τον κύριον Πρωθυπουργόν της Μεγάλης Βρετανίας, ενώ ο κ. Χάριμαν, αντιπρόσωπος του Προέδρου των ΗΠΑ, κατά τις διαπραγματεύσεις εις Μόσχαν, υπεστήριξε απολύτως τον κύριον Πρωθυπουργόν» («Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος - Η αλληλογραφία Στάλιν - Τσόρτσιλ - Ρούσβελτ - Τρούμαν», εκδόσεις «Μέλισσα», τόμος Α΄, σελ. 72-73).
Η απόφαση των κυβερνήσεων της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ να μην προχωρήσουν σε άνοιγμα δεύτερου μετώπου το 1942 ήταν καθαρά υπονομευτική για τον αγώνα κατά του φασισμού. Το Νοέμβρη του 1942 «από τις 269 μεραρχίες των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων, στο σοβιετο - γερμανικό μέτωπο βρίσκονταν 197,5 μεραρχίες. Εκτός από αυτές, δρούσαν εκεί 72,5 μεραρχίες των συμμάχων της Γερμανίας» (Υπουργείον Αμύνης ΕΣΣΔ: «Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος 1939- 1945», εκδόσεις ΚΥΨΕΛΗ, τόμος Β', σελ. 41). Αυτό που εντέλει αποδεικνύεται είναι πως οι Γερμανοί - καθ' όλη τη διάρκεια της επιχείρησής τους στο Νοτιοδυτικό τομέα της ΕΣΣΔ, ενίσχυαν συνεχώς τις στρατιωτικές τους δυνάμεις, γεγονός που μπορεί να ερμηνευτεί μόνο από την απουσία του δυτικού μετώπου.
Η υπονομευτική στάση των Δυτικών απέναντι στην ΕΣΣΔ είχε κι άλλες πλευρές. Από τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας αποκαλύπτεται πως οι Αγγλοαμερικανοί ήταν έτοιμοι να καταλάβουν τις πετρελαιοπηγές του Καυκάσου σε περίπτωση νίκης των Ναζί μη διστάζοντας ακόμη και να προχωρήσουν σε μια πλατιά αντισοβιετική συμμαχία με τους Γερμανούς, εφόσον δεν μπορούσαν να πράξουν αλλιώς. Το μόνο που τους ανησυχούσε για το πώς θα δράσουν ήταν το ενδεχόμενο νίκης της ΕΣΣΔ (Υπουργείο Αμύνης ΕΣΣΔ: «Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος», εκδόσεις 20ός αιώνας, Αθήνα 1959, σελ. 246-248).
Η καθαρά υπονομευτική αυτή απόφαση των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και Μ. Βρετανία ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από το μαζικό και εργατικό κίνημα, μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Στο συλλαλητήριο που οργάνωσε το Κογκρέσο των παραγωγικών συνδικαλιστικών οργανώσεων στις 22 Ιουλίου στη Ν. Υόρκη πήραν μέρος 60.000 άτομα που εκπροσωπούσαν 500.000 εργάτες της Μείζονος Νέας Υόρκης. Σε έκκληση προς τον Ρούζβελτ το συγκεντρωμένο πλήθος ζητούσε «να εκπληρωθούν οι συμμαχικές υποχρεώσεις χωρίς καμιά αναβολή, πριν ο αντίπαλος αποκτήσει νέα πλεονεκτήματα στον αγώνα εναντίον των ηρωικών ρωσικών στρατιών». Εξίσου δυναμικές ήταν και οι αντιδράσεις της αγγλικής εργατικής τάξης για το άμεσο άνοιγμα δεύτερου μετώπου.
Η μεγάλη νίκη
Η μάχη του Στάλινγκραντ, όπως είδαμε, χωρίζεται σε δύο μεγάλες περιόδους. Την αμυντική μάχη από τις 17 Ιούλη έως τις 18 Νοέμβρη, όπου ο Κόκκινος Στρατός ήταν αμυνόμενος και την επιθετική από τις 19 Νοέμβρη μέχρι τις 2 Φλεβάρη 1943, όπου περνά στην αντεπίθεση και κατακτά την τελική νίκη.
Στις 4 Οκτώβρη οι μάχες γίνονταν μέσα στα ίδια τα εργοστάσια. Στα μέσα Οκτώβρη, οι συγκρούσεις γενικεύτηκαν σε όλη την πόλη και είχαν χαρακτήρα αγώνα σώματος προς σώμα. Οι μάχες γίνονταν στους δρόμους της πόλης, στα σπίτια, στα εργοστάσια και στη δεξιά όχθη του Βόλγα. Ηταν αδιάκοπες, μέρα και νύχτα. Οι Γερμανοί προσπάθησαν και το Νοέμβρη να ολοκληρώσουν την κατάληψη του Στάλινγκραντ, αλλά απέτυχαν κάτω από τη σθεναρή αντίσταση του Κόκκινου Στρατού και του σοβιετικού λαού, που ενίσχυε τους πολιορκημένους με κάθε τρόπο και μέσο. Στο τέλος της αμυντικής περιόδου, ο Κόκκινος Στρατός κρατά σταθερά τις θέσεις του βόρεια του εργοστασίου τρακτέρ, το εργοστάσιο «Μπαρικάντι» και τα βορειοανατολικά οικοδομικά τετράγωνα του κέντρου της πόλης. Το μέτωπο στο Στάλινγκραντ σταθεροποιούνταν. Η γερμανοφασιστική διοίκηση πείστηκε πια πως δεν μπορεί να επιτύχει την εκπλήρωση των αντικειμενικών της σκοπών και δόθηκε διαταγή να περάσει στην άμυνα. Ετσι, αποφάσισε να κρατήσει τα στρατεύματα στις θέσεις τους, μέχρι την άνοιξη του 1943, οπότε υπολόγιζε να τα ενισχύσει και να ξαναρχίσουν την επίθεση. Οι Γερμανοί περίμεναν ότι ύστερα από τόσο σκληρές και αιματηρές συγκρούσεις τα σοβιετικά στρατεύματα δε θα μπορούσαν να ενεργήσουν οποιαδήποτε σοβαρή επιχείρηση για πολύ χρόνο.
Ωστόσο, η σοβιετική διοίκηση, ακόμα και όταν διεξάγονταν οι σκληρές αμυντικές μάχες, σχεδίαζε τις μελλοντικές επιχειρήσεις και συγκέντρωνε δυνάμεις και μέσα για μεγάλη αντεπίθεση. Στις 13 Νοέμβρη, εγκρίθηκε από την ανώτατη διοίκηση και το γενικό επιτελείο σχέδιο με την κωδική ονομασία «Ουράν», που προέβλεπε την κύκλωση και εξόντωση του εχθρού στο Στάλινγκραντ. Το σχέδιο εγκρίθηκε από την ανώτατη διοίκηση με επικεφαλής τον Ι. Β. Στάλιν. Μέσα σε λιγότερο από 72 ώρες, στις 20 Νοέμβρη 1942, είχε σχηματιστεί ο κλοιός γύρω από τις χιτλερικές στρατιές, με μιαν αιφνιδιαστική και τέλεια οργανωμένη επίθεση του Κόκκινου Στρατού. Οι μάχες συνεχίστηκαν, σκληρές, μέχρι τα τέλη Γενάρη, οπότε παραδόθηκε η επίλεκτη 6η Στρατιά των χιτλερικών και στις 2 Φλεβάρη, ολοκληρώθηκε η συντριβή.
Στη διάρκεια της μάχης, οι στρατοί του φασιστικού συνασπισμού έχασαν το 25% της δύναμης που είχαν παρατάξει στο σοβιετογερμανικό μέτωπο. Η συντριβή των Γερμανών στο Βόλγα σήμαινε την αρχή της αποφασιστικής στροφής στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο και σε όλο το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εως τη μάχη του Στάλινγκραντ, στην ιστορία των πολέμων, δεν υπήρξε ποτέ περίπτωση κύκλωσης και ολοκληρωτικής καταστροφής τόσο μεγάλης στρατιωτικής δύναμης.
«Η προσφορά του σοβιετικού λαού, του σοβιετικού κράτους και των Κόκκινων Ενόπλων Δυνάμεών τους καταγράφτηκε οριστικά και αμετάκλητα ως αθάνατη εποποιία. Η γιγάντια συμβολή της Σοβιετικής Ενωσης στη νίκη κατά της Γερμανίας και των συμμάχων της επιτεύχθηκε χάρη: Στο ρόλο της εργατικής σοβιετικής εξουσίας στη δημιουργία και στην οργάνωση της αμυντικής θωράκισης της Σοβιετικής Ενωσης. Στα πλεονεκτήματα που προσφέρει η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο των λαϊκών μαζών, με ηγέτιδα δύναμη την εργατική τάξη. Στο ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος ως επαναστατικής εργατικής πρωτοπορίας. Αποτελεί ένα τεράστιο ιστορικό δίδαγμα για το παρόν και το μέλλον του επαναστατικού κινήματος.
Θα ήταν αδύνατη η σωτηρία της Σοβιετικής Ενωσης αν δεν είχε διανύσει, στα μόλις 20 χρόνια από τη λήξη του εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε την Οχτωβριανή Επανάσταση, μια τεράστια απόσταση στο δρόμο τής συνειδητά σχεδιασμένης κοινωνικοοικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης, της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
Μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες (1989 - 1991), ξεκίνησε μια πιο συντονισμένη παγκόσμια προσπάθεια να ξαναγραφτεί η Ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο ιμπεριαλισμός επιχειρεί να σβήσει την προσφορά του Κομμουνιστικού Κινήματος, να κρύψει τις κατακτήσεις του σοσιαλιστικού συστήματος. Επιδιώκει να καταστήσει τις νεότερες γενιές ευάλωτες στη μαύρη προπαγάνδα, να τις υποτάξει μαζικά στα σημερινά του εγκλήματα. Ο αντικομμουνισμός αποτελεί παγκόσμια ιδεολογική και πολιτική δράση των δυνάμεων του κεφαλαίου, προκειμένου να υψωθούν απέραστα τείχη, για να μη βγει ο κόσμος από το πισωγύρισμα όπου τον έφερε η αντεπανάσταση του 1989 - 1991.
Τα ιμπεριαλιστικά «κέντρα» συγκαλύπτουν ότι οι άδικοι πόλεμοι ξεπηδούν από τη φλέβα του καπιταλιστικού συστήματος, ότι δεν οφείλονται σε κάποιους μανιακούς, όπως συχνά παρουσιάζουν τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι. Οι πόλεμοι γίνονται, επειδή υπάρχει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις για το μοίρασμα των αγορών, για τη «διέξοδο» από τις οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού μέσα από τη χειρότερη μορφή καταστροφής των παραγωγικών δυνάμεων, τον πόλεμο. Ακόμα, με στόχο την αναδιάταξη στο συσχετισμό δυνάμεων των ιμπεριαλιστικών κρατών.
Ταυτόχρονα, αποσιωπούν το γεγονός ότι η ΕΣΣΔ κατέβαλε μεγάλες και πολύχρονες προσπάθειες για να αποσοβηθεί η πολεμική έκρηξη, ότι ακολουθούσε με συνέπεια πολιτική ειρήνης, επειδή μόνο από αυτήν είχε συμφέρον για να οικοδομηθεί η σοσιαλιστική κοινωνία. Εχοντας καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είχε καταργήσει και το κίνητρο της συμμετοχής στο μοίρασμα και στο ξαναμοίρασμα του κόσμου. Η Σοβιετική Ενωση υποχρεώθηκε να διεξαγάγει έναν πόλεμο που προκάλεσε ο ιμπεριαλισμός.
Κρύβουν, επίσης, επιμελώς ότι ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αναθέρμανε τις ελπίδες των αντεπαναστατικών δυνάμεων στη Σοβιετική Ενωση, που τον είδαν ως τη μεγάλη ευκαιρία για την παλινόρθωση του καπιταλισμού και συμμάχησαν με τους Γερμανούς.
Τα αντικομμουνιστικά «κέντρα» ονοματίζουν σήμερα την Αντίσταση «τρομοκρατία»! Εμφανίζουν ως σφαγές αμάχων την παραδειγματική τιμωρία των «δοσίλογων». Προβάλλουν ως βασική αιτία της δημιουργίας οργανώσεων τύπου «Ταγμάτων Ασφαλείας» και της συνεργασίας με τους κατακτητές την ανάγκη «αθώων να προστατευθούν από το αιματηρό όργιο που εξαπέλυσαν εναντίον τους οι Κομμουνιστές»!
Αντιστρέφουν πλήρως την πραγματικότητα. Δεν είναι μόνο οι δυνάμεις του «Αξονα» που διέπραξαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Είναι και οι κυβερνήσεις των «δημοκρατικών» ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Από τα πιο χαρακτηριστικά εγκλήματα των ΗΠΑ - Βρετανίας ήταν ο βομβαρδισμός της Δρέσδης (13 προς 14 Φλεβάρη 1945), στη διάρκεια του οποίου η πόλη μεταμορφώθηκε σε σωρούς ερειπίων, χάθηκαν πάνω από 120.000 άνθρωποι και καταστράφηκε ανυπολόγιστης αξίας πολιτιστικός πλούτος. Κι αυτό, παρότι ο βομβαρδισμός της Δρέσδης δεν είχε στρατιωτική σημασία. Σήμερα, δε λείπουν και εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η Δρέσδη βομβαρδίστηκε μετά από απαίτηση του Στάλιν!! Ομως τα εργοστάσια της Γερμανίας, όπου οι ΗΠΑ είχαν επενδύσεις, παρέμειναν άθικτα.
Η έκρηξη αυτενέργειας, που έδειξε το μεγαλύτερο τμήμα του σοβιετικού λαού, η τέτοια προσήλωση στο στόχο και η συνειδητή πειθαρχία δεν μπορούσαν να υπάρξουν σε συνθήκες τρόμου σε βάρος του λαού, όπως ισχυρίζονται ότι υπήρχαν η ιμπεριαλιστική και η οπορτουνιστική προπαγάνδα. Δεν ήταν δυνατό να δράσουν σε συνθήκες τρόμου οι οικοδόμοι του σοσιαλισμού, που μετέφεραν στα ενδότερα της Σοβιετικής Ενωσης χιλιάδες εργοστάσια και επιχειρήσεις των δυτικών περιοχών, για να συνεχιστεί η παραγωγή. Οι οικοδόμοι του σοσιαλισμού που, μεσούντος του πολέμου, έχτιζαν από την αρχή τις ερειπωμένες περιοχές, όταν οι γερμανικές στρατιές τις εγκατέλειπαν. Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες έπιασαν δουλειά στα εργοστάσια αντικαθιστώντας στην παραγωγή τους άντρες που πολεμούσαν στο μέτωπο. Περισσότερες από 1 εκατομμύριο γυναίκες στα κολχόζ απέκτησαν τα επαγγέλματα της οδηγού και της μηχανικού. Πάνω από 200 χιλιάδες έγιναν υπεύθυνες συνεργείων και πρόεδροι κολχόζ, ενώ 1 εκατομμύριο πήραν μέρος στις μάχες, στο μέτωπο και στα αντάρτικα τμήματα.
Αλλά και οι τέτοιας έκτασης και βάθους γιγάντιες στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως αυτές που διεξήγαγε ο Κόκκινος Στρατός, ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν δίχως την αυτοθυσία, την πρωτοβουλία και την ατομική υπευθυνότητα από τους πολιτικούς και στρατιωτικούς ιθύνοντες κάθε χώρου». («Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ Για τα 60 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών»).
Η σημασία της μάχης του Στάλινγκραντ
Με τη μάχη του Στάλινγκραντ, ο Κόκκινος Στρατός απέσπασε τη στρατηγική πρωτοβουλία «και την κράτησε έως το τέλος του πολέμου» (Γ. Κ. Ζούκοφ: «Αναμνήσεις και Στοχασμοί», εκδόσεις ΣΕ, τόμος 2ος, σελ. 151). Η μάχη αυτή δημιούργησε ευνοϊκές συνθήκες για επιθέσεις όλων των σοβιετικών μετώπων. Η εξόντωση των ρουμανικών στρατιών και της 8ης ιταλικής στρατιάς οδήγησαν στην αρχή της πολιτικής κρίσης στη Ρουμανία και την Ιταλία. Η νίκη του Στάλινγκραντ ανέβασε το κύρος της Σοβιετικής Ενωσης, επέδρασε θετικά στην ανάπτυξη του κινήματος Εθνικής Αντίστασης στις κατεχόμενες χώρες και προκάλεσε αίσθημα υψηλής εκτίμησης των εργαζομένων όλων των χωρών προς το σοβιετικό λαό. Πολλά κράτη, που έως τότε δε διατηρούσαν διπλωματικές σχέσεις με την ΕΣΣΔ, έσπευσαν να τις αποκαταστήσουν. Η Τουρκία και η Ιαπωνία αρνήθηκαν να μπουν στον πόλεμο κατά της ΕΣΣΔ.
Εξαιρετικό αντίκτυπο, όμως, είχε η νίκη του Στάλινγκραντ και στην Ελλάδα. Η μεγαλειώδης νίκη του Σοβιετικού Στρατού στο Στάλινγκραντ, οι κατοπινές νίκες του στο Ανατολικό Μέτωπο - με κυριότερη αυτήν του Κουρσκ, τον Ιούλη και Αύγουστο του 1943, που οριστικά έγειρε την πλάστιγγα της στρατιωτικής πρωτοβουλίας στον Κόκκινο Στρατό - σε συνδυασμό με τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το Σεπτέμβρη του 1943, άσκησαν ευνοϊκότατη επίδραση στην άνοδο του απελευθερωτικού κινήματος και στην Ελλάδα, ιδιαίτερα, δε, στην ανάπτυξη του ένοπλου αγώνα. Συνολικά, το κίνημα στην Ελλάδα πέρασε σε μια καινούρια, ανώτερη, φάση.
Ηταν μια νίκη, στην οποία υποχρεώθηκαν να υποκλιθούν όλοι και προπαντός οι Αγγλοαμερικανοί. «Είναι μία καταπληκτική νίκη», έγραψε ο Τσόρτσιλ στον Στάλιν. Ο Ρούζβελτ, πιο διαχυτικός, δε δίστασε να χαρακτηρίσει το γεγονός «ως ένα από τα λαμπρότερα κεφάλαια του πολέμου των λαών που ηνώθησαν εναντίον του ναζισμού και των μιμητών του».
Το σημαντικότερο απ' όλα, όμως, γι' αυτήν την εκπληκτική εποποιία, ήταν ο ρόλος του Κόμματος των Μπολσεβίκων. Να τι γράφει ο Α. Μ. Βασιλιέφσκι, Α' στρατάρχης της ΕΣΣΔ και εκ των πρωταγωνιστών της νίκης: «Η ψυχή της άμυνας του Στάλινγκραντ ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα. Το κόμμα ήταν, που κατηύθυνε όλες τις προσπάθειες του λαού και του στρατού στην υπεράσπιση της γραμμής του Βόλγα, ενέπνευσε τους μαχητές σε ηρωικά κατορθώματα» (Α. Μ. Βασιλιέφσκι: «Απομνημονεύματα, εκδόσεις ΣΕ, σελ. 349).
«Η Σοβιετική Ενωση, με την καθοδήγηση του ΚΚΣΕ, που είχε ΓΓ της ΚΕ τον Ι. Β. Στάλιν, σήκωσε το κύριο βάρος του αγώνα. Συνολικά, στο Ανατολικό Μέτωπο καταστράφηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν 607 γερμανικές μεραρχίες, που σημαίνει ότι οι ναζί είχαν εκεί μέχρι και τετραπλάσιες απώλειες σε σύγκριση με όλα τα άλλα μέτωπα μαζί (Β. Αφρική, Δ. Ευρώπη, Ιταλία). Σε περισσότερα από 30 εκατομμύρια έφθασαν οι ανθρώπινες θυσίες της Σοβιετικής Ενωσης μαζί με τους ανάπηρους και τους τραυματισμένους. 20 εκατομμύρια ήταν οι νεκροί της, ανάμεσά τους το άνθος των κομμουνιστών, που έδωσαν ό,τι πολυτιμότερο για τη σωτηρία της σοσιαλιστικής πατρίδας. Αντίστοιχα, οι νεκροί της Βρετανίας ανέρχονταν σε 375.000 και των ΗΠΑ σε 405.000.
Τρομακτικές ήταν ακόμη και οι άλλες καταστροφές που υπέστη η ΕΣΣΔ: 1.710 πόλεις μετατράπηκαν σε σωρούς ερειπίων. Κάηκαν 70.000 χωριά και κεφαλοχώρια. Καταστράφηκαν ολοκληρωτικά ή εν μέρει 32.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις και 65.000 χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών. Καταληστεύτηκαν 98.000 κολχόζ, 5.000 σοβχόζ και μηχανοτρακτερικοί σταθμοί, χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, ανώτερα ιδρύματα και βιβλιοθήκες...
Αν η Σοβιετική Ενωση δεν είχε διανύσει, πριν από τον πόλεμο, στη διάρκειά του και σε ελάχιστο χρόνο, μια τεράστια απόσταση στο δρόμο τής συνειδητά σχεδιασμένης κοινωνικοοικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης, της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, θα ήταν αδύνατη η σωτηρία της. Στη μάχη του Στάλινγκραντ, που αποτέλεσε τη ριζική στροφή προς τη νίκη, νικητής ήταν ο σοσιαλισμός και όχι η παγωνιά του ρωσικού χειμώνα, όπως προβάλλεται σκόπιμα από διάφορες πλευρές. Η κολοσσιαία προσπάθεια του νεαρού σοβιετικού κράτους αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, αν συνυπολογιστεί ότι πραγματοποιήθηκε σε συνθήκες καπιταλιστικής περικύκλωσης, εμπορικού αποκλεισμού, ιμπεριαλιστικής προετοιμασίας νέου παγκόσμιου πολέμου, αποβολής της ΕΣΣΔ από την Κοινωνία των Εθνών (ΚτΕ), ανοιχτής παραβίασης διεθνών συμφωνιών και υπονόμευσης από οργανωμένες αντεπαναστατικές εγχώριες αστικές δυνάμεις, ακόμη και μέσα στο στρατό, καθώς και από τη διαβρωτική, υπονομευτική δράση του οπορτουνισμού με τη μορφή κυρίως του τροτσκισμού». (Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ Για τα 60 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών»).